«Κάθε αρχή και δύσκολη» δεν έλεγαν οι παλιοί; Και αυτός ο φόβος της δυσκολίας μάς έχει οδηγήσει να μην κάνουμε ούτε βήμα μπροστά. Από το να αρχίσουμε δίαιτα ή μια σχέση μέχρι τη συγγραφή ενός βιβλίου.
Η συγγραφέας του «Αμνετ», που μιλάει για τη σύζυγο του Σέξπιρ, η Μάγκι Ο’Φάρελ, μας δίνει τη λύση, προτείνοντάς μας να μην ξεκινάμε από την αρχή. Ο ίλιγγος που συνεπάγεται η λεγόμενη «λευκή σελίδα» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραίτηση. Κι αυτό ισχύει σε κάθε πτυχή της ζωής μας.
Αν, λοιπόν, παραλείψουμε, εν γνώσει μας, την αρχή, τι μένει; Η μέση, το τέλος, σκόρπιες λέξεις, εικόνες, πράξεις, κινήσεις. Αν γράψεις σκόρπιες φράσεις, με το κατάλληλο κολάζ δημιουργείς ένα υπέροχο κείμενο.
Μέσα σε αυτή τη δαιμονοποίηση των «δύσκολων αρχών», όμως, μάθαμε να λέμε τα γνωστά: «Από εδώ και πέρα θ’ αλλάξω», «από αύριο θα στρωθώ και θα ξεκινήσω τη διπλωματική μου» κ.λπ. Το «από αύριο», μετά γίνεται «από Δευτέρα», στη συνέχεια «από τον επόμενο μήνα» και τώρα, το πιο συνηθισμένο που ακούγεται αυτές τις μέρες, «από το νέο έτος…».
Μεταθέτουμε την ύπαρξή μας στο μέλλον προσπαθώντας να αναβάλουμε τη δύσκολη αρχή που μάθαμε να φοβόμαστε. Ομως, η αρχή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όνομα. Αν τη βαφτίζαμε Κώστα, Τάκη, Δέσποινα κ.λπ., ίσως να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Δεν έχουμε μάθει π.χ. να λέμε: «κάθε Κώστας και δύσκολος» – πέρα από κάποιες στερεοτυπικές εκφράσεις για ορισμένα ονόματα που δεν αφορούν το παρόν κείμενο.
Σε τρεις μέρες, λοιπόν, έρχεται η Πρωτοχρονιά. Και τι δεν έχουμε φορτώσει όλοι μας σε αυτή τη μέρα! Και πόσες «δύσκολες αρχές» δεν κουβαλάει από γεννησιμιού της! Αν ήμουν μέρα, σίγουρα δεν θα ήθελα να είμαι η 1η Γενάρη. Πολύ κουβάλημα και συνεχής μετάθεση ευθυνών στην καμπούρα της, επειδή απλώς αποφασίσαμε να αποτελεί την πρώτη των υπόλοιπων 364 ημερών του χρόνου. Που στο κάτω-κάτω, αν το σκεφτούμε καλύτερα, αυτοί οι στόχοι που βάζουμε, ώστε να ισχύσουν από εκείνη τη μέρα, είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν ήδη από την προηγουμένη.
Τους περισσότερους, η πρώτη του χρόνου, μας βρίσκει άυπνους, μεθυσμένους από την προηγούμενη, να τρώμε σε οικογενειακά τραπέζια με ένα κεφάλι καζάνι, να μπερδεύουμε στο στομάχι μας τεκίλες χθεσινές με κρασιά σημερινά, χοιρινά, βασιλόπιτες και τζατζίκια, ώσπου στο τέλος, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να κοιμόμαστε μέχρι τις τρεις του μήνα. Αυτό κι αν είναι δύσκολη αρχή.
Ας το πιάσουμε, λοιπόν, από όπου θέλουμε και ας αφήσουμε τις βαρύγδουπες εκφράσεις περί πλήρους αλλαγής της ζωής μας σε μία μέρα. Αυτά είναι παραμύθια του Χόλιγουντ με το γνωστό μοτίβο: αρχή – μέση – τέλος. Ας κάνουμε την προσπάθεια να το αντιστρέψουμε..
