Η «υπόθεση Λύτρα», όπως αναφέρεται συχνά από τα ΜΜΕ η άγρια κακοποίηση της συζύγου του, δικηγόρου Σοφίας Πολυζωγοπούλου, έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να γίνει τηλεοπτική σαπουνόπερα, ενώ, ταυτόχρονα, από μερίδα των Μέσων -με την αγαστή σύμπραξη γνωστών συναδέλφων του- έχει μπει μπροστά το πλυντήριο που θα ξεπλύνει τον γνωστό ποινικολόγο.
Ετσι, μετά τον Αλέξη Κούγια, που ανερυθρίαστα απέδωσε την κακοποίηση της γυναίκας σε «κακιά στιγμή», φτιάχνοντας την αγιογραφία του κακοποιητή που έχει «αντρίκια συμπεριφορά», ακολούθησε ο Σπύρος Ρομποτής, που ενοχοποίησε απολύτως το θύμα λέγοντας πως ο θύτης είχε υποστεί κάποιο «κλονιστικό γεγονός», αφού «ένας υγιής άνθρωπος δεν χτυπά τη γυναίκα του στα καλά καθούμενα», κι ότι ναι μεν «η αντίδραση μπορεί να ήταν υπερβολική», αλλά εντέλει «εδώ είναι Βαλκάνια».
Τέτοιες δηλώσεις δικηγόρων θέτουν με ακόμα μεγαλύτερη επίταση το ερώτημα που αιωρείται στην κοινή γνώμη: πώς είναι δυνατόν ένας νομικός, που γνωρίζει τις ποινικές συνέπειες μιας τέτοιας πράξης, να κακοποιεί τη σύζυγό του; Αφού δεν τη σέβεται, τουλάχιστον δεν φοβάται; Ομως κανένας δεν φοβάται τον νόμο όταν νιώθει υπεράνω νόμου. Οταν το χρήμα και οι διασυνδέσεις του τού δίνουν πανοπλία. Οταν υπάρχουν πρόθυμοι «δημοσιογράφοι» που αντί της έμφυλης βίας καταδικάζουν το ότι «μια καριέρα στο ζενίθ της αυτή τη στιγμή πλήττεται».
Tαυτόχρονα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξαπολύεται ένας οχετός κατά της επιζήσασας, με άθλια υπονοούμενα και κριτική για το αν μίλησε. Πώς αντέδρασε. Ακόμα και για το πώς υποβασταζόμενη από τον θύτη της η γυναίκα πήγε στο νοσοκομείο.
Ολα αυτά υπογραμμίζουν όχι μονάχα την εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης στη νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία», αλλά και την τρομακτική έλλειψη εκπαίδευσης της κοινής γνώμης την οποία επιχειρούν να χειραγωγήσουν οι απολογητές της έμφυλης βίας.
Η κακοποίηση της κ. Πολυζωγοπούλου μάς καλεί να αναλογιστούμε τι Γολγοθά ζουν οι επιζήσασες έμφυλης βίας που επιπλέον στερούνται πόρων και μέσων ώστε να προστατευθούν από τους κακοποιητές τους, που η αστυνομία δεν νιώθει το βάρος της δημοσιότητας ώστε να κάνει τη δουλειά της, που επιβιώνουν σε μικρές κλειστές κοινωνίες, που βρίσκονται σε οικονομική ένδεια ή είναι ευάλωτες προσφύγισσες και μετανάστριες.
Το νομικό οπλοστάσιο της χώρας θα έπρεπε ήδη να έχει ενισχυθεί. Αλλά μας λείπουν πολύ περισσότερα όπλα στον αγώνα κατά της έμφυλης βίας. Και η κυβέρνηση έχει την πλήρη ευθύνη που σε αυτόν τον πόλεμο αφήνει την κοινωνία των πολιτών άοπλη και ανυπεράσπιστη.
