Ετσι ο «στρατηγός» Γιοβάνοβιτς έδεσε «κόμπο» τον Μαρθελίνιο

Στην Αθλέτικ Μπιλμπάο τον διαδέχτηκε ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Στη Βαλένθια έχει κοουτσάρει τα περισσότερα ματς από κάθε άλλον προπονητή την τελευταία δεκαετία. Στην ιστορία της Βιγιαρεάλ, μόνο ο Μανουέλ Πελεγκρίνι τον ξεπερνά σε παρουσίες. Στη Σεβίλη διαδέχτηκε τον Μανθάνο. Ο Μαρθελίνιο δεν είναι κανένας τυχαίος προπονητής. Δεν επένδυσε αναίτια πάνω του η Μαρσέιγ. Στα 58 του χρόνια έχει ουκ ολίγες παραστάσεις στο υψηλότερο επίπεδο. Ομως στη Λεωφόρο την «πάτησε» σαν μαθητούδι από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο Σέρβος προπονητής τον έδεσε κόμπο από τακτικής πλευράς και του έκανε «ματ» στη διαχείριση του αγώνα με τις στοχευμένες αλλαγές του, ο δε Παναθηναϊκός πάτησε τη Μαρσέιγ και πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του σε προκριματική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Οι Γάλλοι γνώρισαν την πρώτη ήττα της ιστορίας τους σε προκριματικά μετά από 14 ματς (επτά νίκες και επτά ισοπαλίες) και το απόλυτο (επτά στα επτά) των προκρίσεών τους τίθεται σε αμφιβολία.

Αμέσως μετά την πρόκριση επί της Ντνίπρο, ο Σέρβος «στρατηγός» του Παναθηναϊκού έκανε φύλλο και φτερό τη Μαρσέιγ. Τον Μαρθελίνιο προπονητικά τον γνώριζε από πριν. Πολύ καλά. Ηξερε ότι θα πιέσει ψηλά στη Λεωφόρο και έριξε μεγάλο βάρος στις τελευταίες προπονήσεις για να αποφύγει τα λάθη κοντά στη μεγάλη περιοχή του «τριφυλλιού» όταν ο Παναθηναϊκός είχε την μπάλα. Στο πώς θα γίνεται με ασφάλεια το χτίσιμο του παιχνιδιού, με τον Μπρινιόλι και τον Μάγκνουσον κυρίως, να σημαδεύουν με διαγώνιες μπαλιές την πλάτη της γαλλικής άμυνας.

Το δεύτερο σημείο που έδωσε βάση ήταν οι μεταβάσεις. Είχε διαβάσει ότι η Μαρσέιγ είναι πολύ επικίνδυνη στο τρανζίσιον και δεν της έδωσε χώρο δράσης, με γρήγορες και οργανωμένες επιστροφές. Και είχε διαπιστώσει ότι έχει θέματα στις επιστροφές της. Στην αμυντική της μετάβαση. Εξ ου και οι απειλές που προέκυψαν μετά από κλεψίματα, ασχέτως εάν δεν αξιοποιήθηκαν εξαιτίας λανθασμένων τελικών επιλογών, πάσας ή σουτ που έπρεπε να γίνουν και δεν δεν έγιναν στο «τσακ».

Ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς, με τον Βαγιαννίδη δεξιό μπακ, δίχως τον Αϊτόρ, χωρίς τον Σένκεφελντ, με τον Παλάσιος να πατά το χορτάρι μόνο στους πανηγυρισμούς, τον Τσέριν να μπαίνει λίγο πριν από το 80’ και τρεις από τις αλλαγές του Σέρβου να κρύβουν το τόπι στη φάση του γκολ, ήταν απολαυστικός κι αυτό πιστώνεται στον Γιοβάνοβιτς. Τον αναμορφωτή του συλλόγου.

Η Μαρσέιγ είναι πιο ποιοτική ομάδα από τον Παναθηναϊκό κι ασφαλώς από κάθε άλλη ελληνική. Υπάρχει ξεκάθαρη διαφορά επιπέδου. Αλλά ο Παναθηναϊκός με τον τρόπο που έπαιξε στη Λεωφόρο την έκανε να φαντάζει του χεριού του. Γήινη. Με την εκπληκτική τακτική του Γιοβάνοβιτς και τη μάγκικη εμφάνιση όσων παικτών αγωνίστηκαν. Εφάρμοσαν κατά γράμμα τις οδηγίες, υπηρέτησαν ευλαβικά το πλάνο και το πάθος τους ήταν απαράμιλλο. Δεν υπήρχε ούτε μία χαμένη προσωπική μονομαχία.

Ο Βαγιαννίδης χτυπιότανε την ώρα του ματς μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων μετά από ένα κερδισμένο τάκλιν, ο Γεντβάι φάνταζε ρόμποκοπ, έπεφτε, έκοβε και σηκωνόταν και ξαναέκοβε σε χρόνο «dt», ο Πέρεθ έμοιαζε με οδοστρωτήρα, ο Τζούρισιτς, ο Μαντσίνι και ο Βέρμπιτς έμοιαζαν με ατάιστα σκυλιά και κάπως έτσι γράφτηκε ακόμη μία ιστορική βραδιά στη Λεωφόρο της δόξας. Οπως παλιά. Ακόμη πιο εντυπωσιακός είναι ο τρόπος. Με κυριαρχικό ποδόσφαιρο, με επίπεδα κατοχής μπάλας που προσέγγισαν το 70%, με υπερδιπλάσιες τελικές, με πολιορκία. Με πλάνο, με μαχητική ψυχή και με αυτοπεποίθηση. Ενας Παναθηναϊκός από τα παλιά…