-980x552.jpg)
Η τουρκική εισβολή και κατοχή της Βόρειας Κύπρου είναι το τίμημα που πλήρωσε η Κύπρος και ολόκληρος ο ελληνισμός για την πτώση της χούντας. Μιας χούντας που είχε από την εγκαθίδρυσή της το 1967 μεταξύ άλλων αποστολή να υπακούσει στα αμερικανικά σχέδια για το νησί αποδυναμώνοντας με κάθε τρόπο την άμυνα και την ίδια την υπόστασή του. Δεν επρόκειτο απλά για μια τιμωρία για τον απελευθερωτικό του αγώνα εναντίον των Αγγλων στους οποίους ο Αβδούλ Χαμίτ ο Β’ το είχε εκχωρήσει έναντι ανταλλαγμάτων, ούτε μόνον για την πολυδιάστατη αδέσμευτη πολιτική του Μακάριου, του επονομαζόμενου Κάστρο της Μεσογείου, αλλά πρώτιστα για την κυνική εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή, με τους πολέμους Ισραηλινών και Αράβων που σφράγισαν την αρχή και το τέλος της δικτατορίας.
Οι τουρκικές επεκτατικές επιδιώξεις εντάχθηκαν σε αυτά τα σχέδια. Την ημέρα που έπεφτε η χούντα ο πρώτος «Αττίλας» είχε αρχίσει το ιμπεριαλιστικό έργο του, ενώ με την έλευση της δημοκρατίας ο δεύτερος το ολοκλήρωσε. Και στις δύο περιπτώσεις ο αμερικανικός παράγοντας πίεσε με χαρακτηριστική επιτυχία την ελληνική ηγεσία να παραμείνει φρόνιμη, γνωρίζοντας ότι η επιθετικότητα ενός εισβολέα τρέφεται από μια τέτοια φρονιμάδα.
Γνωρίζουμε πολλά για την οργανωμένη αυτή «ήττα» στην οποία οδηγηθήκαμε με τη διαχρονική ευθύνη όλων των φατριών της «πατριωτικής» χούντας. Μια τραυματική ήττα που η μνήμη της τρέφει μέχρι σήμερα ενοχές, δυσανεξίες, αλληλοκατηγορίες, αλλά και κενές ρητορικές. Και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε καθώς η έρευνα αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές αυτής της εισβολής τόσο στο επίπεδο των πολιτικών αποφάσεων όσο και σε αυτό των εγκλημάτων πολέμου που τη συνόδευσαν. Ανάμεσά τους, φόνους αμάχων, τα βασανιστήρια, τις απαγωγές των αγνοουμένων και τους ομαδικούς βιασμούς. Εγκλήματα πολέμου που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει την Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο.
Αντί γι’ αυτό, ο κ. Ερντογάν έφτασε και φέτος με τη συνοδεία των μαχητικών αεροπλάνων που σκέπασαν απειλητικά τον κυπριακό ουρανό και με τις στομφώδεις αναφορές στον Μωάμεθ τον Πορθητή και στην ειρηνευτική παρουσία του τουρκικού στρατού κατοχής, του οποίου την παρουσία αποκάλεσε εγγύηση ασφάλειας στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κουβέντες που θα ήταν απλώς δείγματα κακού γούστου αν δεν έριχναν μια πολύ βαριά σκιά στο πώς καταλαβαίνει τις επερχόμενες περί διζωνικής, δικοινοτικής κ.λπ. συνομιλίες.
Η Κύπρος, όπως επίσης το Αιγαίο, η Θράκη, οι τουρκικές κινήσεις στα Βαλκάνια δεν είναι τα μόνα ζητήματα που απουσιάζουν συστηματικά από το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα. Οπως επίσης απουσιάζει ουσιαστικά ο διάλογος για τους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, μέρος μιας επιδεινούμενης παγκόσμιας σύγκρουσης που πλήττει και την επιδεινούμενη καθημερινότητά μας. Η Κύπρος μάς επαναλαμβάνει πόσο επείγει να δούμε τα πράγματα κατάματα και να τα πούμε με το όνομά τους.
