Εναν χρόνο μετά τον εκλογικό θρίαμβό της και την ανάληψη της πρωθυπουργίας η Μελόνι βλέπει τη φθορά της να αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις και προσπαθεί να αλλάξει την ατζέντα με μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην ενίσχυση της κυβερνητικής σταθερότητας.
Οπως και οι προκάτοχοί της, η Μελόνι πετά την μπάλα στην κερκίδα καθώς η προεκλογική ρητορική της για σκληρή στάση απέναντι στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο μοιάζει με μακρινό παρελθόν.
Μετά την αποπομπή του Μπερλουσκόνι από τους Μέρκελ – Σαρκοζί το 2011 και με εξαίρεση τους τεχνοκράτες Μόντι και Ντράγκι οι επικεφαλής των κυβερνήσεων της Ιταλίας υπόσχονται προσαρμογή στις επιταγές του Συμφώνου Σταθερότητας και ταυτόχρονα μέτρα αποκατάστασης της κοινωνικής συνοχής, έναν συνδυασμό που όταν αποδεικνύεται αδύνατος οδηγεί στην προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας.
Πρώτος διδάξας ο Ρέντσι που κατέφυγε σε δημοψήφισμα για την έγκριση συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, το αρνητικό αποτέλεσμα του οποίου τον εξανάγκασε να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία.
Στην παραπάνω συνταγή καταφεύγει η Μελόνι έναν και πλέον χρόνο μετά την εκλογική νίκη της και την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Η κυβέρνηση ενέκρινε το πακέτο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που εισηγήθηκε η Μελόνι, οι οποίες περιλαμβάνουν την απευθείας εκλογή του πρωθυπουργού από το εκλογικό σώμα και τη διασφάλιση μπόνους κοινοβουλευτικών εδρών για το πρώτο κόμμα.
Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει σήμερα στη Βουλή και τη Γερουσία η ενισχυμένη πλειοψηφία που απαιτείται για την τροποποίηση του Συντάγματος, η προκήρυξη δημοψηφίσματος προβάλλει μονόδρομος για τη Μελόνι.
Η Μελόνι έχει αρχίσει να καταγράφει δημοσκοπική φθορά και κινδυνεύει να χάσει στο δημοψήφισμά και στη συνέχεια να παραιτηθεί, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ρέντσι.
Ο χρονικός ορίζοντας του δημοψηφίσματος ταλαιπώρησε πολύ τον Ρέντσι, καθώς άλλους συσχετισμούς κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις όταν εξήγγειλε το πακέτο μεταρρυθμίσεων και άλλους όταν έπρεπε να κλειδώσει η ημερομηνία διεξαγωγής του.
Είναι προφανές ότι η Μελόνι προβληματίζεται για την ημερομηνία του δημοψηφίσματος, αν δηλαδή πρέπει να διεξαχθεί πριν ή μετά τις ευρωεκλογές της προσεχούς άνοιξης.
Η Ιταλία έγινε αποδεκτή στην πρώτη ομάδα χωρών της ευρωζώνης από τη Γερμανία την άνοιξη του 1998 υπό την ασφυκτική πίεση της Γαλλίας των Σιράκ – Ζοσπέν που απείλησε να μπλοκάρει την ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην Ε.Ε.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά η σύγκληση της Ρώμης με τους κανόνες λειτουργίας της ευρωζώνης παραμένει ζητούμενη.
Η Μελόνι, που απέσπασε συγχαρητήρια για τη ρεαλιστική μετεκλογική προσαρμογή της στη δημοσιονομική πειθαρχία της ευρωζώνης, μέχρι στιγμής ακολουθεί τη διαδρομή των προκατόχων της.
