Φεύγανε. Είχαν μετατρέψει τις τρεις λωρίδες του περιφερειακού για Χαλκιδική σε στόμιο σύριγγας. Βλέποντας κανείς την ατέλειωτη ουρά των αυτοκινήτων από τη γέφυρα της Θέρμης, τόσο από την πλευρά της πόλης όσο και προς την εννοούμενη έξοδο, έλεγες ότι δεν μπορεί, θέλουν τρεις ώρες να φτάσουν στο πρώτο πόδι, γρηγορότερα θα φτάνανε στο Πήλιο. Αλλά φεύγανε σταματημένοι και τίποτα δεν ανέκοπτε την προαποφασισμένη κατεύθυνση. Αγκομαχούσαν μηχανές και άνθρωποι, πρώτη-δεύτερη ταχύτητα στην ανηφόρα στο Ρύσιο, η πολιτική αγκύλωση χόρευε με την αγκύλωση χιλιάδων ποδιών στον συμπλέκτη.
Φεύγανε κατά χιλιάδες, μια ατέλειωτη σπείρα από λαμαρίνες και εξατμίσεις, από όλες τις εξόδους της πόλης, σε ένα αστραφτερό pret a porte, μια επίδειξη αδιαφορίας για τα συμβαίνοντα τριγύρω, μια αδιαφορία ντυμένη πολυτελώς «τιμωρία» για το σύστημα που υποτίθεται καταριούνται. Αυτή η τιμωρητική αδιαφορία είναι τόσο πολύχρωμη όσο πολιτικά άχρωμη και αναισθητοποιημένη.
Πότε έγινε μόδα η αδιαφορία και ο ωχαδερφισμός; Ποιος τάισε το θηρίο της αποχαύνωσης; Πόθεν έγινε μόδα η αποκολοκύνθωση; Φίλος με κάλεσε να μην το παίρνω κατάκαρδα: «Είναι η απώτατη -πλην όχι ακραία- εκδοχή» μου είπε «του πρόσφατου περιστατικού με νυχτερινό κέντρο που βάζει ηχεία στη διαπασών παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες της γειτονιάς, παρά τις συλλήψεις των αυτοφωράκηδων, παρά τον επικοινωνιακό ντόρο. Παρ’ όλα αυτά πελάτης του κέντρου εμφανίστηκε παραπονούμενος γιατί είχαν “χαμηλή” την ένταση στα ηχεία. Ε, λοιπόν», κατέληξε ο φίλος, «ο “δεν με νοιάζει” ποιον ενοχλώ συναντήθηκε χθες στην παραλία με τον διαμαρτυρόμενο γείτονα που ήταν απελπισμένος γιατί δεν μπορεί να βρει το δίκιο του».
Το μάταιο του πράγματος φαίνεται στον ισολογισμό: αντί οι πολίτες να «θυσιάσουν» μία μέρα για να έχουν μια ελπίδα τις υπόλοιπες 364 μέρες, καρναβαλίζουν μία μέρα για να καταστρέφουν με άνεση τις υπόλοιπες. Φεύγουν χωρίς να πάνε πουθενά.
