Μπορεί το χάσμα δύο γενεών να γίνει δύναμη και να σπρώξει μπροστά τους ανθρώπους; Μπορεί ένα ατύχημα να χτίσει μια φιλία; Ένας χαρισματικός συγγραφέας, ο Τζεφ Μπάρον αναλύει την ψυχολογική και κοινωνική διάσταση της υπόθεσης. Ένα σκηνοθετικό κατόρθωμα του Κώστα Γάκη – από τους πιο ταλαντούχους της γενιάς του – και οι δύο υπέροχες ερμηνείες των Γιώργου Κωνσταντίνου και Αποστόλη Τότσικα εκμηδένισαν τις αποστάσεις.
Ο κύριος Γκρην (Γιώργος Κωνσταντίνου) ζει αποξενωμένος σ’ ένα μικρό, λιτό διαμέρισμα στο κέντρο του Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. Εδώ ο χρόνος έπαψε να υπάρχει. Νιώθεις μόνο τη δύση. Δεν υπάρχει ρολόι κρεμασμένο στον τοίχο, παρά μόνο η φωτογραφία της γυναίκας του ως νύφη, που έχασε πρόσφατα. Η ζωή του, το σώμα του έγιναν πέτρινα μέσα στη μοναξιά του. Είναι ένα ψυχικό και σωματικό ναυάγιο.
Ανατρέπει τη μονότονη καθημερινότητά του, η παρουσία του νεαρού Ρος (Αποστόλη Τότσικα), που άθελά του σ’ ένα τροχαίο τον τραυμάτισε ελαφριά αλλά στη συνέχεια αναλαμβάνει τη φροντίδα του. Η διασταύρωση αυτού του δρόμου, όπου έγινε το ατύχημα, στάθηκε η αιτία να διασταυρωθούν και οι ζωές τους. Είχε παίξει και η τύχη το μέρος της. Ανακαλύπτεις πόσο παράξενα είναι τα παιχνίδια της ζωής.
Μέσα στη νεκρή καθημερινότητα του κ. Γκρην, όπου η νύχτα είναι παντοδύναμη, με τις εμμονές του, τις συνήθειές του, τους θορύβους που περνάνε μέσα από τους τοίχους του σπιτιού του, τους σωλήνες του νερού που σφυρίζουν, τον μικρόκοσμό του, η παρουσία του Ρος, όσο κι αν τον ξεβολεύει, ζωντανεύει το παγωμένο σώμα του, το παρελθόν του. Δίνει φως.
Ο Κώστας Γάκης, με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία του, αυτό το φως το μεταφέρει από το άνοιγμα της κουρτίνας, από το δυνάμωμα στις λάμπες του φωτιστικού της οροφής, από την αλλαγή στη ζωή του κ. Γκρην, κάθε Πέμπτη, που τον επισκέπτεται ο νεαρός. Ανάμεσά τους πια κυλούσε η ζωή κι όχι ο χρόνος.
Όσο γερνάμε, δεν αλλάζει ο κόσμος, αλλά η σχέση μας με τους ανθρώπους. Κάθε λεπτό της παράστασης, αντανακλά στη σχέση τους, στις αλήθειες της ζωής τους. Η μία μέρα ήταν καθαρή και διάφανη, η επόμενη θολή και άγρια. Όταν του αποκαλύπτει ο Ρος ότι είναι ομοφυλόφιλος, ενώ στην αρχή ο κ. Γκρην, γίνεται προσβλητικός, επιθετικός, απορριπτικός, στο τέλος, τον αποδέχεται. Βλέπουμε πώς έρχονται αντιμέτωπες η ματαιότητα της ηθικής με την ανθρωπιά. Αυτή η αλήθεια λύτρωσε και τους δύο και η άρνηση έγινε τρυφερή φιλία. Η αποθάρρυνση έγινε ελπίδα.
Οι κρίκοι που συνέδεσαν τις εποχές και τις ηλικίες έδωσαν ζωή. Τα δάκρυα ανακατεύτηκαν με αγκαλιές. Ξαναβρήκε ο κ. Γκρην ό, τι είχε χάσει. Το τελευταίο κουδούνισμα στην πόρτα ήταν της χαμένης επί δέκα χρόνια κόρης του. Δεν συναντήθηκαν μόνο οι δύο γενιές, αλλά και δύο ξεχωριστοί ηθοποιοί με σπουδαίες ερμηνείες. Αγκαλιάζονται σαν χαμένοι φίλοι που ξανάσμιξαν.
*Δημοσιογράφος-συγγραφέας
**Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
