Ταξίδι και στη Γερμανία και στις ουκρανικές καρδιές

Μία από τις ομάδες που κατάφερε, μέσω των play offs του UEFA Nations League, να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για το επερχόμενο Euro 2024 που θα γίνει στη Γερμανία ήταν η Ουκρανία. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο και για την Εθνική ομάδα του Γκουστάβο Πογιέτ, καθώς τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας (με εκτενείς μάλιστα αναφορές…) συγκέντρωσε -αντί για την Ελλάδα…- η πρωτοεμφανιζόμενη σε μεγάλη διοργάνωση Γεωργία…

Η Lady Hope αφήνει για λίγο αργότερα τη διαδικασία απολογισμού για την προσπάθεια της «γαλανόλευκης», όταν πλέον θα έχει η νηφαλιότητα μεγαλύτερο μερίδιο από την ενεστωτική πίκρα (πίκρα που γίνεται μεγαλύτερη όταν αναλογίζεται ο καθένας το μέγεθος και το είδος της χαμένης ευκαιρίας για μία πρόκριση σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης)…

Επιστρέφουμε, όμως, στην Ουκρανία. Η πρόκριση της ποδοσφαιρικής Εθνικής ομάδας της χώρας στην ιστορική συγκυρία που διανύει το συγκεκριμένο έθνος (που «πληρώνει» τις συνέπειες του ανταγωνισμού της Δύσης με τη Ρωσία) λαμβάνει εκ των πραγμάτων άλλες διαστάσεις. Μπορεί να γίνει ένα αποκούμπι για ταλαιπωρημένες ψυχές, μπορεί να δώσει στοιχεία εσωτερικής ανάτασης και δημιουργικών κινήτρων σε ανθρώπους που εδώ και δύο χρόνια περίπου έχουν δει την «άλλη όψη του φεγγαριού». Γενικώς, το ποδόσφαιρο έχει συγκεκριμένη σημασία για τις ζωές των ανθρώπων, έχει συγκεκριμένη θέση στις ιεραρχίες των προτεραιοτήτων, αλλά σε κάποιες συγκυρίες ανεβαίνει στην κλίμακα και διαδραματίζει ρόλο μεγάλης ουσίας…

Οι Ουκρανοί διεθνείς νικώντας με το ίδιο σκορ, το 2-1 (που μάλλον θα έχει γίνει αντιληπτό πια ως ένα «εθνικό σκορ» για τους Ουκρανούς), αρχικά τη Βοσνία Ερζεγοβίνη και μετά την Ισλανδία πήραν το πολύτιμο εισιτήριο για τα γερμανικά γήπεδα. Και στους δύο αγώνες το νικητήριο γκολ επετεύχθη προς το τέλος. Με τους Βόσνιους στο 88ο με τους Ισλανδούς στο 84ο λεπτό. Ταξίδι και στη Γερμανία και στις ουκρανικές καρδιές… Είναι σίγουρο, για να το πω κάπως σκωπτικά, πως η σημερινή γερμανική κυβέρνηση θα χαρεί πολύ να φιλοξενήσει την εθνική ομάδα της Ουκρανίας στα μέρη της. Ειδικά κάποια στελέχη της ενδεχομένως να την υποστηρίζουν κιόλας…

Σε κάθε περίπτωση, με ποδοσφαιρικούς και όχι μόνο όρους, στα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο και προκρίθηκαν στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Οφείλουμε να τους το πιστώσουμε, ανεξάρτητα από τη θέση που λαμβάνει ο καθένας από εμάς στις γεωπολιτικές αντιθέσεις.

Το ουκρανικό ποδόσφαιρο κατά καιρούς μπορούσε να υπερηφανεύεται για πολλά καλά πράγματα. Ορισμένα από αυτά άνετα τα λες και σπουδαία. Αμέσως αμέσως στο νου των παλαιότερων θα έρθει η μεγάλη Ντινάμο Κιέβου της δεκαετίας του 1980 (που κατέκτησε μεταξύ άλλων το 1986 και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης). Άρα -την ίδια εποχή-  ήταν αξιομνημόνευτοι και οι πολλοί Ουκρανοί «παικταράδες» που απάρτιζαν την «πυραυλοκίνητη» Σοβιετική Ένωση του (Ουκρανού…) προπονητή Βαλερί Λομπανόφσκι και πάει λέγοντας. Πιο μετά μπορεί κάποιος να εστιάσει στο δίδυμο Σεφτσένκο-Ρεμπρόφ, στο Κύπελλο UEFA του 2009 από τη Σαχτάρ Ντονέτσκ ή σε κάποιες άλλες χωροχρονικές συγκυρίες (π.χ. Εuro 2020)…

Πλέον οι Ουκρανοί θα έχουν να μιλάνε και για τα παιδιά που πήραν την πρόκριση για το Euro 2024. Δεν μπορούμε να ξέρουμε στο σήμερα τι θα κάνει στη διοργάνωση η συγκεκριμένη ομάδα (ο όμιλος που θα συμμετέχει η ουκρανική εθνική αποτελείται επίσης από το Βέλγιο, τη Σλοβακία και τη Ρουμανία). Λόγω πολέμου, όμως, τα ονόματα της αποστολής θα αποτελέσουν μία μορφή παρέας εθνικών ηρώων. Ειδικά αν προχωρήσουν κιόλας στη διοργάνωση, οπότε ευλογως οι υπαρκτές σημειολογίες θα λάβουν άλλο μέγεθος…

ΥΓ. Βέβαια, για να τα λέμε όλα (και πρέπει να τα λέμε…), το δικαίωμα να αναδείξουν μέσω του αθλητισμού ένα διαφορετικό περιεχόμενο για τα ανθρώπινα, η διεθνής κοινότητα δεν το έδωσε ποτέ στους Ρώσους αθλητές και στις Ρωσίδες αθλήτριες. Μία μικροψυχία αναδείχθηκε, για λόγους «εσωτερικής κατανάλωσης» και καμίας ουσίας. Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, εκείνοι που αναφέρουν πως δεν έγινε κάτι αντίστοιχο π.χ. με τον -επίκαιρο λόγω επετείου- βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ το 1999. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, αλλά οι Ρώσοι δεν ανησυχούν, ούτε τρομοκρατούνται. Γνωρίζουν το μέλλον και τους όρους του, και απλά αφήνουν το δυτικό στρατόπεδο να εκτίθεται στις πολλές αριθμητικά υγιείς και σοβαρές ανθρώπινες συνειδήσεις. Γιατί, για να μην ξεχνιόμαστε, ποιος αλήθεια πιστεύει πως τιμωρείς το Κρεμλίνο άμα απαγορεύσεις φερ΄ ειπείν τον Τσαϊκόφσκι; Ούτε μικρά παιδιά δεν θα συμφωνούσαν με κάτι τέτοιο… Ας είναι…