Οι ζωγραφικές συνθέσεις του Βασίλη Θεοχαράκη αποθεώνουν το θαλασσινό τοπίο. Το αιώνιο γαλάζιο μπλέκεται με τους γκρίζους όγκους των βράχων, με τις κατεβασιές του βουνού και το ζωηρό πράσινο του πεύκου. Η καινούργια ενότητα έργων του «Γλαυκή θάλασσα» περιλαμβάνει τριάντα και πλέον ελαιογραφίες και υδατογραφίες, κυρίως μεγάλων διαστάσεων, των τελευταίων χρόνων, χαρακτηριστικά δείγματα της δουλειάς του ζωγράφου.
Ο επιμελητής της έκθεσης και μελετητής του έργου του Τάκης Μαυρωτάς γράφει για τον Βασίλη Θεοχαράκη: «Συνεχίζει ακατάπαυστα να μας ξαφνιάζει με τη συνέπεια και τη δύναμη της αλήθειας του οραματικού του κόσμου. Η τωρινή του δουλειά, με το γνώριμο ζωγραφικό του ύφος, κουβαλά την ανάσα της Ελλάδας. Ετσι, συνεχίζει να ζωγραφίζει την άκρη μιας παραλίας, κάθε φορά από ένα διαφορετικό νησί του Αιγαίου ή του Ιονίου, με τις πευκόφυτες απολήξεις, θαρρείς κόβοντάς σου την αναπνοή με την αξεπέραστη ομορφιά τους. Ο Θεοχαράκης είναι τοπιογράφος που εμμένει στις ομορφιές και το φως της Ελλάδας, αν και πολυταξιδεμένος σχεδόν στα πέρατα του κόσμου».
Η καινούργια ατομική έκθεσή του εγκαινιάζεται απόψε (16/9), από την υπουργό Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη, στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Υδρας, χώρο ιδανικό για να συνομιλήσουν οι θάλασσες του Θεοχαράκη με το απέραντο γαλάζιο. Οπως χαρακτηριστικά έχει επισημάνει ο μεγάλος κολορίστας Παναγιώτης Τέτσης: «Ο Θεοχαράκης βλέπει, δεν φαντάζεται, ούτε καταφεύγει στο προζύμι των αναμνήσεων. Παρατηρεί και αποτυπώνει ό,τι ερεθίζει τα μάτια του. Ορισμένα από τα έργα του δίνουν την αίσθηση ότι ψάχνει για να αποτυπώσει τη στιγμή, μια στιγμή, τον αφρό της θάλασσας μέσα από τα βότσαλα· δίνει την εντύπωση ότι εξετάζει, ερευνά· να βρει τι; Κάτι πολύτιμο και το πολύτιμο το ’χει μπροστά του: τον βυθό με τα βότσαλα. Βλέπει όχι από το ύψος του ορίζοντος των ματιών, λίγο πιο ψηλά, από κάποια απόσταση προς τα κάτω, και μελετά με προσοχή το θαλασσινό τοπίο. Η προσωπική μου εντύπωση είναι τέτοια, είναι αυτή που σχολιάζω.
»Γιατί τούτες οι μικροπαρατηρήσεις; Γιατί αυτά και άλλα μετρούν, εκτός της εσωτερικής θέρμης με την οποία είναι προικισμένος, που είναι το κίνητρο της ζωγραφικής του. Εχει την αρετή και κατατάσσεται στη μεγάλη οικογένεια εκείνων που έχουν ανοιχτά μάτια και επιμένουν να ζωγραφίζουν. Είναι οι πιστοί της ζωγραφικής, ο αντίπους εκείνων που έχουν κατηχηθεί στην διεθνή συνομοταξία της αρνήσεως. Ο καθένας κάνει ό,τι πιστεύει. Επιβεβαίωση της ελευθερίας στην πράξη».
Η προϊσταμένη των Γενικών Αρχείων του Κράτους, Ντίνα Αδαμοπούλου, σημειώνει μεταξύ των άλλων: «[…] Οι θάλασσες του Θεοχαράκη είναι καμωμένες με την εντελώς προσωπική του γραφή, με τη σφραγίδα του δικού του χρωστήρα που με τρόπο μαγικό κατορθώνει να αποδώσει με αδρές γραμμές τη γαλάζια φωτεινότητα, το λαμπερό του ήλιου, το επιβλητικό γκρίζο των βράχων, την αέναη κίνηση του υγρού στοιχείου».
Ο Βασίλης Θεοχαράκης γεννήθηκε στον Πειραιά. Παράλληλα με τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1957), παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Σπύρο Παπαλουκά. Τα έργα του παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1957, στο Διεθνές Φεστιβάλ Νέων στη Μόσχα, καθώς και στην 5η Πανελλήνια Εκθεση Ζωγραφικής στο Ζάππειο. Εχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.
Εργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα (Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Μουσείο Βορρέ, Ιδρυμα Πιερίδη, Πινακοθήκη Ρόδου, Πινακοθήκη Κυκλάδων, Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών ΑΠΘ, MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης κ.ά.), καθώς και στο εξωτερικό. Παράλληλα έχει τιμηθεί για το έργο του με σημαντικές διακρίσεις, ενώ το 2007 ίδρυσε το κοινωφελές Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη.
Η έκθεση «Βασίλης Θεοχαράκης. Γλαυκή θάλασσα» θα διαρκέσει έως τις 16/11/ 2023 και συνοδεύεται από πολυσέλιδο κατάλογο (εκδόσεις Μέλισσα), με όλα τα εκτιθέμενα έργα και κείμενα των Christopher Hudson (τ. διευθυντής Εκδόσεων του Μητροπολιτικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης), Τάκη Μαυρωτά, Claudio Strinati (τ. έφορος των Μουσείων της Ρώμης), Παναγιώτη Τέτση, Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα και Αγγελου Δεληβορριά.
