«Η περισσότερο αναπτυγμένη χώρα δείχνει στη λιγότερο αναπτυγμένη, απλώς την εικόνα του μέλλοντός της». Αυτός ο αφορισμός του Μαρξ, ο οποίος αναφέρεται στην εποχή του και στο επίπεδο της βιομηχανικής ανάπτυξης, δείχνει να επιβεβαιώνεται με δραματικό τρόπο και στην Ελλάδα, αυτή τη φορά με αφορμή την επάνοδο της ακροδεξιάς. Προηγήθηκε η Γαλλία με την Μαρίν Λεπέν, ακολούθησε η Ιταλία με την Τζόρτζια Μελόνι και πρόσφατα η Γερμανία με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το κρυφοναζιστικό και ανοιχτά ρατσιστικό κόμμα διεκδικεί πλέον τη δεύτερη θέση.
Δυστυχώς στον κανόνα εντάσσεται από σήμερα και η Ελλάδα, αφού, εκτός από την συντριπτική νίκη της Νέας Δημοκρατίας και την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε τρία ακροδεξιά κόμματα (Σπαρτιάτες, Ελληνική Λύση και Νίκη), αν όχι τέσσερα, περιλαμβάνοντας και την Πλεύση Ελευθερίας.
Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα εάν σκεφτούμε ότι ήδη η Νέα Δημοκρατία έχει ενσωματώσει την ακροδεξιά του ΛΑΟΣ (Γεωργιάδης, Βορίδης, Πλεύρης). Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Μάλλον ότι η Αριστερά εγκατέλειψε τη διεκδίκηση της ελπίδας και την άφησε στα χέρια των λαϊκιστών, των ακροδεξιών και των χριστιανοφασιστών.
Ιστορικά η Αριστερά έχει συνδεθεί με αυτό που ο Έντσο Τραβέρσο ονομάζει «ορίζοντα της προσδοκίας», αφού έχει επεξεργαστεί τη «βιωμένη εμπειρία» του παρελθόντος. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ως κριτήριο την «κυβερνησιμότητα» και τις θολές υποσχέσεις στη «μεσαία τάξη», βούλιαξε κυριολεκτικά, καθώς αδιαφόρησε επιδεικτικά για τα κινήματα που τον έφεραν στην επιφάνεια και τον οδήγησαν στην κυβέρνηση.
Το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, καθώς η νέα βουλή θα είναι ίσως χειρότερη της μεταπολίτευσης. Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια η Ν.Δ. είχε ενσωματώσει τους φιλοβασιλικούς, τους χουντικούς και ένα κομμάτι ακροδεξιών. Σήμερα όμως διάφορα ναζιστικά, χριστιανοφασιστικά και υπερσυντηρητικά κόμματα – που θυμίζουν το Tea Party (Το κόμμα του Τσαγιού) των ΗΠΑ – απογαλακτίζονται οριστικά από τη Νέα Δημοκρατία και ακολουθούν πλέον το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως το εκλογικό αποτέλεσμα έρχεται να επιβεβαιώσει τη συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας. Πλέον η Ν.Δ., νοιώθοντας την καυτή ανάσα των ακροδεξιών, των φασιστών και των ναζιστών στα δεξιά της, θα είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει ακόμα πιο ρατσιστική και εθνικιστική πολιτική.
Το θηριώδες ποσοστό της αποχής, σχεδόν 46-47% και περίπου 8 μονάδες πάνω από τις εκλογές της 21ης Μαΐου, υποδηλώνει μια ισχυρή τάση αντιπολιτικής στάσης και επικράτησης της λογικής «όλοι ίδιοι είναι». Το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το φαινόμενο είναι προφανές. Ο διμέτωπος αγώνας του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη τού επέφερε κέρδη, αλλά χαντάκωσε την υπόθεση της σύνολης Αριστεράς. Η εξίσωση από την πλευρά του ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. έριξε λάδι στη φωτιά της αντιπολιτικής, ενώ το ίδιο υπηρέτησε και το ΜεΡΑ 25 με τον μονομέτωπο αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η επόμενη μέρα για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να σημάνει βαθιά ενδοσκόπηση, ειλικρινή αυτοκριτική (που δεν έκανε για την ήττα του 2019) και ίσως άνοιγμα του δρόμου σε νέα πρόσωπα. Η στρατηγική των θολών οραμάτων, του «ανοίγματος» σε «καμμένα» πρόσωπα και το νέρωμα του προγραμματικού κρασιού χρεοκόπησε οριστικά και πρέπει να εγκαταλειφθεί εδώ και τώρα. Η αλλαγή ταξικού προσανατολισμού πρέπει να γίνει χθες.
Και στην Ελλάδα, όπως και σχεδόν σε όλο τον κόσμο, φυσάει ένας υπερσυντηρητικός άνεμος και το σημερινό εκλογικό αποτέλεσμα το επιβεβαιώνει. Δεν υπάρχει ελληνική εξαίρεση, όπως είχε φανεί ήδη από το 2012, όταν η Χρυσή Αυγή μπήκε στη βουλή. Σήμερα οι ναζιστές αρχηγοί βρίσκονται στη φυλακή, αλλά με τις ευλογίες του Κασιδιάρη οι «Σπαρτιάτες» τούς αντικαθιστούν. Δηλαδή μια αλλαγή φρουράς.
Η Ελλάδα έχει πλέον τη δική της Alt Right, με όλες τις ποικιλίες της: ρατσισμό, εθνικισμό, συνωμοσιολογία και θρησκοληψία. Να τη χαιρόμαστε!
Οι αριστεροί πρέπει να δείξουν ότι έχουν αποθέματα αγωνιστικότητας, υπομονής, οργάνωσης και συστηματικής δουλειάς και, όπως φαίνεται, θα αναγκαστούν να κολυμπήσουν όπως ο σολομός, αντίθετα στο ρεύμα.
