Μέρες που μικραίνουν κάθε μέρα κι από λίγο. Αυτή την Κυριακή θα αλλάξει ξανά η ώρα. Θα γίνει χειμερινή ή κανονική. Χαρά για όσους ταλαιπωρούνται για εβδομάδες από εκείνη τη μία ώρα χαμένου ύπνου τον Μάρτη, δυσαρέσκεια για τους άλλους, που προτιμούν να διαρκεί το φως όσο γίνεται πιο αργά μέσα στη μέρα.
Ανόητα προβλήματα για την ίδια τη φύση, που ξημερώνει και νυχτώνει όπως πάντα, χωρίς να δίνει σημασία στην προσπάθεια των ανθρώπων να ρυθμίσουν τη λειτουργία της. Στο δικό της ρολόι τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει, όλα καθορίζονται από νόμους της φυσικής.
Μέρες υγρές, σκονισμένες και γκρίζες. Ζέστη και δυσφορία. Οι άνθρωποι, μπερδεμένοι κι αυτοί, ντύνονται με ρούχα καλοκαιρινά, που προσπαθούν να δείξουν χειμωνιάτικα. Οι τουρίστες στην πόλη κυκλοφορούν σχεδόν γυμνοί και ξυπόλυτοι. Οι κάτοικοι τους κοιτούν παράξενα, προβληματισμένοι κι αυτοί. Κάποιες γυναίκες, κουρασμένες πια από τα ίδια και τα ίδια θερινά ρούχα, λαχταρώντας να φορέσουν τα καινούργια τους, ιδρώνουν μέσα στα φθινοπωρινά σακάκια τους και στις κάλτσες μέσα από τα κλειστά παπούτσια τους. Αλλες πάλι κυκλοφορούν με πέδιλα στα πόδια και πανωφόρια: το πρωί που ξεκινούν για τη δουλειά κάνει κρύο, το μεσημέρι η ζέστη τις ζαλίζει και σέρνουν βαριεστημένα μια ζακέτα, ένα πλεκτό, μια καπαρντίνα στο χέρι.
Ενα γιασεμί που μπερδεύτηκε κι αυτό, μυρίζει δυνατά το μεσημέρι στην απέναντι μονοκατοικία. Αν δεν το πολυσκεφτείς, μπορεί να μπερδευτείς και να πεις ότι είναι άνοιξη – αλλά δεν είναι. Στα σπίτια οι ένοικοι κάνουν δουλειές. Σε λίγο -ελπίζουν- θα στρώσουν μοκέτες και χαλιά, θα πλύνουν κουρτίνες, θα αλλάξουν καλύμματα στους καναπέδες. Κοιτάζουν κάθε μέρα την τιμή του πετρελαίου – αργά ή γρήγορα θα πρέπει να οργανώσουν τη θέρμανση. Νιώθουν ανακούφιση που ο καιρός ακόμα κρατάει, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία: ο χειμώνας έρχεται.
Στη λαϊκή, μαζί με τα μήλα και τα αχλάδια, σε δυο πάγκους έχουν φέρει ρόδια. Μεγάλα, κόκκινα, ζουμερά. Και πανάκριβα. Είδος γκουρμέ και πολυτελείας και τα φρούτα. Πορτοκάλια ακόμα δεν έχουν – μόνο κάτι ισπανικά, ωραία και μεγάλα στην εμφάνιση, αλλά οι πελάτες τα κοιτούν με δυσπιστία. Και τα λεμόνια, εισαγωγής κι αυτά. Αργεί λίγο ακόμα η ελληνική παραγωγή.
Τα απογεύματα, τα παιδιά κάνουν τα γνωστά δρομολόγια: διάβασμα, φροντιστήριο, αγγλικά, σπορ, ζωγραφική, μπαλέτο. Οι γονείς, αλαφιασμένοι, τρέχουν κι αυτοί πίσω τους. Στον δρόμο για το σπίτι, μόνη σκέψη η προετοιμασία για την αυριανή μέρα και μια λίστα με λογαριασμούς.
Εκεί στις παραλίες, που πριν από έναν-ενάμιση μήνα έσφυζαν από ζωή, οι ψαθωτές ομπρέλες είναι έρημες, κοιτάζουν τη θάλασσα να ηρεμεί και να θυμώνει. Μπορεί και να τους αρέσει αυτό. Μέχρι να έρθει ο βοριάς, μέχρι να έρθει το κρύο και να ξεμαλλιαστούν από τη δύναμή τους και σαν ξεραμένα μεταλλικά δέντρα να δέχονται τα χτυπήματα του καιρού.
Τα ταβερνάκια και τα μεζεδοπωλεία με αυλές ζουν ακόμα τις δόξες τους. Οι άνθρωποι βγαίνουν, απολαμβάνουν τον ήπιο καιρό, πριν το κρύο τούς κλείσει μέσα ξανά. Και στα μπαλκόνια, τα βράδια, με ένα σάλι ή ένα ζακετάκι, μπορείς να δεις τα ζευγάρια να πίνουν μια μπίρα ή ένα κρασί, πριν έρθει η ώρα για ύπνο, μετά το βραδινό δελτίο ειδήσεων και το νέο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς που παρακολουθούν ανελλιπώς. Τις ποδοσφαιρικές βραδιές, η κραυγή «γκόοοοοοοολ», δεν αφήνει τους μαθητές να κοιμηθούν – ούτε το θέλουν.
Και κάπου στον κόσμο, λίγο πιο κοντά ή λίγο πιο μακριά, γίνονται πόλεμοι. Οχι ένας, όχι δύο. Αλλοι «κανονικοί», με βόμβες, σφαίρες, πυραύλους και κανόνια, άλλοι πολιτικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί, τελευταία και… υβριδικοί. Ιδιοι και απαράλλαχτοι όπως πάντα, με πολλά θύματα: νεκρούς, τραυματίες, κατεστραμμένους, εξαθλιωμένους, εκτοπισμένους, δυστυχισμένους.
Είναι Οκτώβρης του 2023. Σημαίες παντού διακοσμούν την πόλη, η Ελλάδα θυμάται πώς μπήκε στον Δεύτερο Παγκόσμια Πόλεμο – όταν οι άλλες γιορτάζουν την επέτειο από το τέλος του. Ας έρθει επιτέλους ο Νοέμβρης. Μήπως φυσήξει βοριάς, αέρας καθαρός, και τα πάρει όλα μαζί του.
