Η μεγάλη πύλη του δρόμου προς τα αδιέξοδα, που όχι μόνο έρχονται, αλλά πολλά είναι ήδη εδώ, για να ταλαιπωρούν τον απλό πολίτη και να ευεργετούν κάποιους που, όπως θα έλεγε ο Οργουελ, είναι πιο ίσοι από τους ίσους στη νεοελληνική φάρμα των ζώων, είναι η πύλη της ψηφιοποίησης. Οχι γενικά, που πιστεύω ότι έχει και τα καλά της, αρκεί να χρησιμοποιείται ωφέλιμα για το ευρύ κοινό και να είναι προσβάσιμη και στον τελευταίο πολίτη. Αλλά ειδικά, εδώ και τώρα και μ’ αυτή την κυβέρνηση, που με εργαλείο, αλλά και πρόφαση, την ψηφιοποίηση περνάει τα δικά της, όπως θέλει και γουστάρει, εν ονόματι του 41% και, ακριβώς, ανοίγει δρόμους προς άπειρα αδιέξοδα, που συμβαίνουν είτε επέρχονται, ορατά και αόρατα.
Διάβαζα στη «Συντακτών» της Δευτέρας (5/2) το ρεπορτάζ του Πάνου Κοσμά «Ιστορίες της “ψηφιακής” τρέλας» (σε Μπουκόφσκι με παρέπεμψε ο τίτλος…) την «απίστευτη ταλαιπωρία από την υπερσυγκέντρωση του φορολογικού μηχανισμού», στην οποία υποβάλλονται πολίτες (φορολογούμενοι), αλλά και επαγγελματίες (ασχολούμενοι με φορολογικά) διά της ψηφιακής… βασάνου, με… ιεροεξεταστή την (πανίσχυρη) ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων), που μόνο ανεξάρτητη δεν είναι:
Ελέγχεται απόλυτα από την κυβέρνηση, διά του διοικητού της, οιονεί «φεουδάρχη» επί φόρων, κάτι σαν εκείνους τους… προεπαναστατικούς κοτζαμπάσηδες. Διασπά και συγχωνεύει και… εξορίζει τις παλιές κατά τόπους εφορίες (φίλος από το Παγκράτι, για φορολογική του υπόθεση, υποχρεώθηκε να… μεταναστεύσει στη… λεωφόρο Αθηνών). Απολύει υπαλλήλους (μακράν τελευταία θέση στην Ευρώπη σε αναλογία υπαλλήλων εφορίας ανά φορολογούμενο!). Και από όσο κατάλαβα (στην ανάλυση μπορεί να είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα), σε πολύ λίγο (αυτός, πιστεύω, είναι και ο στόχος…) θα πληρώνουμε φόρους στο Δημόσιο, μέσω… εισπρακτικών (ιδιωτικών βεβαίως!) εταιρειών, διά της κλίσεως: η ψηφιοποίηση, της ιδιωτικοποίησης, την απόλυση, ω φτωχοποίηση… Ποια «ψηφιακή τρέλα»; Για προμελετημένη εξαπάτηση πρόκειται και για… υποκλοπή predator (θηρευτής, ελληνιστί)!
-320x213.jpg)
