Ο Γενάρης, ονοματολογική μεταμόρφωση του ρωμαϊκού θεού και μήνα Ιανού, είναι ο μήνας της μετάβασης, ο μήνας ο διπλός, με το βλέμμα στραμμένο ταυτόχρονα στο μέλλον και στο παρελθόν. Η φαντασία για το επερχόμενο και η ανα-ψηλάφηση για το τετελεσμένο, μπλεγμένες με την επιθυμία και τον φόβο, μπερδεύουν τις λέξεις με τα πράγματα. Που όσο και να θεωρούνται ξεπερασμένα, επανέρχονται επίμονα.
Διαλέγω μία από τις λέξεις που προανέφερα, τη λέξη ανα-ψηλάφηση. Με την αφή στη ρίζα της, η λέξη αυτή επαναφέρει τη μνήμη ενός κόσμου πριν από τον καταιγισμό της ψηφιακής εικόνας και την ταυτόχρονη απο-σωμάτωση στο όνομα του θριάμβου ενός –εικονικού και στην ουσία απόντος- σώματος. «Ολα είναι σώμα», μας λένε οι διαφημίσεις. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια ηλιόλουστα σενάρια υποταγής στον μαζικό ηδονοβλεπτικό καταναλωτισμό. «Σας αποκαλύπτουμε τα πάντα για το σώμα», μας λένε συχνά οι τέχνες και οι επιστήμες. Θεωρώντας ότι μιλώντας με απαγορευμένες από την πατριαρχία λέξεις είτε αναλύοντάς το με ολιστικές θεωρίες προσεγγίζουν το σώμα, ενώ το σώμα με τα τραύματα και τις ματαιώσεις του, την ηδονή και τον πόνο του, «κρύπτεσθαι φιλεί», προτιμά, όπως έλεγε για τη φύση ο Ηράκλειτος, να κρύβεται.
«Χωρίς την αφή δεν είναι δυνατόν να υπάρχει καμία άλλη αίσθηση» λέει ο Αριστοτέλης στο «Περί ψυχής». Τα λόγια του αυτά μου θύμισε ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες καραβομαραγκούς, όταν, μιλώντας σε βίντεο για τη συνεχιζόμενη καταστροφή των ξύλινων παραδοσιακών καϊκιών που ξεκίνησε το 1991 και έχει ξεκληρίσει τον ελληνικό αλιευτικό στόλο, αναφέρεται σε αυτό το κάτι που δεν μπορεί να οριστεί, αυτή τη χειροποίητη τέχνη των καϊκιών που δεν αρκούν τα γράμματα για να τη μάθεις, γιατί ξεκινά από το άγγιγμα του ξύλου, την άγραφη γνώση της αφής. Οι αρχαίοι Ελληνες, λέει, μιλούν για τις τέχνες και τα γράμματα, τις τέχνες δηλαδή τις βάζουν πρώτες.
Ο Θωμάς, ο ψαράς/μαθητής, ζήτησε για να πιστέψει να ψηλαφίσει το αποτύπωμα των πληγών που είχαν αφήσει τα καρφιά στα χέρια του Χριστού. Ο κόσμος της εικονικής προσομοίωσης διατάζει να παραιτηθούμε από την ψηλάφηση του σώματος και των πληγών του. Κάποιοι άλλοι, τολμηροί και αισθαντικοί, μας προσκαλούν αντιθέτως σε μια ανα-ψηλάφηση των πληγών της φύσης και όσων σαν τα καΐκια που δολοφονούνται στο όνομα της ανάπτυξης είναι παιδιά των παιδιών της, των δέντρων. Σε μια ανα-ψηλάφηση που μας αποκαλύπτει πως αυτές οι πληγές είναι οι δικές μας.
