Η Αριστερά πέρα από την αρχαιολογία

Η κρίση της Αριστεράς γεννά ιστορίες, ωραίες παραμυθίες από το παρελθόν. Γιατί η ιστορία της Αριστεράς μπορεί να γεννήσει όντως ακόμα, να διεγείρει τη μνήμη, να αγγίξει τις καρδιές. Αλλά μόνο σαν κάτι που έχει τελειώσει, σαν έναν τετελεσμένο, που έχει κλείσει και παραμένει εκεί στον άπειρο χώρο της λησμονιάς, περιμένοντας να ανασυρθεί σαν ένα δώρο, σαν κάτι πολύτιμο. Στην Αριστερά πιστεύουν ότι αυτό το δώρο της μνήμης θα έρθει να γονιμοποιήσει το παρόν, σαν λύτρωση που θα ανοίξει τον δρόμο στο μέλλον, για κάτι καλύτερο. Δεν θα γίνει.

Κι αυτή είναι τελικά η ψυχή της κρίσης της Αριστεράς σήμερα, που μεταφράζεται σε ένα μεγάλο κενό, μια μαύρη τρύπα που με τίποτα δεν γεμίζει. Λέγεται ότι λείπει το μεγάλο αφήγημα, ο μεγάλος σκοπός που θα μπορέσει να ανασυγκροτήσει ένα πολιτικό υπόδειγμα, ικανό να συγκινήσει εκ νέου τους πολλούς, να ξαναβάλει τη μηχανή να δουλέψει. Προφανώς και λείπει το αφήγημα, αλλά μάλλον δεν το ψάχνει και τόσο πολύ όσο κανείς, όσο λέγεται. Κι αυτό είναι τελικά το πολιτικό πρόβλημα της κρίσης της Αριστεράς, ότι δεν εργάζεται, δεν μπορεί να εργαστεί πάνω στο σχέδιό της.

Γι’ αυτό και, αυτές τις μέρες της κρίσης, οι αριστεροί και οι αριστερές λένε πολλές ιστορίες από το παρελθόν τους, γιατί είναι παρηγορητικό, καθησυχαστικό σε έναν βαθμό να υπάρχει μία περίοδος μέσα στον χρόνο που η πολιτική λειτουργούσε, που είχε ένα νόημα η πολιτική και παρήγε αποτελέσματα.

Αλλά στην Αριστερά πρέπει να το πάρουν απόφαση πια ότι τίποτα στο παρελθόν δεν θα γονιμοποιήσει το παρόν και το μέλλον από μόνο του. Οσα σπουδαία και να έγιναν στο παρελθόν είναι πια θέμα αρχαιολογίας. Ωραία επιστήμη, αλλά ας την αφήσουμε στους αρχαιολόγους. Στην Αριστερά χρειάζεται περισσότερο η κίνηση μέσα στην κοινωνία και η δόμηση ενός πολιτικού σχεδίου. Χρειάζεται η πολιτική για να βγει από την κρίση.