Η 6η Δεκεμβρίου του κ. Μητσοτάκη και της ομάδας του

Δεν ήταν έκπληξη η στάση των βουλευτών της Ν.Δ. που μαζί με τους βουλευτές των ακροδεξιών κομμάτων δεν ανταποκρίθηκαν χτες στην πρόσκληση της Ζωής Κωνσταντοπούλου να τιμηθεί η μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σηκώθηκαν δηλαδή όρθιοι μόνο οι παρευρισκόμενοι βουλευτές της Πλεύσης Ελευθερίας, της Νέας Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.

Ο λόγος είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι εκείνος που ξεκίνησε την ανάδυσή του στην κομματική ιεραρχία βασιζόμενος στη σκληρή κριτική του κατά της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή και ειδικά του αρμόδιου υπουργού Προκόπη Παυλόπουλου, καταλογίζοντάς του ότι επέδειξε απάθεια και δεν κατέστειλε με βία την αυθόρμητη εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβριο του 2008. Αυτή η τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη λειτούργησε και ως γέφυρα προς τα στελέχη του ΛΑΟΣ (Αδωνι Γεωργιάδη, Μάκη Βορίδη, Θάνο Πλεύρη) που συμμερίζονταν φυσικά τις ίδιες απόψεις.

Περίμενε

Τη θέση του αυτή ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τόλμησε βέβαια να τη διατυπώσει εκείνες τις μέρες του 2008. Οντας ήδη από το 2004 βουλευτής της Ν.Δ. δεν αντέδρασε μόλις πληροφορήθηκε τις δηλώσεις του τότε υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου που το βράδυ της δολοφονίας αποχώρησε από κομματική εκδήλωση στις Σέρρες, και επέστρεψε εκτάκτως στην Αθήνα, εκφράζοντας με δήλωσή του την οδύνη του και τη δέσμευσή του για απόδοση ευθυνών: «Εκ μέρους της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού και εμού προσωπικά εκφράζω την οδύνη για το περιστατικό και ιδίως για τον θάνατο του νεαρού παιδιού. Θέλω να διαβεβαιώσω ότι η έρευνα ήδη ξεκίνησε για τις συνθήκες με τις οποίες συνέβη ο θάνατος αυτός. Η έρευνα θα οδηγήσει στην ανακάλυψη των αιτίων και των υπαιτίων, θα υπάρξει παραδειγματική τιμωρία και το κυριότερο η λήψη των μέτρων εκείνων ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα».

Στον αντίποδα αυτής της στάσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε έπειτα από πέντε χρόνια να διαφοροποιηθεί από το κόμμα του και να απέχει από την ψηφοφορία για την εκλογή του κ. Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, προβάλλοντας ως έναν από τους τρεις λόγους της αρνητικής του στάσης τον ήπιο τρόπο που αντιμετώπισε ο υποψήφιος Πρόεδρος την εξέγερση των νέων.

Μάλιστα, έδωσε στη δημοσιότητα μια σκληρή ανακοίνωση για να δικαιολογήσει την επιλογή του: «Τιμώ τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο ως καθηγητή και ως δάσκαλο. Πρόκειται για εξαίρετο νομικό με βαθιά επιστημονική κατάρτιση. Δεν έχω πειστεί, όμως, μέσα από την πολιτική του διαδρομή, ότι είναι ο πιο κατάλληλος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τρεις λόγους: Δεν αντιστάθηκε στις “σειρήνες” του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας μας, τον Δεκέμβριο του 2008, και τέλος δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στην Eνωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα. […] Δεν θα προσέλθω στην ψηφοφορία γιατί σε προσωπικό επίπεδο δεν θέλω να τον καταψηφίσω». («Δήλωση-σοκ Κυριάκου: Οι τρεις λόγοι που δεν θα ψηφίσω Παυλόπουλο», εφημ. «Πρώτο Θέμα», 18.2.2015).

Σύμφωνα με τα σχόλια του Τύπου της επομένης, «αυτές οι ευθείες βολές κατά του Προκόπη Παυλόπουλου συνδέθηκαν από πολλούς στη Ν.Δ. με τις πολιτικές φιλοδοξίες του και τις απέδωσαν σε μια προσπάθεια να χαράξει τη δική του ρότα και να συγκροτήσει έναν πόλο εσωκομματικής αμφισβήτησης που θα προσελκύσει τη νεότερη γενιά στελεχών και ψηφοφόρων» («Η “επανάσταση” του Κυριάκου», εφημ. «Τα Νέα», 19.2.2015). Με τα τρία αυτά μέτωπα που άνοιγε ο κ. Μητσοτάκης, προδιέγραφε την προσωπική πολιτική του ατζέντα, αυτήν που θα του εξασφάλιζε την επικράτηση στο εσωτερικό του κόμματος, την ίδια που θα ακολουθούσε μετά το 2016 ως αρχηγός του κόμματος και από το καλοκαίρι του 2019 ως πρωθυπουργός.

Το αντίδοτο στις τρεις κατηγορίες που απεύθυνε στην πολιτική Παυλόπουλου (ότι υπήρξε υποχωρητικός στο πελατειακό κράτος, ήπιος στη νεανική εξέγερση του 2008 και αδύναμος στην προώθηση της ευρωπαϊκής θέσης της χώρας) το επεξεργαζόταν ήδη από χρόνια. Η απάντησή του ήταν ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός, η υιοθέτηση της πολιτικής «μηδενικής ανοχής» στα ζητήματα δημόσιας τάξης και η πλήρης υπαγωγή στις μνημονιακές επιταγές του ευρωπαϊκού κέντρου. Χάρη σ’ αυτό το σχήμα εξασφάλισε την υποστήριξη τόσο των προερχομένων από το ΛΑΟΣ όσο και του πυρήνα των στελεχών γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά που ακόμη τότε είχαν τον πρώτο λόγο στο κόμμα.

Ο Καρατζαφέρης

Για τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τους μαθητές του, η νεανική εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008 ήταν ένα «δεύτερο Πολυτεχνείο» που έπληξε τον Νοέμβριο του 1973 την αγαπημένη τους χούντα. Ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ εμφανιζόταν σε όλα τα κανάλια και φυσικά στο ιδιόκτητο «Τηλεάστυ» ως εκφραστής του νόμου και της τάξης, ως μόνος εγγυητής της ασφάλειας και της περιουσίας των πολιτών.

Και ο τότε υπαρχηγός του Αδωνις Γεωργιάδης σύγκρινε τις μέρες εκείνες με τον «συμμοριτοπόλεμο», πουλώντας ανάλογα βιβλία: «Προσφορά πρώτη. Το βιβλίο της εβδομάδος. Λες και το ξέραμε. “Ο Αντισυμμοριακός Αγών”, του Δημητρίου Ζαφειροπούλου. Διότι τι άλλο είναι εκτός από ένοπλες συμμορίες όλοι αυτοί που πλήττουν τις πόλεις μας, που καταστρέφουν τις περιουσίες μας, που καταστρέφουν την εικόνα της Ελλάδος στο εξωτερικό, που γκρεμίζουν τη μεσαία τάξη; Οργανωμένες συμμορίες είναι, όπως και τότε. Το εξαφανισμένο βιβλίο. Στόχο το κοινοβούλιο είχαν και χτες, στόχο το κοινοβούλιο έχουν και σήμερα». Οσο για τη δεύτερη «προσφορά της ημέρας»: «Τα δύο βιβλία του Γεωργίου Γεωργαλά, “Η Προπαγάνδα” και “Ο Κομμουνισμός”. Η προπαγάνδα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή την περίοδο» («Τηλεάστυ», 10.12.2008).

Αλλά και ο Μάκης Βορίδης, βουλευτής κι αυτός τότε του ΛΑΟΣ έγραφε ανάλογα στον φιλοχουντικό «Στόχο»: «Η κυβέρνηση απεδείχθη και αποδεικνύεται καθημερινά εντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα από τον προσωπικά υπεύθυνο κ. Παυλόπουλο που έδωσε το πράσινο φως για τις καταστροφές και τις λεηλασίες» (24.12.2008).

Για τον κ. Μητσοτάκη ίσχυε τότε και ισχύει και σήμερα η προφητεία ενός γνωστού αρθρογράφου από το 2002: «Προσοχή στις κακές παρέες και στις εύκολες ιδέες. Οταν νομιμοποιείς ιδεολογικά την Ακρα Δεξιά προκειμένου να στριμώξεις την Αριστερά, κινδυνεύεις να γίνεις μια άλλη εκδοχή της Ακροδεξιάς. Και τότε πολύς κόσμος θα προτιμήσει το πρωτότυπο από την απομίμηση». Δεν τα λέμε εμείς, κ. Μητσοτάκη. Τα έγραψε ο Γιάννης Πρετεντέρης στο αγαπημένο σας «Βήμα» στις 28.4.2002.