Ο Απρίλης ο σκληρός

«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεμάτος πασχαλιές κι επιθυμίες», λέει ο ποιητής Τόμας Ελιοτ στην Ερημη Χώρα του.

Εμείς όμως γνωρίσαμε μόνο το «σκληρό» του πρόσωπο. Τις πασχαλιές και τις επιθυμίες μάς τις έκοψε το μακρύ χέρι της δικτατορίας του 1967. Που δεν κράτησε μόνο 7 χρόνια αλλά αμέτρητα. Και μαύρισε για πάντα ολόκληρη τη ζωή της γενιάς μας…

Μια μαυρίλα που τη βλέπουμε πάνω από τα κεφάλια μας, να σκεπάζει κάποιες χώρες της Ευρώπης, τα τελευταία χρόνια. Και μοιάζει να πλησιάζει και τη δικιά μας. Δεν πρέπει όμως να παραλληλίζουμε την εποχή μας με την αντίστοιχη εποχή πριν από τη δικτατορία του Απρίλη του 1967.

Τότε, υπήρχε ένα όραμα και μια πολιτική και πολιτιστική άνοιξη που προκάλεσε φόβο όχι μόνο στην ντόπια μεγαλοαστική τάξη αλλά και στον ξένο παράγοντα. Το συντηρούμενο φόβητρο κάποιου επερχόμενου κομμουνιστικού «κατακτητή» χρησιμοποιήθηκε ως το καλύτερο όπλο για την επιβολή της δικτατορίας. Αφού προηγήθηκαν ο ευτελισμός της πολιτικής και των πολιτικών και η παθητική στάση ενός μεγάλου ποσοστού Ελλήνων πολιτών.

Και, τότε, το «διάσημο» Ford στις δόξες του, «φιλότεχνο» και «φιλελεύθερο». Το «άλλο πρόσωπο της Αμερικής», όπως χαρακτηριζόταν από έγκρι­τους δημοσιογράφους, να εφορμά χωρίς ενδοι­ασμούς. Για να απομυθοποιήσει και την πνευματική και ιδεολογική αμφισβήτηση της χρυσής γενιάς της δεκαετίας του 1955-1965. Με ορμητήριο την αμερικανική πρεσβεία, εί­χε κατορθώσει το ακατόρθωτο: μοιράζο­ντας χρήματα όχι μόνο στους «δικούς τους» αλλά και σε προοδευτικούς, καλλιτέχνες, πνευματι­κούς ανθρώπους και κάθε λογής δημι­ουργούς και διανοούμενους.

Με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας καταστροφι­κός πόλεμος στην κοινωνία των ανθρώπων της τέχνης και της διανόησης. Ενας σκληρός, διχα­στικός πόλεμος μεταξύ εκείνων που έλεγαν το «ναι» και των άλλων που έλεγαν το «όχι».

Τώρα ξαναέχουμε ευτελισμό πολιτικής και πολιτικών, αλλά δεν έχουμε καμιά άνοιξη, καμιά οργανωμένη αντίσταση, καμιά ελπίδα. Σήμερα η συστηματική απομυθοποίηση των πάντων έχει αφήσει τον πολύ κόσμο σε πλήρη αδράνεια ή και σε μαύρη απελπισία.

Τότε, είχαμε τις δικές μας τράπεζες να ρυθμίζουν τη ζωή μας. Σήμερα έχουμε το καθεστώς των παντοδύναμων υπερεθνικών μονοπωλίων που ουσιαστικά κυβερνούν τη χώρα μας και όλο τον κόσμο. Τότε, οι στημένες προβοκάτσιες ήταν λίγες. Σήμερα οι ξένες μυστικές υπηρεσίες ελέγχουν τα πάντα. Εχοντας δικούς τους ανθρώπους σε όλα τα ΜΜΕ και σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες, μπορούν να κατευθύνουν πια όχι μόνο την παραπληροφόρηση αλλά και τις… αντιδράσεις μας.

Τώρα, οι «δικοί τους» μοιάζουν να είναι περισσότεροι από τους… «άλλους». Στους «βολεμένους» της παρακμής, τα πάντα. Υποτροφίες, χορηγίες, δάνεια, παραοικονομία, χωνευτικά θεάματα. Στους «άλλους», τίποτα…

Τώρα πια, το παγκόσμιο κλίμα του ανεξέλεγκτου κυνισμού, το εκφράζει ΟΛΟΚΛΗΡΟ η δήλωση-ντροπή του Μπάιντεν το 2019: «Μόνο με την ένταξη στο ΝΑΤΟ των γειτονικών χωρών στη Ρωσία, θα αναγκάσουμε τον Πούτιν να επιτεθεί». Και η ένταξη έγινε. Και ο πυρηνικός πόλεμος, προετοιμάζεται… «αναγκαστικά»!…

Εγινε και η «ένταξη» του δικού μας Στρατού στα «χέρια» των ΗΠΑ: Πρόσφατα έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση μια συμφωνία με τους Αμερικανούς που τους επιτρέπει να παίρνουν και να τοποθετούν σε δικές τους δυνάμεις ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό! (Προφανώς η συμφωνία είναι αντισυνταγματική, αλλά ποιος νοιάζεται;)

Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα συνειδητοποιήσουμε αυτή την παραφροσύνη της εποχής μας. Και δεν θα αφήσουμε να ξανάρθει ένας νέος σκληρός Απρίλης του 1967… Με όλα εκείνα τα καθημερινά, ανατριχιαστικά, «απαγορεύομεν και διατάσσομεν». Που θα προσπαθήσουμε να τα θυμηθούμε, στην επόμενη συνάντησή μας.

Ως τότε ας γελάμε ή ας κλαίμε, με κάποιον «μεγάλο» υποψήφιο πρόεδρο που, πρόσφατα, ονόμασε δικτάτορα έναν άλλο «μεγάλο» πρόεδρο, την ίδια ώρα που ο ίδιος δήλωνε δημόσια ότι θα… «αιματοκυλήσει» τη χώρα του,αν δεν τον… εκλέξει πρόεδρο!…