«Θέλω να δεις το βίντεο, θα σ’ το στείλω, πρέπει να δεις τον φόνο!» μας είπε ο Ράιλι Τάφτε, πρώην συμπαίκτης στο κολέγιο, «παιδιά τότε κι οι δυο μας», του 20χρονου νεκρού παίκτη χόκεϊ επί πάγου Ανταμ Τζόνσον. Ηταν η αυθόρμητη αντίδρασή του, κατανοητή ως τέτοια από τον τόνο της φωνής του, στο τέλος της επικοινωνίας με την Αγγλία. Εκεί, την προηγούμενη Τρίτη ο Τζόνσον, παίκτης των Νότιγχαμ Πάνθερς, έχασε τη ζωή του, σε διεκδίκηση της μπάλας, από το παγοπέδιλο του 31χρονου Ματ Πέτγκρεϊβ.
Τον κτύπησε με τη γωνία του απλωμένου πέδιλου, του έκοψε τον λαιμό με το… παπούτσι του χόκεϊ στον πάγο – αυτό είναι το παγοπέδιλο. Το θύμα, μετά το χτύπημα, που παρέπεμπε σε κίνηση καρατέκα, σηκώθηκε για λίγες στιγμές, το αίμα του έτρεχε ποτάμι πριν σωριαστεί στον αγωνιστικό χώρο. Νεκρός!
Κι όμως. Αμέσως μετά το τραγικό συμβάν… αρχικά θα αναφερθούμε στο κύμα μίσους κατά του θύτη. Στην ιστοσελίδα τόσο της ομάδας τού Τζόνσον (Νότιγχαμ Πάνθερς) όσο και σε αυτήν του Πέτγκρεϊβ (Σέφιλντ Στίλερς) διαβάσαμε/είδαμε τον δεύτερο φόνο από άγνωστους και γνωστούς στην οικογένεια του χόκεϊ, γενικότερα από Aγγλους αλλά και προερχόμενους από πολλές γωνιές του πλανήτη, καταδίκη με «απαίτηση εκτέλεσης του δράστη δι’ απαγχονισμού ώστε και το δικό του τέλος να μοιάζει με εκείνο του ανυποψίαστου θύματός του!» έγραψε ο Αντι Σπέιν, «οργισμένος πολίτης του κόσμου», όπως αυτοπροσδιορίστηκε. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες αντιδράσεις επίσης δεν στερούνται μίσος προς τον δράστη. «Εχει αποβληθεί σε πολλά παιχνίδια στο παρελθόν για αντικανονικά χτυπήματα αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν έβαλε μυαλό, το χτύπημα ήταν εσκεμμένο», αποφάνθηκε, επίσης διαδικτυακά, κάποιος που συστήθηκε «μαθητής που ονειρεύομαι μελλοντικό κόσμο χωρίς φονιάδες, όπως ο Πέτγκρεϊβ».
Μέτρο κατόπιν εορτής
Αναρωτηθήκαμε αν, παρά το αληθινά ανατριχιαστικό συμβάν, πριν πετάξουμε, όλοι μας, στην πυρά τον θύτη, οφείλουμε –αν και όταν θελήσει/μπορέσει– να ακούσουμε τα λόγια του· το πιθανότερο είναι να συνιστούν απολογία. Ειλικρινά, ο υπογράφων, σαφώς επηρεασμένος από την επικοινωνία με την Αγγλία, ταλαντεύτηκα ανάμεσα στην εμφατική καταδίκη και στα δικαιώματα του θύτη. Ας είναι…
Ο άτυχος Τζόνσον είχε αρραβωνιαστεί το καλοκαίρι τη 19χρονη Αμερικανίδα Ράιαν Γουλβ από τη Μινεσότα. Σπαρακτικές οι διατυπώσεις της, επιχειρήσαμε να της μιλήσουμε, αρνήθηκε, αμέσως αποσύραμε το αίτημα επικοινωνίας, δεν θελήσαμε να συνταχθούμε με το δημοσιογραφικό(;) εμπόριο πόνου, αυτό που τόσοι συχνά αποκηρύσσουμε στον τόπο μας.
Ο συμπαίκτης του στο κολέγιο Ράιλι Τάφτε αρκέστηκε να μας μηνύσει: «Χάσαμε έναν σπάνιο φίλο» και να καταγγείλει: «Μια μέρα μετά το συμβάν, η αγγλική ομοσπονδία χόκεϊ ανακοίνωσε πως είναι πλέον υποχρεωτική η χρήση προστατευτικού λαιμού από τους παίκτες όλων των ομάδων. Αυτό το ζητούσαν πολλοί εδώ και πολλά, δεκάδες για την ακρίβεια χρόνια, επειδή ήταν συχνοί οι τραυματισμοί και όλοι μπορούσαν να διαισθανθούν το κακό που έφτανε».
Αν αυτά έχουν σημασία-αξία: «Panthers» («Πάνθηρες») το όνομα της μιας ομάδας, «Steelers» («Χαλύβδινοι») της άλλης – αναζητούνται ομάδες και αθλητισμός με καρδιά αντί για επιθετικούς-απειλητικούς προσδιορισμούς, συμφωνείτε;
Το παιχνίδι έγινε στο γήπεδο «Ulitida Arena» του Σέφιλντ ενώπιον 8.000 θεατών. Αρχικά, διαβάσαμε, «όλοι πάγωσαν, λίγες στιγμές μετά, μέσα στον βουβό θρήνο, η φωνή ενός θεατή έσκισε τον αέρα: «Ως πότε χάριν του κέρδους –και στα σπορ– θα θυσιάζεται ο αθλητής, ο θεατής, ο άνθρωπος;». Ηταν θεατής, μέχρι στιγμής αγνώστων λοιπών στοιχείων, με το ανήλικο παιδί του καθισμένο δίπλα του.
Υποθέτουμε πως είχε ονειρευτεί διαφορετική κοινωνικοποίηση για τον γιο του…
