Το «διά ταύτα»

Κάποτε, είχα αποφασίσει να γράφω μόνο για τα όμορφα πράγματα, για τις ωραίες γειτονιές, για τα χρώματα του φθινοπώρου, για τα γέλια των παιδιών. Είναι καιρός τώρα που ψάχνω τέτοιες αφορμές. Είναι καιρός τώρα, όμως, που, ταυτόχρονα, με έπιασα να χρησιμοποιώ αυτές τις αφορμές για να μη δω κατάματα τι γίνεται πέρα από αυτά… Παιδιά γεμάτα θυμό, πόλεμοι μαίνονται δίπλα μας, φτωχοποίηση, ανεργία, απουσία αντιπολίτευσης, απολιτικοποίηση, ωχαδερφισμός…

Λένε πως όσο μιλάς γι’ αυτά που σε ενοχλούν τόσο γιγαντώνονται στην ψυχή και στο κεφάλι σου και σε γεμίζουν μέχρι να σε σκάσουν. Ομως, από την άλλη, λόγω ακριβώς αυτού του φόβου, μάθαμε όλοι να στρέφουμε το βλέμμα αλλού, πέρα από το δυσάρεστο, μην τυχόν και «κολλήσουμε». Ετσι γίναμε αδιάφοροι. Ολο και πιο αδιάφοροι για το τι γίνεται πέρα από τη μύτη μας, στον διπλανό μας, στο παιδί που ζει στο παραπάνω στενό, στους ανθρώπους που δεν ξέρουν αν θα ζουν την επόμενη μέρα, σε χώρες που βρίσκονται δίπλα μας.

Να είμαστε θετικοί και χαμογελαστοί για να μην κολλήσουμε τοξικότητα. Και από μέσα να βράζουμε. Και το καπάκι στη χύτρα της τοξικής αυτής θετικότητας να είναι έτοιμο να ανατιναχτεί στο ταβάνι. Κι εμείς, ανέτοιμοι κι απροετοίμαστοι λόγω αυτής της εθελοτυφλίας που ταϊστήκαμε τόσα χρόνια, τη στιγμή της ανατίναξης θα πούμε ότι δεν ξέραμε, ότι δεν είχαμε καταλάβει.

Ομως, αυτή η δικαιολογία πια δεν υφίσταται. Δεν μπορεί κανείς να πει στις μέρες μας ότι δεν γνώριζε. Παρά μόνο ότι δεν ήθελε να μάθει. Η πληροφόρηση έρχεται από παντού. Από το διαδίκτυο, την τηλεόραση, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες. Από τις συζητήσεις με παρέες, στους εργασιακούς χώρους και στις σχολικές και πανεπιστημιακές αίθουσες. Το θέμα είναι από πού επιλέγεις να πληροφορηθείς. Δεν μπορείς να δέχεσαι τα πάντα άκριτα. Η υπερπληροφόρηση, άλλωστε, συχνά είναι χειρότερη από την άγνοια. Οπως και ο ημιμαθής είναι πιο επικίνδυνος από τον αμόρφωτο.

Δυστυχώς, όμως, η υπερπληροφόρηση και η ημιμάθεια έγιναν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Για παράδειγμα, τις τελευταίες ημέρες, περισσότερο έχω ακούσει αναλύσεις για το πώς είναι φτιαγμένος ένας βαλλιστικός πύραυλος και πόσα λεφτά κάνει και πώς έφυγε από το Ιράν για να πάει στο Ισραήλ παρά το γιατί. Το διά ταύτα έχει χαθεί στη μετάφραση.

Πόλεμοι στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος βαφτίζονται θρησκευτικοί, ακροδεξιοί αντισημίτες υποστηρίζουν το Ισραήλ, αυτοαποκαλούμενοι ειρηνιστές τάσσονται υπέρ του πολέμου στην Ουκρανία και άνθρωποι που έχασαν τους ανθρώπους τους στα Τέμπη τσακώνονται μεταξύ τους και γίνεται είδηση αυτό και όχι ότι δεν έχουν βρει ακόμα δικαίωση.

Κάπου εδώ, μέσα σε όλα αυτά λοιπόν, υπάρχει και ένα «διά ταύτα». Αν δεν το δούμε κατάματα επιτέλους, θα πέσει κάποια στιγμή στα κεφάλια μας να μας πλακώσει κι εμείς θα λέμε πάλι ότι δεν γνωρίζαμε. Οι δικαιολογίες, όμως, ποτέ δεν έσωσαν κανέναν.