Οι ευρωεκλογές δεν έφεραν αποσταθεροποίηση, μηδέ ανατροπή ή αλλαγή. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Εφεραν όμως μεγάλη αναστάτωση στο πολιτικό σκηνικό και το ερώτημα είναι για ποιον δουλεύει ο χρόνος. Η αντιπολίτευση δεν εγείρει θέμα εθνικών εκλογών (με εξαίρεση τον Κ. Βελόπουλο) και η κυβέρνηση δεν έχει λόγο να ανοίξει πόρτα για τον χειμώνα από τώρα. Το καλοκαίρι θα περάσει με έναν ανασχηματισμό-βερμούδα και υποσχέσεις για καλύτερες ημέρες το φθινόπωρο, εφόσον περιοριστούν τα εξωτερικά και εσωτερικά μέτωπα της Ε.Ε.
Το πρώτο στοίχημα παίζεται εθνικά τον Ιούλιο στη Γαλλία, τον Σεπτέμβριο στη Γερμανία (με τρεις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις), ενώ στο ενδιάμεσο διάστημα θα πρέπει να συντεθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που όπως έχουν τα πράγματα είναι αμφίβολο πως θα έχει τη Φον ντερ Λάιεν.
Θέλοντας ή μη θα ασχολούμαστε με τα παρασκήνια των Βρυξελλών και τις αντανακλάσεις στους ευρωπαϊκούς και εθνικούς συσχετισμούς. Τι θα γίνει, φέρ’ ειπείν, αν δεν τηρηθούν οι κεντρικές γραμμές των ευρωπαϊκών πολιτικών ομάδων; Τι θα αποφέρουν οι καραμπόλες;
Με τις μικρές ευρωβουλευτικές δυνάμεις τους τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο. Η ένδεια όμως δεν αφορά μόνον την αριθμητική, αλλά και τα πρόσωπα. Από την Ιταλία ξεπροβάλλει το πρόσωπο του Μ. Ντράγκι και από τη μικρή Εσθονία η πρωθυπουργός Κ. Κάλας (που έχει περάσει και από την Ευρωβουλή). Θα παίξουν και άλλα ονόματα, εάν η Φον ντερ Λάιεν χάσει τη στήριξη του Μακρόν και του Σολτς. Τότε δεν αποκλείεται να ανοίξουν και πεδία περαιτέρω διαβουλεύσεων για τις αρμοδιότητες των κύριων οργάνων της Ε.Ε.
Πόσο έχει ανακατευτεί το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη θα φανεί σύντομα. Επί του παρόντος βλέπουμε το ελληνικό δράμα, των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει, ωστόσο δεν μπορούν ακόμα να ερμηνεύσουν το μήνυμα της 9ης Ιουνίου. Και ο χρόνος δυστυχώς δεν είναι απλόχερος όσο στις καταστατικές διαδικασίες τους. Μοιάζει η δημοκρατία να στρέφεται κατά του εαυτού της, αρνούμενη να αποδεχθεί τι δηλοί η μαζική αποχή.
