Η Ελλάδα ως μεταδημοκρατική συνθήκη (50 χρόνια Πολυτεχνείο)

Η εφαρμογή μεταπολιτικών πρακτικών και μεταδημοκρατικών διαδικασιών στην ελληνική πολιτική κοινωνία είναι γεγονός (factum). Η εκλογική διαδικασία σύμφωνα με την οποία εξελέγη ο Κασσελάκης πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. συνιστά την επιτομή της μεταδημοκρατίας. Οσο γρηγορότερα το κατανοήσουμε αυτό, όχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αλλά και ολόκληρη η ελληνική πολιτική κοινωνία, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Εάν όμως κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας μπροστά στον μεταδημοκρατικό μετασχηματισμό της πολιτικής Ελλάδας, τότε ο νους μας και η διάνοιά μας αυτοκαταργούνται. Και τότε η Ελλάδα ως πολιτική κοινωνία στις συνθήκες της παγκόσμιας ομοιογενοποίησης θα βρεθεί στο απόλυτο υπαρξιακό κενό.

Σε λίγες μέρες η μεταπολεμική Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια ιδρυτική συνθήκη της (50 χρόνια Πολυτεχνείο). Τότε ήταν που η ίδια αυτή πολιτική οντότητα πολέμησε τη χούντα και «μεταμορφώθηκε» σε κοινοβουλευτική δημοκρατία της Μεταπολίτευσης.

Δεν θέλω να διατυπώσω ερμηνευτικές προτάσεις ή σχετικά ερμηνευτικά σχήματα για τα 50 χρόνια της πολιτικής αυτής ιστορίας μας. Θα περιοριστώ μόνον να τονίσω το εξής: Η μεταπολιτευτική ελληνική δημοκρατία μας όσο ώριμη υπήρξε στην εξέλιξή της, άλλο τόσο ανώριμη ζει το μεταδημοκρατικό παρόν της. Γνωρίζουμε όλοι μας ότι το καρτεσιανό cogito ergo sum συνιστά την κατεξοχήν υπαρξιακή συνθήκη κάθε ατόμου και κάθε κοινωνίας. Εάν εφαρμοστεί στην περίπτωση της μεταπολιτευτικής πολιτικής Ελλάδας, το ερώτημα στο οποίο οφείλουμε όλοι μας να απαντήσουμε είναι το εξής: Πώς και γιατί «καταντήσαμε» να έχουμε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Κασσελάκη; Ενώ για την εκλογή του χρησιμοποιήθηκαν μεταδημοκρατικές διαδικασίες, κλείνουμε όλοι τα μάτια μας (ή μήπως και τον νου μας) και «ονομάζουμε» αυτές τις διαδικασίες δημοκρατικές-αντιπροσωπευτικές! Σε προηγούμενη παρέμβασή μου στην «Εφ.Συν.» (1.11.2023) με θεμελίωση (επιστημονική και πολιτική) κατέδειξα πώς οι ψηφιακές και διαδικτυακές διαδικασίες χειραγώγησης απόψεων και θέσεων ονομάστηκαν «διαδικασίες σχηματισμού γνώμης»!

Κλείνω αυτή τη σύντομη πολιτική παρέμβασή μου με μια «έλλογη κραυγή αγωνίας»: Πώς και γιατί ο μεταδημοκρατικός μετασχηματισμός της μεταπολιτευτικής πολιτικής Ελλάδας (50 χρόνια μετά) θα έπρεπε(;) να ξεκινήσει από την Αριστερά; Ή μήπως έχει ήδη συντελεστεί και σ’ αυτό που ονομάζουμε «Δεξιά»; Και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει; Με άλλα λόγια, τι υποστασιοποιεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός; Μήπως είναι πρωθυπουργός επί πέντε χρόνια (2019-2023) σε μια μεταδημοκρατική Ελλάδα;

* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης