Ενα από τα βασικά πολιτικά θέματα –ίσως το σημαντικότερο– της μετεκλογικής περιόδου είναι η περιζήτητη ενότητα των κομμάτων του κεντροαριστερού χώρου. Προβάλλεται ως αίτημα των πολιτών από τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν εκλογικά στις 9 Ιουνίου αλλά και ως αποτέλεσμα δημοσκοπικών ερευνών. Ως η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας πόλος που θα μπορεί να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία απέναντι στη Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη.
Αλλά για ποια Κεντροαριστερά γίνεται λόγος; Υπάρχει τέτοια παράταξη στην πραγματικότητα; Και, αν ναι, πώς ορίζεται κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά; Αν κοιτάξουμε την ουσία των πολιτικών που διατυπώνονται σήμερα σε ολόκληρο το πολιτικό στερέωμα, ο όρος Κεντροαριστερά –όπως και ο όρος Κεντροδεξιά– εκφράζει μια πολιτική χωροταξία που αγκαλιάζει κόμματα και οργανώσεις τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη διαχείριση της διακυβέρνησης του τόπου κι από το ιστορικό φορτίο που κουβαλούν, το οποίο όμως δεν παίζει πλέον κανέναν ρόλο στον τρόπο που πολιτεύονται.
Χρησιμοποιώντας την παλιότερη ορολογία –την οποία γίνεται μεγάλη προσπάθεια να την ξεχάσουμε παρόλο που ήταν και παραμένει πιο ακριβής στον χαρακτηρισμό των κομμάτων– οι όροι Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά αφορούν κόμματα που διαχειρίζονται την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων και κατά συνέπεια εξυπηρετούν τα ίδια, πάνω κάτω, ταξικά συμφέροντα. Οι συμπληρωματικοί όροι «Δεξιά» και «Αριστερά» είναι απλώς το περιτύλιγμα ενός κοινού πολιτικού προστάγματος, της συντήρησης και αναπαραγωγής του κοινωνικού καθεστώτος.
Ζούμε στην πράξη αυτό που ακούγαμε στα λόγια χρόνια τώρα: Οτι έχουν καταρρεύσει οι διαχωριστικές γραμμές και οι όροι έχουν χάσει τη σημασία τους. Αυτό ζούμε, αλλά οι διαχωριστικές γραμμές δεν έχουν καταρρεύσει. Είναι υπαρκτές μέσα στην κοινωνία κι ακόμη πιο βαθιές απ’ ό,τι στο παρελθόν. Απλώς εκείνοι που θα έπρεπε –και κυρίως η Αριστερά– δεν τους δίνουν το πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο που τους αντιστοιχεί. Αυτό είναι το πραγματικό κοινωνικό ζήτημα σήμερα στην πολιτική.
