Ο Κώστας Σκανδαλίδης με το βιβλίο του «Κυβερνώσα Αριστερά, για το δικαίωμα στην ευημερία» (Λιβάνης, 2008) προσπάθησε να εκλαϊκεύσει στα καθ’ ημάς την παλιά σοσιαλδημοκρατική ιδέα ότι η Αριστερά που δεν επιφυλάσσει για τον εαυτό της τον ρόλο της «διαμαρτυρίας» πρέπει να κάνει σκοπό της ύπαρξής της το κυβερνάν (φιλολαϊκά βεβαίως).
Δεν υπάρχει χώρος εδώ για να αποδομήσουμε τη μεγάλη ιστορική αδικία που διαπράττει ο σοσιαλδημοκρατικός μύθος σε βάρος αυτών που ονομάζει κόμματα και οργανώσεις «διαμαρτυρίας» – αφού, ιστορικά, η δυνατότητα σοσιαλδημοκρατικού ή άλλου τύπου «φιλολαϊκής διαχείρισης» ήταν πάντα υποπροϊόν κορυφαίων εκδηλώσεων «διαμαρτυρίας», με τη μορφή εξεγέρσεων και επαναστάσεων, ή έστω κοινωνικής πίεσης που εκφραζόταν σε ένα πιο μετριασμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.
Μας αρκεί να πούμε ότι, θύμα μιας ατυχούς συγκυρίας, το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2008, έτος ξεσπάσματος της μεγάλης οικονομικής κρίσης, η οποία έμελλε να καταργήσει με συνοπτικές διαδικασίες κάθε δυνατότητα ουσιαστικά φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού σε κρίση.
Σε αυτές τις συνθήκες, ένας νέος πολιτικός όρος έχει γίνει ηγεμονικός: η διακυβέρνηση. Οποιος θέλει να γίνει αποδεκτός ως συμμέτοχος, σε κεντρικό ή περιφερειακό, πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα ρόλο, πρέπει να επιδεικνύει τον προσήκοντα σεβασμό στους όρους και το σύστημα «διακυβέρνησης».
Οσοι λοιπόν μιλούν εξ ονόματος της «κυβερνώσας Αριστεράς» πρέπει να απαντήσουν στο ερώτημα: εξακολουθούν να μιλούν για κυβέρνηση με πρόγραμμα την «ευημερία» -ό,τι και αν σημαίνει αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν διαστρέφει τελείως το νόημα των εννοιών- ή για συμμετοχή στο παντοδύναμο σύστημα «διακυβέρνησης» που έχει εγκαθιδρυθεί;
