Οσα θλιβερά ζούμε σε αυτόν τον δύσμοιρο και βάναυσα κακοποιημένο τόπο, με τα παντός είδους κουκουλώματα, την καθημερινή υποτίμηση της νοημοσύνης μας, τους τυχαίους θανάτους εμπλεκομένων, την παραζάλη των αλληλοσυγκρουόμενων ιατροδικαστικών εκθέσεων και τις τραγικές φιγούρες συνανθρώπων μας που βιώνουν ανείπωτο πένθος και πάραυτα χαρακτηρίζονται γραφικοί και στημένοι, θυμίζουν πρακτικές μαφίας και παρακράτους. Και μας ταξιδεύουν τον νου σε καταστάσεις σκληρών δικτατορικών καθεστώτων που μαθαίναμε μέσα από τις διηγήσεις προηγούμενων γενιών.
Η λέξη «μαφία», άλλωστε, προέρχεται από το αραβικό «mahjas» που σημαίνει αυτός που κομπάζει με επιθετικό τρόπο. Αυτός που εκφοβίζει, ο τραμπούκος-υπερόπτης. Το «νταηλίκι» μετεξελιγμένο στην πιο ακραία μορφή του. Κατά μία έννοια αυτό ζούμε. Θράσος. Νταηλίκι. Η ξεφτίλα σε όλο της το… μεγαλείο. Και όχι, δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο, ούτε πρέπει να ερμηνεύεται ως μεμονωμένο γεγονός η απόλυτη ξεδιαντροπιά τού σήμερα. Στην ουσία, στο… δάσος, αποτελεί δομικό πρόβλημα της εποχής μας, απόρροια της εγωπαθούς νοοτροπίας και της ανύπαρκτης ευαισθητοποίησης, παιδείας, αλλά και πολιτικοποίησής μας.
Αυτές τις συνέπειες πληρώνουμε και θα εξακολουθήσουμε να τις πληρώνουμε στο μέλλον, σε διαφορετικές εκφάνσεις ίσως και σίγουρα ανεξαρτήτως της απόχρωσης του εκάστοτε καθεστώτος, όσο θα σκεφτόμαστε τη βόλεψή μας. Και όχι το κοινό καλό. Την πάρτη μας. Και όχι τον συνάνθρωπό μας. Οσο θα επιβραβεύουμε/εκλέγουμε υπεύθυνους καταστροφών και ανίκανους εκπροσώπους, με αποκλειστικό γνώμονα να μας «φτιάξουν» αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα. Να… κερδίζουμε εμείς και οι άλλοι να πάνε να πνιγούν. Είναι δομικό το πρόβλημα και θλιβερά τα απόνερά του. Εχουν ποτιστεί οι ρίζες και θέλουν ξερίζωμα. Κι αν όχι τώρα, πότε;
