Είμαστε όλοι Μοχάμεντ

Μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ ο τίτλος αυτού του κύριου άρθρου της «Εφ.Συν.», αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι μια κυριολεξία, όχι ένα σχήμα λόγου. Ο καθένας από μας μπορεί για οποιονδήποτε λόγο να βρεθεί ένα βράδυ σε ένα αστυνομικό τμήμα.

Μπορεί να πάει γιατί θέλει να καταγγείλει κάτι και κάποιον -τον ενοχλητικό γείτονά του, τον βίαιο σύζυγο ή σύντροφό του/της, έναν δημόσιο λειτουργό που καταχράται την εξουσία του- και να μπει στο αστυνομικό τμήμα με μια αίσθηση εμπιστοσύνης και ασφάλειας.

Αλλά μπορεί να πάει και ως καταγγελλόμενος, ύποπτος ή επ’ αυτοφώρω συλληφθείς για ένα μικρό ή μεγάλο παράπτωμα. Μπορεί να έχει πιει πολύ, να έχει παραβιάσει τον ΚΟΚ, να έχει τρέξει με υπερβολική ταχύτητα παρασύροντας έναν πεζό, να έχει μηνυθεί από οποιονδήποτε κακόβουλο ή απολύτως ειλικρινή συμπολίτη, συγγενή ή άσπονδο εχθρό.

Για κανέναν δεν είναι ευχάριστη η παραμονή σε ένα αστυνομικό τμήμα, αλλά οι περισσότεροι προσερχόμαστε ή προσαγόμαστε σε αυτό με μια ελάχιστη αίσθηση ότι μπαίνουμε σε έναν χώρο όπου επικρατούν ο νόμος και η τάξη. Και σε γενικές γραμμές αυτό ισχύει, αν πρόκειται να επιλύσουμε απλά γραφειοκρατικά ζητήματα, αν είμαστε λευκοί, Καυκάσιοι, καθωσπρέπει, χωρίς ποινικό μητρώο και καταγγελίες ή παρελθόν παραβατικότητας.

Αλλά δεν ισχύει αν είμαστε «σκουρόχρωμοι», αν είμαστε μουσουλμάνοι, αν είμαστε μετανάστες, αν είμαστε γκέι και τρανς, αν είμαστε γυναίκες, αν είμαστε γενικώς κάπως «περίεργοι», με μάτι θολό, όχι και τόσο καθαροί και, κυρίως, αν έχουμε βρεθεί στο τμήμα «καρφωτοί» από εργοδότες με άκρες στην ΕΛ.ΑΣ., αν είμαστε κάπως αυθάδεις απέναντι στα «όργανα της τάξης», αν έχουμε παρελθόν αντιπαράθεσης μαζί τους.

Το τραγικό τέλος του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα -άλλοτε «κοιτίδας» της Χρυσής Αυγής- έπειτα από τριήμερη βασανιστική περιπλάνηση σε άλλα τέσσερα αστυνομικά τμήματα καταδεικνύει ότι κανείς δεν είναι ασφαλής στα χέρια της ΕΛ.ΑΣ. Είτε ως «ύποπτος αδικήματος», είτε ως περαστικός και ικέτης προστασίας, μπορεί να γίνει θύμα μιας ανέλεγκτης εξουσίας «επιβολής του νόμου» που θέτει εαυτήν υπεράνω νόμου. Ακόμη και μέχρι θανάτου.

Απ’ αυτήν την άποψη είμαστε όλοι Μοχάμεντ, όπως είμαστε Αλέξης, Ζακ ή Νίκος Σαμπάνης. Γιατί καθένας μας, παραβάτης ή ανυποψίαστος πολίτης, μπορεί να έχει μια μοιραία, θανάσιμη επαφή με την ΕΛ.ΑΣ.