«Καθ’ οδόν προς τον Λεωνίδα, ο Ηρακλής λέει “μπορείς”»

Ο σενιόρ Καμπίγιο, «Μεξικανός και Ελληνας», τερμάτισε στο τέταρτο δικό του Σπάρταθλον. Μόλις έφτασε στην πατρίδα του έβαλε, δίπλα στα προηγούμενα, το κλαδί ελιάς-βραβείο

• «Εφ.Συν.» (μεταξύ ισπανικών και αγγλικών η διατύπωση): Σενιόρα Μάρτα, καλημέρα, είναι το τηλεφώνημα που περιμένετε από την Ελλάδα.

– (Η απάντηση σε άπταιστα ελληνικά): Καλημέρα φίλε Ελληνα. Μιλήστε μας ελληνικά, καταλαβαίνουμε τα περισσότερα που λέτε.

Στο σπίτι του 38χρονου Μάρκος Αντόνιο Καμπίγιο η Ελλάδα όχι απλά υπάρχει αλλά κυριαρχεί. Του μιλήσαμε λίγες ώρες μετά τον τερματισμό του στο Σπάρταθλον, ανανεώσαμε το τηλεφωνικό ραντεβού μόλις θα έφτανε στην Πόλη του Μεξικού, προερχόμενος από την τέταρτη (!) συμμετοχή του στην κλασική διαδρομή των 245,3 χιλιομέτρων, στα «αλματώδη βήματα» (δική του η έκφραση) του Φειδιππίδη. Η σύζυγός του, με την αντίδραση που μόλις διαβάσατε μας απέδειξε τον λόγο, την ουσία της επιμονής του Καμπίγιο να τρέχει από την Αθήνα στη λακωνική πρωτεύουσα. Ούτως ή άλλως, δρομέας μεγάλων αποστάσεων στην πατρίδα του, κατέχει το μεξικανικό ρεκόρ στα 328 χιλιόμετρα (48 ώρες), ενώ είναι κάτοχος πτυχίου Κοινωνικών Επιστημών. Μόλις το μάθαμε εξηγήσαμε επαρκώς την απόφασή του να συνιστά αυτοσκοπό για τον ίδιο η συμμετοχή στην ιστορική διαδρομή. Ο χρόνος του προ ημερών ήταν 32.50.03. Ικανοποιημένος; Τι αφελής ερώτηση…

«Η βελτίωση της επίδοσης είναι ούτως ή άλλως στόχος αλλά ικανοποίηση υπάρχει ούτως ή άλλως όταν τερματίζεις… Ο τερματισμός στο Σπάρταθλον είναι μόνος του ρεκόρ. Δηλαδή υπέρβαση. Ηταν το τέταρτο Σπάρταθλον για εμένα, 2017, ’18, ’19 οι προηγούμενες συμμετοχές μου. Τα στεφάνια ελιάς που δίνονται στους δρομείς όταν τερματίζουν στη Σπάρτη υπάρχουν όλα στο σπίτι μου… Δεν πιστεύω να μου πείτε “έχουν ξεραθεί”. Αυτό το κλαδί ελιάς δεν ξεραίνεται ποτέ, σ’ ακολουθεί ζωντανό όσο ζεις».

• Μιλάτε σαν Ελληνας.

Μα, νιώθω Μεξικανός και Ελληνας. Μετέχω συνειδητά στη διαδρομή. Από παιδί, μόλις άρχισα τον αθλητισμό, στο σχολείο μάς είχαν διδάξει με έμφαση τη σημασία της νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα «για τη διαμόρφωση του χάρτη και των κατά τόπους εθνοτήτων που υπάρχουν σήμερα». Ο Ελληνας Φειδιππίδης ξέρω πως ήταν ταχυδρόμος, τι συμβολισμός, αλήθεια. Δεν είμαστε ούτε εγώ ούτε κανείς από τους δρομείς απ’ όλο τον κόσμο που δίνουμε ραντεβού στη Σπάρτη τόσο σημαντικοί αλλά, είτε το κατανοούμε είτε όχι, με τη συμμετοχή μας μοιράζουμε γράμμα, δίνουμε μήνυμα όπως ο αρχαίος δρομέας. Ενα απλό αλλά τόσο σημαντικό «μπορείς!» σε όποιον μαθαίνει τη συμμετοχή, την ικανότητα να φτάνουμε στα όρια των αντοχών μας και να τερματίζουμε, δηλαδή, παρά τη δυσκολία, να φτάνουμε στον στόχο.

• Σε διαδρομή με συμβολισμούς. Αθήνα, Ελευσίνα και όχι μόνο.

Κόρινθος, Νεμέα, Τεγέα, Σπάρτη. Διαδρομή με εναλλαγές, όσες απαιτούν τις ψυχοσωματικές αντοχές σου, σε κάποια σημεία της το επίπεδο εναλλάσσεται με ανηφορικό ή κατηφορικό δρόμο, πρέπει να είσαι καλά προπονημένος για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν ξεκινήσεις από την Αθήνα με προορισμό τη Σπάρτη. Αλλά πιο σημαντικό ακόμη είναι να έχεις διαβάσει, να ξέρεις Ιστορία. Σε περιμένει ο Λεωνίδας στη Σπάρτη, νωρίτερα στη Νεμέα ο Ηρακλής σού «λέει» πως δεν έχεις δικαίωμα να εγκαταλείψεις, πρέπει, μπορείς να τερματίσεις στη Σπάρτη».

• Αλλες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φωνές στη διάρκεια της διαδρομής-υπέρβασης;

Η συζήτηση με τον εαυτό σου, η συντήρηση δυνάμεων αλλά και άλλα, εξωτερικά ερεθίσματα. Μόλις έφτασα στο Μεξικό, έμαθα για τους δεκάδες νεκρούς από την κατάρρευση στέγης σε εκκλησία την ώρα βάφτισης παιδιού. Τη λύπη που ένιωσα θα την κάνω συμμετοχή στο Σπάρταθλον της επόμενης χρονιάς. Επειδή αν αφήνουμε τον πόνο να μας νικά χωρίς να αντιδράμε, τότε θα συνηθίσουμε τον πόνο, τον άδικο θάνατο. Και δεν πρέπει.

Σε ανύποπτη στιγμή-αποστροφή του λόγου του παρατήρησε πως η χώρα μας δεν αναδεικνύει το γεγονός όπως του-της αξίζει: «Σε όλες τις συμμετοχές μου έχω ακούσει από ξένους και Ελληνες δρομείς πως η διοργάνωση του Σπάρταθλου θα έπρεπε να κάνει περισσότερο… θόρυβο. Με πολυήμερες αθλητικές, πολιτιστικές και άλλου περιεχομένου εκδηλώσεις που όμως δεν ξεφεύγουν από την ιστορικότητα. Η εμπειρία μας από συναντήσεις δρομέων σε άλλες χώρες όπου βρισκόμαστε, μας επιτρέπει να λέμε πως το Σπάρταθλον δεν έχει την προβολή που του αξίζει».