Σπεύδω να διευκρινίσω ότι δανείστηκα τον τίτλο από το… πρωτόλειο (θυμίζω τον «πρωτόλειο λαϊκισμό» του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον Ανδρέα Παπανδρέου) πολιτικό δοκίμιο του (εβραϊκής καταγωγής) Κάρολου Μαρξ «Για το Εβραϊκό Ζήτημα» (1844), απάντηση στο «Το Εβραϊκό Ζήτημα» του (επίσης εβραϊκής καταγωγής) Μπρούνο Μπάουερ. Και τα δύο αφορούν στην ανάγκη και στο πώς της εβραϊκής χειραφέτησης εκείνη την εποχή. Την οποία ο μεν Μπάουερ συνδύαζε με ίδρυση εβραϊκού κράτους. Ο δε Μαρξ με ατομική, επαναστατική χειραφέτηση από τα πολιτικά/κοινωνικά δεσμά και την απεξάρτηση από το κυρίαρχο Κεφάλαιο, ακόμα και το εβραϊκό.
Ο όρος «Εβραϊκό ζήτημα» εμφανίζεται πρώτη φορά στην Αγγλία, μισά 18ου αιώνα, σχετιζόμενος με την πολιτογράφηση των Εβραίων της Αγγλίας. Εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, με διάφορες αφορμές, παραλλαγές και πολιτικές/εθνολογικές συναρτήσεις. Κορυφώνεται στο δεύτερο μισό του 19ου, με την εμφάνιση του σιωνισμού υπό την πραγματεία «Το Εβραϊκό Κράτος» του Τέοντορ Χερτσλ (1898). Και καταλήγει… αισίως με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, Μάιο 1948.
Θυμήθηκα τώρα τον όρο, τον Μαρξ (της νιότης μου) και όλα τα συναπτά… Διότι θεωρώ ότι, από τον Οκτώβριο και μετά, η ανθρωπότητα βρίσκεται πάλι μπροστά σε ένα νέο «Εβραϊκό ζήτημα». Που όμως, αυτή τη φορά, πηγάζει από το επίσημο κράτος του Ισραήλ και τη σημερινή του ηγεσία, πολιτική και στρατιωτική.
Το γράφω, διότι πιστεύω ακράδαντα (με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό στο κεφάλι) ότι όπως δεν υπήρξε –παρά το Ολοκαύτωμα– «τελική λύση» για τους Εβραίους επιθυμητή στον Χίτλερ και τους ναζί, δεν θα υπάρξει «τελική λύση» για τους Παλαιστίνιους, επιθυμητή στον Νετανιά(χ)ου και τους ομόδοξους. Διότι, όπως και τότε έτσι και τώρα, οι (όποιες) «τελικές λύσεις» αντιβαίνουν τους φυσικούς νόμους και το φυσικό δίκαιο. Απλώς η σημερινή ισραηλινή ηγεσία και όσοι την υποστηρίζουν πυροδοτούν ένα νέο Εβραϊκό ζήτημα. Και είθε να το καταλάβουν εγκαίρως…
