Εκείνο το καλοκαίρι, μαθητής ακόμα, έκανα διακοπές στη Ρόδο. Σε έναν χειμερινό κινηματογράφο (!) που δεν είχε κλείσει ακόμα, είδα μια ταινία («Στριπτίζ»,1962, του Ζακ Πουατρενό) που έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου. Και όχι άδικα, γιατί την ξαναείδα πρόσφατα.
Βέβαια δεν ήξερα ακόμα τότε ούτε τη θρυλική πρωταγωνίστρια της ταινίας, την Κρίστα Νίκο (Γερμανίδα τραγουδίστρια, μουσικός, μοντέλο, ηθοποιός, που συνεργάστηκε με τους Velvet Underground και άλλους διάσημους) ούτε την εξίσου θρυλική Ζιλιέτ Γκρεκό που τραγούδησε το τραγούδι των τίτλων ούτε τον Σερζ Γκενσμπούργκ που το έγραψε και εμφανίζεται να παίζει πιάνο σε μια σκηνή.
Η Αριάν (Κρίστα Νίκο) έχει πάθος με τον χορό και δουλεύει με μια μικρή ομάδα, φιλοδοξώντας να γίνει επαγγελματίας. Οταν μια άλλη παίρνει τη θέση της σε μια παράσταση χάρη σε κάποιο μέσο, εγκαταλείπει την ομάδα. Περνάει δύσκολες μέρες ώσπου να συναντήσει τυχαία ένα βράδυ μια παλιά της φίλη που τώρα έχει σχέση με τον ιδιοκτήτη ενός κλαμπ με νούμερα στριπτίζ. Της προτείνει να εργαστεί εκεί.
Αλλά ό,τι κι αν δοκιμάζει η Αριάν, φαίνεται ξένο στην ατμόσφαιρα του κλαμπ. Η μέρα για την εμφάνισή της φτάνει, η Αριάν βγαίνει στη σκηνή παρέα μ’ έναν κούκλο που υποτίθεται ότι την καθοδηγεί. Οταν όμως φτάσει η στιγμή, η Αριάν θα δείξει μόνο τη γυμνή της πλάτη και θα αποχωρήσει μ’ ένα δάκρυ.
Η βραδιά είναι ένας θρίαμβος γι’ αυτήν, απλά γιατί ακολούθησε τη μόνη σοφή συνταγή: κι όταν ακόμα είσαι υποχρεωμένος να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει ή το κάνεις από ανάγκη, κάν’ το με τον δικό σου τρόπο. Η Αριάν έκανε ουσιαστικά ένα αντι-στριπτίζ, ένα μεταμοντέρνο στριπτίζ θα λέγαμε σήμερα. Αλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού και κέρδισε το στοίχημα!
Τώρα η επιτυχία είναι ακόμα μία πρόκληση που καλείται να διαχειριστεί. Ο Ζαν Λου, πλεϊμπόι γόνος μιας πάμπλουτης οικογένειας, την ερωτεύεται και της προσφέρει μια σύντομη ειδυλλιακή ζωή που η Αριάν δεν είχε ζήσει ποτέ ώς τότε. Ανάμεσα στα διλήμματα που τη φέρνουν αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, η Αριάν συνειδητοποιεί τελικά αυτό που εκπροσωπεί για τον Ζαν Λου: είναι η «κούκλα» του, το παιχνίδι του που μπορεί να εξουσιάζει με τα χρήματά του.
Στο τελευταίο στριπτίζ, πριν εγκαταλείψει για πάντα το κλαμπ, η Αριάν αρχίζει να βγάζει ένα ένα όλα τα «δώρα» του Ζαν Λου (το φόρεμά της, το κολιέ, τα σκουλαρίκια, το δαχτυλίδι) και να τα αραδιάζει στο τραπέζι του, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του!
Θα ξαναρχίσει η Αριάν τον χορό; Δεν θα το μάθουμε. Εκείνο όμως που μας λέει σίγουρα η ταινία, είναι ότι η Αριάν δεν φοβάται το τίμημα της ελευθερίας για μια ζωή όπως την επιθυμεί κανείς.
*Σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA, MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK
