Η μεγαλοφυΐα του Ζενέ με τις «Δούλες» του

Ένα μικρό θεατρικό διαμάντι περιμένει τον θεατή στο Μεταξουργείο. Στην οδό Ελευσινίων 11, στον χώρο καλλιτεχνικών εκδηλώσεων της δραματικής σχολής «δήλος», ο Άρης Τρουπάκης σκηνοθετεί τρεις υπέροχες ηθοποιούς, τη Δήμητρα Χατούπη, τη Μαρία Σαββίδου και τη Μαρία Νίκα, στο αριστούργημα του Ζαν Ζανέ «Οι Δούλες». 

Θεατές και ηθοποιοί μπλέκονται στο ίδιο σκηνικό που δεν είναι άλλο από το δωμάτιο της κυρίας, όπου διαδραματίζονται όλα τα γεγονότα του έργου. Έτσι ο θεατής απολαμβάνει τρεις σπουδαίες ηθοποιούς να παίζουν σε απόσταση αναπνοής από τον ίδιο. Η κάθε παράσταση είναι μια prive τελετουργία, καθώς στη συγκεκριμένη αίθουσα μπορούν να φιλοξενηθούν μόλις 35 άτομα. Μια μοναδική θεατρική εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε!

Πριν ακόμα μπει στην αίθουσα, ο θεατρόφιλος έχει ήδη τον πήχη ψηλά, διότι γνωρίζει τόσο τη διαδρομή του σκηνοθέτη, όσο και των δύο έμπειρων ηθοποιών (Χατούπη – Σαββίδου). Η ευχάριστη έκπληξη έρχεται από τη νεότερη της παρέας, τη Μαρία Νίκα! Η ίδια ζωντανεύει μοναδικά την «Κυρία», εμπλουτίζοντας την παρουσία της με ένα χιούμορ, που όχι μόνο δε στερεί αλλά προσθέτει στην τραγικότητα του χαρακτήρα. Η Νίκα εντυπωσιάζει και με τις φωνητικές της ικανότητες, που αξιοποιούνται στο έπακρον. 

● Πρωταγωνιστείτε στις «Δούλες» του Ζενέ. Γιατί πιστεύετε ότι το συγκεκριμένο έργο ανεβαίνει τόσο συχνά;

Τα καλά έργα ανεβαίνουν συχνά. Και καλό έργο είναι αυτό που έχει ισχυρό θεματικό πυρήνα, είναι εύπλαστο στα χέρια του εκάστοτε σκηνοθέτη, με προσαρμοστική στα σημεία των καιρών, ευχέρεια και δυνατούς χαρακτήρες. «Οι Δούλες» φαίνεται να συγκεντρώνουν όλα τα παραπάνω στοιχεία. Έχουν δοθεί τόσοι χαρακτηρισμοί, ότι είναι έργο πολιτικό, δείγμα του θεάτρου του παραλόγου, θέατρο μέσα στο θέατρο, έργο συμβολικό, έργο που αφορά στο ζήτημα της ταυτότητας. Νομίζω είναι ακριβώς αυτές οι πολλαπλές όψεις του που απαντούν στο ερώτημα· το έργο προσελκύει και προκαλεί, ερεθίζει, θα έλεγα, τον εκάστοτε σκηνοθέτη ή ηθοποιό να αναζητήσει ένα κρυμμένο νόημα, το κλειδί, που όμως πάντα θα του ξεφεύγει. Και η κάθε παράσταση είναι ακριβώς η προσπάθεια να το ξεκλειδώσεις. Υπάρχουν τόσες «Δούλες» γιατί το έργο το επιτρέπει. Επιτρέπει κάθε μία παράσταση να φέρει το δακτυλικό αποτύπωμα των δημιουργών της. Γιατί λοιπόν να μην επιλέγεται ξανά και ξανά; Αυτή είναι η μεγαλοφυΐα του Ζενέ με τις «Δούλες» του. 

● Πώς έχει προσεγγίσει ο Άρης Τρουπάκης το έργο;

Ο Άρης Τρουπάκης ξεκινά με εμπιστοσύνη στο ίδιο το κείμενο. Καλεί τον ηθοποιό να το εμπιστευτεί κι αυτός. Αυτό εκ των πραγμάτων «καθαρίζει» τη διαδικασία από τυχόν «προκαταλήψεις» για το τι είδους έργο είναι. Μας καλεί λοιπόν να το ανακαλύψουμε από την αρχή. Το κείμενο της παράστασης, σε μετάφραση Έλσας Ανδριανού, έχει στοιχεία φάρσας, πολύ χιούμορ και καταιγιστικό ρυθμό. Ακολουθώντας τα χαρακτηριστικά αυτά από άποψη υποκριτικής τεχνικής, χτίζοντας τις σχέσεις των ηρώων σε πυκνό ρυθμό και με τον Άρη Τρουπάκη να μας σπρώχνει σε μια ποιητική, παρά λογική ερμηνεία των πραγμάτων, φτάσαμε κάποτε στον πυρήνα της συγκεκριμένης παράστασης, σε αυτήν την ανάγνωση που μπορεί ο Άρης Τρουπάκης να μη μας είχε αποκαλύψει εξαρχής, όμως φαίνεται να υπήρχε υπόγεια σε όλη τη διαδικασία: η κάθαρση θα έρθει μέσα από τη θεατρική πράξη. Οι Δούλες τελικά θα σκοτώσουν την Κυρία «εν ώρα τελετής», όχι την ίδια, αλλά μάλλον την ιδέα αυτής. Κι αυτό θα είναι η απόλυτη πράξη… με την πολιτική σημασία του όρου… «θα είναι..» τελικά, «…ωραίες, ελεύθερες, μεθυσμένες και πανευτυχείς».  

● Στη σκηνή, σας παρακολουθούμε με δύο έμπειρες θεατρίνες, τη Δήμητρα Χατούπη και τη Μαρία Σαββίδου. Αυτό σας δημιουργεί ασφάλεια ή το άγχος της απόδοσης είναι μεγαλύτερο;

Είναι θαυμάσιο να συνεργάζεσαι με τις συγκεκριμένες ηθοποιούς. Καθ’ όλη τη διαδικασία, είχα την ευκαιρία να παρακολουθώ τις τεχνικές τους και τη διαφορετική προσέγγιση της καθεμίας, διαμορφωμένη από τις δικές της προσωπικές αναφορές. Η Δήμητρα Χατούπη λειτουργεί μ’ ένα μεγαλοφυές ένστικτο, φέρει την εμπειρία στο σώμα της, στη φωνή της, αλλά και στη συνεργασία της με τον νεότερο ηθοποιό. Η Μαρία Σαββίδου στιβαρή, έντονη, επιβλητική και τρυφερή. Όμως η λέξη ασφάλεια, ειδικά στο θέατρο, αλλά και στη ζωή δε μου αρέσει. Ευγνωμοσύνη νιώθω γι’ αυτή τη συνεργασία και χαρά, που παρέα θα νιώθουμε την «ανασφάλεια» που χρειάζεται για να ανακαλύπτουμε το έργο σε κάθε μας παράσταση. Τώρα, ως προς το άγχος της απόδοσης, αυτό υπάρχει σε κάθε ηθοποιό με το που ανεβαίνει στη σκηνή, ανεξαρτήτως των υπολοίπων. Πάει μαζί με το επάγγελμα. Και μέσα σε όρια, είναι παραγωγικό.

● Στην καθημερινότητά σας συναντάτε χαρακτήρες, όπως η «κυρία»;

Στοιχεία της «Κυρίας», σίγουρα. Και μην πάμε πολύ μακριά. Εάν τραβούσα τη συνθήκη στα άκρα, πλευρές της θα μπορούσα να ανακαλύψω και σε μένα την ίδια. Άλλωστε, για να την υποδυθείς, καλό είναι να ανακαλέσεις που και πότε έχεις υπάρξει εσύ «Κυρία». Η «Κυρία» όμως κινείται και σ’ ένα μεταφυσικό επίπεδο, εκείνο που δημιουργεί η υποκειμενική ματιά των υπηρετριών της. Κι αυτό το αιθέριο, σχεδόν δαιμονικό, στοιχείο, το συναντάς μόνο κατά τη διαδικασία  των προβών, πάνω στη δουλειά με το σώμα και τη φωνή, κατά την ώσμωση με τις συμπαίκτριες, και φυσικά την ώρα της παράστασης. Προσμένω να συναντώ την «Κυρία» κάθε φορά επί σκηνής λοιπόν και να με εκπλήσσει πάλι από την αρχή.     

● Πώς από τη Νομική βρεθήκατε στον δρόμο της υποκριτικής;

Στην πραγματικότητα το «μικρόβιο» υπήρχε πριν τη Νομική. Ο πατέρας μου από πολύ μικρή, όταν βρισκόμασταν σε παρέα, συχνά μου έλεγε να σηκωθώ να τους τραγουδήσω. Αυτό που έκανε χωρίς να το κατανοεί, ήταν να μου γνωρίζει τη Σκηνή. Τεσσάρων χρόνων με πήγαν οι γονείς μου να δω την ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος». Μαγεύτηκα. Άρχισα να μαθαίνω τα σενάρια των ταινιών απ’ έξω, να εισχωρώ με τη φαντασία μου στον κόσμο τους, να ταυτίζομαι με τους χαρακτήρες. Στα 19 (ήδη δευτεροετής στη Νομική), επέλεξα να παρακολουθήσω ένα Summer School Υποκριτικής στον Φακό, στο παράρτημα της New York Film Academy στο Los Angeles. Η γνωριμία μου με τον Σπύρο Σακκά, αμέσως μετά και η συμμετοχή μου σε παράσταση σκηνοθεσίας του στο Φεστιβάλ Αθηνών, με έφερε ακόμη πιο κοντά στην κλίση μου. Με το που αποφοίτησα από τη Νομική, έφυγα για ένα εξάμηνο στο Λονδίνο και φοίτησα στη London Academy of Music and Dramatic Arts (Lamda). Εκεί, μου έγινε πια σαφές. Κατάλαβα ότι ξεχνάω τον χρόνο όταν δουλεύω πάνω σ’ ένα θεατρικό κείμενο ή σενάριο, όταν αναλύω έναν χαρακτήρα. Μονόδρομος. Επιστρέφοντας, ήξερα ότι έπρεπε να μπω στη Δραματική Σχολή στην Ελλάδα πια, και να γίνω ηθοποιός. Έτσι κι έγινε. 

● Παράλληλα με την υποκριτική ακολουθείτε και μια καριέρα στο τραγούδι. 

Το τραγούδι και η ενασχόληση μου με τη μουσική (παίζω βιολί και φλογέρα) υπήρχε στη ζωή μου απ’ όσο με θυμάμαι. Έχω υπάρξει μέλος ροκ και jazz συγκροτημάτων ως τραγουδίστρια, έχω συνεργαστεί με τον Σπύρο Σακκά, τη Μαρίνα Σάττι, ως μέρος του σχήματος FONES, καθώς και με τον Διονύση Τσακνή κ.α. Στο θέατρο επίσης έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις musical, όπως το ΟΝCE, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου ήμουν μονωδός και βιολονίστα κ.α. Το τραγούδι είναι για μένα υπόθεση απελευθέρωσης της ψυχής. 

● Επόμενα επαγγελματικά βήματα

Έχω ήδη ξεκινήσει πρόβες για παράσταση που τελεί υπό την Αιγίδα του Μουσείου Ολοκαυτώματος Καλαβρύτων, πάνω σ’ ένα ποιητικό κείμενο της C. Delbo (πρόκειται για μονόλογο), που θα λάβει χώρα αυτόν τον Δεκέμβριο. Επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν και για την καλοκαιρινή περίοδο, μη ανακοινώσιμα ακόμη. Επίσης, στις 14 Δεκεμβρίου συμμετέχω στη μουσική παράσταση «΄Επεα Πτερόεντα», σε σκηνοθεσία και μουσική σύνθεση του Άρη Τρουπάκη μαζί με τον μουσικό Μιχάλη Κωτσόγιαννη, στο Μπαράκι της Διδότου. 

⌛INFO

«Οι Δούλες» στο Χώρο Καλλιτεχνικών εκδηλώσεων «δήλος»
Ελευσινίων 11, Μεταξουργείο (μετρό Μεταξουργείο)
Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00 μέχρι 11 Δεκεμβρίου
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά 
Τιμές εισιτηρίων: 12 εύρω, 8 ευρώ (φοιτητικό, άνω των 65, ανεργίας) 
Προπώληση: https://www.more.com/theater/oi-doules-tou-zan-zene/

Τηλέφωνο κρατήσεων: 698-9719425 

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.