-980x552.png)
Οι ορχηστρικές συνθέσεις του Μίμη Πλέσσα για το ελληνικό μιούζικαλ, τον δραματικό και κυρίως τον αστυνομικό και νουάρ κινηματογράφο αποτελούν έναν απέραντο και ανεκτίμητο πλούτο. Η τζαζ πλευρά του μεγάλου συνθέτη (η πολυαγαπημένη του πλευρά), η δυτικότροπη ματιά του, τα μπλουζ, τα κομμάτια στριπτίζ ή οι ερωτικές μουσικές του καμπαρέ που μας έχει χαρίσει, έχουν συνδημιουργήσει -αν όχι καθορίσει- την αισθητική των ταινιών αυτών.
Κατά την πολυετή συνεργασία του με τον Γιάννη Δαλιανίδη -και όχι μόνο- γράφτηκαν αριστουργηματικά κομμάτια για το σινεμά και αναδείχτηκαν παράλληλα εξαιρετικές φωνές και ερμηνείες, μεταξύ των πολλών άλλων ειδών που με αφοσίωση υπηρέτησε, και στο είδος της κινηματογραφικής τζαζ.
Μία από αυτές τις υπέροχες φωνές είναι η Σούλα Μπιρμπίλη, που την ακούμε σε ένα σλόου κομμάτι με τίτλο «Θα σου δώσω», σε μουσική και στίχους του Μίμη Πλέσσα, από το score του δράματος της Φίνος Φιλμ «Ιστορία μιας ζωής» (1965) σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη.
Πριν παίξει το τραγούδι, η Ζωή Λάσκαρη (Μαίρη) και ο Λευτέρης Βουρνάς (Γιώργος) έχουν μόλις μοιραστεί έναν χορό (άλλο ένα έξοχο μουσικό θέμα). Πρόκειται για την αφετηρία της τελευταίας φάσης της σπονδυλωτής ιστορίας, το ξεκίνημα του μοναδικού έρωτα και την αρχή του τραγικού τέλους (…θα σου δώσω το σφυγμό μου, τη ζωή, τη στερνή μου αναπνοή…). Η ευφυής και τόσο όμορφη αντίφαση της σκηνής είναι πως κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, που οι στίχοι του μιλούν για μια αγάπη παθιασμένη και απόλυτη, δεν υπάρχει καμία αλληλεπίδραση ανάμεσά τους, πέραν φυσικά μόνο των βλεμμάτων.
