Στεκόμαστε εδώ και πάνε μήνες. Στην ερημιά αυτή που κατασκηνώσαμε ο χρόνος έχει τους δικούς του τρόπους, τους δικούς του όρους. Μήνες είπα; Δεν είμαστε σίγουροι αν έχουν περάσει μήνες ή χρόνια. Κάποιοι κάνουν λόγο ακόμα και για δεκαετία. Ξεχνούμε. Το παρόν απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση. Γίνεται παρελθόν και μέλλον. Σαν να θέλει να πνίξει την κάθε κίνηση, να επιβάλλει το ακαριαίο ως τη μόνη μονάδα μέτρησης του χρόνου. Πάει καιρός, ναι. Κάποιοι δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα άλλο πέρα από αυτή την αναμονή. Σαν να γεννήθηκαν και να μεγάλωσαν μέσα της. Και είναι άλλοι που πέθαναν εδώ. Περιμένοντας και αυτοί όπως κι άλλοι. Εκλεισαν τα μάτια τους πριν αντικρίσουνε την πόλη, τις πύλες και τους δρόμους της. Και είναι τέτοια η ακινησία που αυτοί που έρχονται γίνονται ένα με αυτούς που φεύγουν. Είναι μια ανταλλαγή που θρέφει τον δεσμό μας και κάθε προσθήκη είναι απώλεια.
Τίποτα εδώ δεν κινείται. Μόνο μια βροχή να πέφτει κάθετη πάνω στα σώματά μας. Και μεις στέκουμε ακίνητοι. Κάθε προφύλαξη μοιάζει μάταιη. Στο στρατόπεδο το νερό πάντοτε σε βρίσκει. Ομοια με τα ξεχασμένα αγάλματα στις πλατείες. Οταν τις νύχτες που οι δρόμοι αδειάζουν αυτά σταθερά επιδεικνύουν την ακινησία τους κόντρα στα φαινόμενα του καιρού. Μνημεία αφιερωμένα στο παρόν σε σταθερή ακινησία.
Φαινόμενο των καιρών και εμείς. Κανείς δεν μας είπε πού βαδίζουμε ή γιατί. Μας ξεσήκωσαν μια μέρα -πάει τόσος καιρός- και μας είπαν να ακολουθήσουμε. Μας εξόπλισαν πρόχειρα χωρίς λοιπές υποδείξεις. Αλίμονο δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομα της πόλης που πολιορκούμε. Δεν αλλάζει κάτι. Ετσι και αλλιώς βρισκόμαστε αρκετά μακριά της. Δεν είδαμε ποτέ τα τείχη της, δεν ακούσαμε ποτέ τις φωνές της. Δεν είναι λίγοι εδώ αυτοί που δεν πιστεύουν καν πως η πόλη αυτή υπάρχει. Πως όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα για να μας φέρουν μακριά.
Συνηθίζεις εδώ. Μαθαίνεις. Τον χρόνο και τις συνήθειες του. Μια πρόχειρη ζωή, στημένη πρόχειρα. Να ζεις διαρκώς με αυτή την αίσθηση πως ανά πάσα στιγμή ένα παράγγελμα μπορεί να τα διακόψει όλα. Βρισκόμαστε πάντοτε μια διαταγή μακριά από το τέλος. Του στρατοπέδου, της αναμονής, της ζωής μας εδώ. Αλλά η διαταγή αυτή ποτέ δεν φτάνει.
Ενα μόνο με προβληματίζει. Είναι αυτός ο χαρακτηρισμός, αυτός ο τρόπος να μας ονοματίζουν. Δεν είμαι σίγουρος ποιος μας βάφτισε βαρβάρους. Ο τρόπος αυτός να περιγράφεις έφτασε φυσικά και στα αυτιά μας. Ναι, φυσικά οι τρόποι μας είναι άλλοι. Αλλά είχαμε και μεις μια ζωή, με τις συνήθειές μας, τους δεσμούς και τους νόμους μας. Είχαμε κάποτε και μεις τον δικό μας χρόνο. Τον τρόπο να τον μετράμε να τον λέμε. Ας είναι. Οι αδύναμοι πάντοτε βαφτίζουνε τους ισχυρούς βαρβάρους. Είναι που δεν έχουν άλλο τρόπο να περιγράψουν την ισχύ. Είναι μια ύστατη προσπάθεια να σταθούνε όρθιοι μέσα στη δική τους πτώση. Και η πτώση τους θα έρθει.
Τις τελευταίες μέρες επικρατεί αναστάτωση. Είναι που τα νέα που φτάνουν από μακριά ακούγονται περίεργα. Και αυτοί που έρχονται από τα σύνορα δεν κάνουν πια λόγο για οχυρώσεις ή φρουρές, κινδύνους ή στρατηγικές. Η πόλη λένε χάθηκε. Σαν να έφυγαν όλοι ξαφνικά, σαν ποτέ της να μην υπήρξε. Οι άνθρωποί της γέρασαν μεμιάς. Σαν η ίδια η αναμονή να τους κατανάλωσε. Και τα τείχη, τα σπίτια και οι δρόμοι έγιναν ερείπια από τη μια μέρα στην άλλη.
Δεν είμαι σίγουρος αν κερδίσαμε τη μάχη ή ακόμα αν αυτή ήταν μια μάχη που δεν επρόκειτο να δοθεί ποτέ. Λίγη σημασία έχει. Εμείς στεκόμαστε εδώ. Και οι πρόχειρες κατασκευές μας τώρα είναι η μόνη πόλη που μπορείς να αντικρίσεις. Για μίλια. Θα παραμείνουμε εδώ. Προσθέτοντας σε αυτή την αναμονή την απουσία ενός στόχου. Χτίζοντας πάνω σε αυτό που ήδη έχουμε φτιάξει. Χτίζοντας εδώ μια άλλη πόλη. Γιατί όλες οι πόλεις είναι στρατόπεδα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα παράγγελμα. Μια διαταγή να εκκρεμεί. Και μεις εδώ χτίζουμε, ζούμε, μαθαίνουμε να μετρούμε τον χρόνο από την αρχή. Και περιμένουμε. Χωρίς όμως πια να γνωρίζουμε τον λόγο ή τον στόχο. Στη νέα αυτή πόλη περιμένουμε συναθροισμένοι.
