Τα τρυφερά «Παιδιά του χειμώνα», του Ελληνοαμερικανού Αλεξάντερ Πέιν, βγαίνουν στις αίθουσες έχοντας πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες αλλά και δύο Χρυσές Σφαίρες (Α’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου) για τους εξαιρετικούς πρωταγωνιστές Πολ Τζιαμάτι και ΝταΒάιν Τζόι Ράντολφ.
Δείτε ακόμα στη μεγάλη οθόνη: «Μαύρος κότσυφας – Μαύρο βατόμουρο» σε σκηνοθεσία Ελενε Ναβεριάνι, μια πολυεπίπεδη ταινία, που όμως αδυνατεί να δημιουργήσει μια σύνδεση των χαρακτήρων με τον θεατή | «Ferrari», μια βιογραφική ταινία σε σκηνοθεσία του Μάικλ Μαν («Ενταση»), που προσπαθεί να επικεντρωθεί κυρίως στη σχέση του οδηγού αγώνων αυτοκινήτων, Εντσο Φεράρι (Ανταμ Ντράιβερ) με τη γυναίκα του Λάουρα Φεράρι (Πενέλοπε Κρουζ) | «Τι συνέβη μετά» ρομαντική κομεντί σε σκηνοθεσία Μεγκ Ράιαν, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Στίβεν Ντίετζ «Shooting Star» | «Αποστολή στην Ελλάδα» ταινία δράσης γυρισμένη στη Θεσσαλονίκη, γεμάτη κλισέ, αδιάφορη πλοκή, με υπερβολές και τάσεις για προπαγάνδα | «Γάτες στο Μουσείο» μια ξεκαρδιστική περιπέτεια που μας ταξιδεύει σε ένα από τα σπουδαιότερα μουσεία στον κόσμο σε σκηνοθεσία Βασίλι Ροβένσκι
Τα παιδιά του χειμώνα (The Holdovers, ΗΠΑ, 2023, 133’)
★★★★☆
● Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Πέιν
● Ηθοποιοί: Πολ Τζιαμάτι, ΝταΒάιν Τζόι Ράντολφ, Ντόμινικ Σέσα
Ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός (αλλά και πολιτογραφημένος Ελληνας από το ’22) σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν σκηνοθετεί την ένατη μεγάλου μήκους ταινία του, που ισορροπεί εξαίσια ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία, με πρωταγωνιστές δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, τον Πολ Τζιαμάτι και την ΝταΒάιν Τζόι Ράντολφ, οι οποίοι κέρδισαν από μία Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία τους. Η ταινία άλλωστε έχει και συνολικά 5 υποψηφιότητες για Οσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Πολ Τζιαμάτι, Πρωτότυπου Σεναρίου, Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ΝταΒάιν Τζόι Ράντολφ και Μοντάζ.
Ο Πέιν ακολουθεί τη ζωή ενός στριμμένου καθηγητή, του Χάναμ, ο οποίος διδάσκει σε ένα αμερικανικό κολέγιο υψηλού κύρους. Υποχρεώνεται να παραμείνει στην πανεπιστημιούπολη κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών του, για να προσέχει λίγους σπουδαστές του, οι οποίοι δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Μέσα από διάφορες καταστάσεις αναπτύσσει φιλική σχέση με έναν από αυτούς, τον ιδιοφυή ταραχοποιό Ανγκους (ο πρωτοεμφανιζόμενος Ντόμινικ Σέσα), αλλά και την αρχιμαγείρισσα του κολεγίου Μέρι Λαμπ (ΝταΒάιν Τζόι Ράντολφ), η οποία έχασε μόλις τον γιο της στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Με οδηγό το αριστουργηματικό σενάριο του Ντέιβιντ Χέμινγκσον, ο Πέιν υπογράφει ίσως την καλύτερη ταινία της καριέρας του, κατασκευάζοντας ένα δράμα χαρακτήρων στο οποίο έχει συγκεντρώσει όλες τις θεματικές και τους προβληματισμούς του από τις προηγούμενες ταινίες του, αποφεύγοντας όμως να φλυαρήσει, τοποθετώντας κάθε σκηνή στο σημείο που πρέπει ώστε να σκιαγραφήσει την ψυχολογία των πρωταγωνιστών του.
Καταφέρνοντας να συνδυάσει τη θλίψη και τη μελαγχολία, στοιχεία που πηγάζουν και από την εξαιρετική φωτογραφία του Αϊγκιλ Μπριλντ («Αποστολή στην Μπριζ»), την κωμωδία και την ήπια πολιτική κριτική του –πόλεμος του Βιετνάμ, φυλετικές διακρίσεις–, ο Πέιν επικεντρώνεται στους τρεις χαρακτήρες του αναλύοντας τα αίτια της συμπεριφοράς τους αλλά και με έναν πολύ ωραίο τρόπο τούς συνδέει μεταξύ τους για να αναδείξει την κύρια θεματική των ταινιών του: το πόσο σημαντικό είναι να επικοινωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους και να «χτίζουν» σχέσεις επουλώνοντας έτσι πληγές του παρελθόντος.
Το μόνο παράταιρο στην ταινία φαντάζει η χρονική τοποθέτησή της, καθώς θα μπορούσε να εκτυλίσσεται στο σήμερα, που ίσως δραματικά θα πρόσθετε μια διαφορετική δυναμική και θα έδινε χώρο για ευρύτερο σχολιασμό της σύγχρονης κοινωνίας.
Μαύρος κότσυφας – Μαύρο βατόμουρο
(Blackbird Blackbird Blackberry, Ελβετία, Γεωργία, 2023, 111’)
★★★☆☆
● Σκηνοθεσία: Ελενε Ναβεριάνι
● Ηθοποιοί: Εκα Τσαβλεϊσβίλι, Τεμίκο Τσιτσινάντζε, Ανκα Κχουρστίντζε
Το Ελενε Ναβεριάνι (είναι non-binary άτομο), διασκευάζοντας για τη μεγάλη οθόνη ένα πρωτοπρόσωπο μυθιστόρημα της Γεωργιανής συγγραφέως Τάμτα Μελασβίλι, αφηγείται την ιστορία της Ετέρο (εξαιρετική στον ρόλο της η Εκα Τσαβλεϊσβίλι), μιας σαραντάχρονης γυναίκας που ζει μια μονότονη ζωή σε ένα μικρό χωριό στη Γεωργία και αρνείται να συμβαδίσει με την τοπική κοινωνία, που θεωρεί ότι πρέπει να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Απροσδόκητα, βρίσκει τον εαυτό της να ερωτεύεται με πάθος έναν άντρα (Τεμίκο Τσιτσινάντζε) και αρχίζει να επαναξιολογεί τη ζωή της προβαίνοντας σε μια σεξουαλική αλλά και υπαρξιακή αφύπνιση.
Χρησιμοποιώντας με πολύ ωραίο τρόπο το φυσικό τοπίο και τη φθινοπωρινή μελαγχολία, αντανακλώντας μέσω αυτής την ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας που έχει αρχίσει να ζει τη «δύση» της ζωής της, το Ναβεριάνι καταφέρνει να κατασκευάσει ένα δράμα, χωρίς να «πέφτει» στην παγίδα του μελοδράματος. Πρωτίστως ενδιαφέρεται να αναλύσει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που ζει από μικρή εγκλωβισμένη σε μια πατριαρχική κοινωνία, έχοντας φοβηθεί να εξερευνήσει τη σεξουαλικότητά της λόγω των τραυμάτων που «κουβαλάει» από την παιδική της ηλικία (ο αυταρχικός πατέρας της και ο αδερφός της την κακομεταχειρίζονταν), αλλά και εξαιτίας της αντίληψης της τοπικής κοινωνίας που θεωρεί ότι ο κύριος σκοπός της γυναίκας είναι η σύναψη γάμου και η τεκνοποίηση.
Στην ταινία η κάμερα λειτουργεί ως απλός παρατηρητής, με τη διευθύντρια φωτογραφίας Αγκνες Πακόζντι να στήνει άψογα καδραρισμένα πλάνα, «ντύνοντας» την ταινία με έντονα χρώματα. Η σύγκριση με το σινεμά του Ακι Καουρισμάκι και συγκεκριμένα με την τελευταία ταινία του, τα «Πεσμένα φύλλα», είναι αναπόφευκτη, καθώς πέρα από τη χρωματική παλέτα, το Ναβεριάνι διαχειρίζεται τη θεματική της σχεδόν παρόμοια, βάζοντας σε πρώτο πλάνο την ερωτική ιστορία δύο ανθρώπων και μέσω αυτής ασκεί κριτική για τη θέση της γυναίκας στην κλειστή κοινωνία.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν μια πολυεπίπεδη ταινία, που όμως αδυνατεί να δημιουργήσει μια σύνδεση των χαρακτήρων με τον θεατή, κυρίως γιατί το Ελενε προσεγγίζει σκηνοθετικά τους ηθοποιούς με ένα αίσθημα αποστασιοποίησης, κάνοντάς τους αρκετές φορές να δρουν μηχανικά και να φαίνονται απρόσωποι – κι έτσι χάνεται η επαφή με το κοινό.
Ferrari (ΗΠΑ, 2023, 130’)
★★½☆☆
● Σκηνοθεσία: Μάικλ Μαν
● Ηθοποιοί: Ανταμ Ντράιβερ, Πενέλοπε Κρουζ, Τζακ Ο’Κόνελ
Το καλοκαίρι του 1957 ο πρώην οδηγός αγώνων αυτοκινήτων, Εντσο Φεράρι, βρίσκεται σε κρίση. Με την εταιρεία του στα πρόθυρα της πτώχευσης και τον γάμο του να βιώνει την τραυματική απώλεια του ενός γιου, ο Φεράρι εναποθέτει την ελπίδα για τη σωτηρία τους σε έναν αγώνα δρόμου 1.000 μιλίων στην Ιταλία, τον εμβληματικό «Mille Miglia». Βιογραφική ταινία σε σκηνοθεσία του Μάικλ Μαν («Ενταση»), προσπαθεί να επικεντρωθεί κυρίως στη σχέση του Φεράρι (Ανταμ Ντράιβερ) με τη γυναίκα του Λάουρα Φεράρι (Πενέλοπε Κρουζ), βάζοντας σε δεύτερο πλάνο το αγωνιστικό κομμάτι, προσπαθώντας να δώσει βάθος, καθώς ψυχογραφεί τους χαρακτήρες. Αποτυγχάνει καθώς ακολουθεί πιστά την κλασική δομή μιας βιογραφικής ταινίας, χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο.
Τι συνέβη μετά (What Happens Later, ΗΠΑ, 2023, 104’)
★★☆☆☆
● Σκηνοθεσία: Μεγκ Ράιαν
● Ηθοποιοί: Μεγκ Ράιαν, Ντέιβιντ Ντουκόβνι
Δύο πρώην σύντροφοι, η Γουίλα (Μεγκ Ράιαν) και ο Μπιλ (Ντέιβιντ Ντουκόβνι), ξαναβρίσκονται χρόνια μετά τον χωρισμό τους, όταν αναγκάζονται να διανυκτερεύσουν στο αεροδρόμιο λόγω κακοκαιρίας. Και οι δύο θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους, αλλά στη διάρκεια της νύχτας καταλήγουν να αναπολούν το παρελθόν τους και όλα αυτά που θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Ρομαντική κομεντί σε σκηνοθεσία Μεγκ Ράιαν, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Στίβεν Ντίετζ «Shooting Star», που εκμεταλλεύεται στο έπακρο το ταλέντο των δύο πρωταγωνιστών, αλλά χρησιμοποιώντας όλα τα κλισέ των ρομαντικών κομεντί, καταλήγει αφόρητα βαρετό και προβλέψιμο.
Αποστολή στην Ελλάδα (The Bricklayer, ΗΠΑ, 2024, 110’)
★☆☆☆☆
● Σκηνοθεσία: Ρένι Χάρλιν
● Ηθοποιοί: Ααρον Εκχαρτ, Νίνα Ντόμπρεβ
Ενας πρώην πράκτορας της CIA (Ααρον Εκχαρτ) αναλαμβάνει δράση, όταν κάποιος άγνωστος εκβιάζει τη CIA, δολοφονώντας ξένους δημοσιογράφους και στήνοντας τις δολοφονίες έτσι ώστε να φαίνονται ως ευθύνη της υπηρεσίας. Η CIA φέρνει πίσω στην ενεργό δράση τον πιο λαμπρό πράκτορά της ώστε να βρει τον δολοφόνο. Ταινία δράσης γυρισμένη στη Θεσσαλονίκη, γεμάτη κλισέ, αδιάφορη πλοκή, με υπερβολές και τάσεις για προπαγάνδα και σκηνές δράσης που παραπέμπουν περισσότερο σε low budget ταινία και έναν Ααρον Εκχαρτ που δεν πείθει για Αμερικανός πράκτορας.
Γάτες στο Μουσείο (Cats in the Museum, Ρωσία, 2023)
● Σκηνοθεσία: Βασίλι Ροβένσκι
● Με τις φωνές των: Βαγγέλη Χαλκιαδάκη, Κώστα Αποστολίδη, Κώστα Τερζάκη, Χρήστου Λαγκούση, Τάσου Νταπαντά, Τάκη Σακελλαρίου, Μυρτώς Ναούμ
Μια αναπάντεχη φιλία ανάμεσα σε έναν λαίμαργο ποντικό-λάτρη της τέχνης και έναν γάτο που δεν ξέρει τι του γίνεται (ούτε από τέχνη ούτε από τη ζωή!), δίνει την αφορμή για μια ξεκαρδιστική περιπέτεια που μας ταξιδεύει σε ένα από τα σπουδαιότερα μουσεία στον κόσμο!
-320x213.jpg)
