Ενώ φλερτάρουμε πανευρωπαϊκά με μια κοινωνική πόλωση διαρκείας, σε κανένα μέσο ενημέρωσης δεν ακούγεται η αλήθεια για το ιδεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής μετατόπισης των μαζών: η Ακρα Δεξιά θεριεύει πολιτικά επειδή τώρα φαίνονται οι επιπτώσεις από τις πολιτικές που εφαρμόζουν όσοι κυβερνούν εδώ και χρόνια και συνθέτουν το ακραίο Κέντρο.
Και την ώρα που η ακρίβεια επιμένει παντού και η αγοραστική δύναμη εξασθενεί, τα ιερατεία και τα λόμπι των Βρυξελλών επιστρατεύουν τον φόβο που παράγει η «γεωπολιτική της νόησης».
Λέγεται ότι η υποψήφια πρόεδρος της Ε.Ε. είπε πως «χρειαζόμαστε 500 δισ. ευρώ για την ευρωπαϊκή άμυνα».
Αυτή η Ευρώπη όμως της μη παραγωγικής δαπάνης, η Ευρώπη που δεν επενδύει στο κοινωνικό κράτος και στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα αλλά στις αντιπυραυλικές ασπίδες για να ανακόψει τη Ρωσία και την Κίνα πολύ απλά δεν έχει μέλλον.
Θα συνεχίσει να βυθίζεται μέσα στην ίδια την υπαρξιακή της ανασφάλεια: δεν θέλει να σωθεί ούτε από τον παρασιτικό ελιτισμό της γραφειοκρατικής της διακυβέρνησης, ούτε από την ταξική πολιτική των σοσιαλφιλελεύθερων κεντρώων κυβερνήσεων.
Και νομοτελειακά θα καταλήξει να θεωρείται κανονική η ιδεολογική επικράτηση των υπερπατριωτών και η ισχυρή τάση του επελαύνοντος εθνικισμού στα κράτη-μέλη.
Δεν κατανοούν οι παρούσες πολιτικές ηγεσίες ότι αυτή η διέξοδος των μαζών (η νοσταλγία για εθνικό προστατευτισμό) δεν είναι μόνο προϊόν της μεταναστευτικής πολιτικής ή του άκρατου δικαιωματισμού και της woke κουλτούρας που επιβάλλεται σχεδόν παντού.
Είναι δεδομένο ότι οι πολίτες που ψηφίζουν Λεπέν στη Γαλλία δεν έγιναν έτσι ξαφνικά αντισυστημικοί. Το αντίθετο συμβαίνει: θέλουν να μπουν και αυτοί στο σύστημα.
Οι μη συμμετέχοντες στις ανέσεις που παρέχει ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός θέλουν πολύ απλά να εισπράττουν και αυτοί το μέρισμα της όποιας ανάπτυξης καρπώνονται οι ανώτερες τάξεις των κρατικοδίαιτων και τα ολιγοπώλια. Και αυτοί θέλουν να καταναλώνουν και να δημιουργούν περιουσία για το μέλλον των παιδιών τους χωρίς να αποκλείονται από τις επιδοτήσεις, χωρίς να υπερχρεώνονται και χωρίς να υπερφορολογούνται. Ούτε φυσικά φοβούνται τους ξένους μετανάστες και τον Πούτιν περισσότερο από την οικονομική ανασφάλεια στα σπιτικά και στις επιχειρήσεις τους.
