Η Αλίκη, ο Δημήτρης και ένα 33άρι δισκάκι σαν υποτροφία…

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος βέβαια, που έφυγε πριν από λίγες μέρες από κοντά μας, δεν ήταν αυτό που λέμε ο πιο εύκολος άνθρωπος, απ’ ό,τι είχα διαπιστώσει ήδη από την πρώτη μας επαφή. Ηταν όμως ένας έντιμος άνθρωπος. Και αυτό το λέω επειδή λίγο μετά την πρώτη μας ατυχή γνωριμία που σας είπα, μου είπε με την κρητική λεβεντιά και εντιμότητα που τον χαρακτήριζε πως «ήταν λάθος η κακή γνώμη που είχα για σένα». Το γράφω αυτό όχι για να πω πως είχε καλή γνώμη για μένα – γιατί εγώ καλή γνώμη γι’ αυτόν είχα έτσι κι αλλιώς. Δεν εκτιμώ τους ανθρώπους ανάλογα με το πόσο με εκτιμούν αλλά με το πόσο τους σέβομαι εγώ για το έργο τους.

Οπως και να ’χει, αναπτύξαμε με τον καιρό μια ανθρώπινη σχέση και έτσι μιλήσαμε κάποιες φορές τηλεφωνικά για μουσική. Και φυσικά επειδή εμένα με ενδιέφερε ιδιαίτερα ο χώρος της μουσική στον κινηματογράφο και το θέατρο και εκεί πραγματικά είχε διαπρέψει, προσπαθούσα να τον πείσω να κάνουμε μια συναυλία με τα καλύτερά του απ’ όσα είχε κάνει για το θέατρο και το σινεμά. Εκείνος πάντα συμφωνούσε και μου ’λεγε «αν δεν το κάνουμε μαζί, δεν θα το κάνω ποτέ», αλλά δεν ήταν αυτά που ήταν στην προτεραιότητά του. Του μιλούσα για «Το κορίτσι με το κορδελάκι» στο θέατρο από εκείνο το υπέροχο θεατρικό του Νότη Περγιάλη, για τις «Μικρές Αφροδίτες» του Κούνδουρου, όπως του έλεγα βέβαια και για το υπέροχο τραγούδι «Πέρα από τη θάλασσα» που έλεγε η Μοσχολιού στο «Κατηγορώ τους ανθρώπους» του Ντίνου Δημόπουλου της Φίνος Φιλμ ή τα τραγούδια που είπε η Μαίρη Χρονοπούλου στο «Παρελθόν μιας γυναίκας» του Δαλιανίδη και ακόμα για το άλλο σπουδαίο, «Τα παλικάρια» που έγραψε μαζί με ένα-δυο ακόμα τραγούδια για την ταινία «No Mister Johnson» και που το πρωτοείπε η Βούλα Ζουμπουλάκη.

Ομως κάποια στιγμή που η συζήτηση προχώρησε λίγο παραπάνω, τον κατέβαλε μια συναισθηματική ένταση όταν του είπα ότι πρέπει να δούμε, στην περίπτωση μιας τέτοιας συναυλίας, τι θα κάνουμε και πώς θα παρουσιαστούν τα τραγούδια από την ταινία «Το πιο λαμπρό αστέρι» που έκανε το 1967 με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ σε σκηνοθεσία του Κώστα Καραγιάννη. Μιλάμε φυσικά για τραγούδια που είναι γνωστά και πολυαγαπημένα και, επειδή η Αλίκη πουλούσε πολύ, είχαν βγει και σε δίσκο 33 στροφών που κι αυτός πουλούσε πολύ. Τότε σταμάτησε για μια στιγμή, πραγματικά συγκινημένος, και μου είπε κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ: «Πρέπει να σου πω κάτι που δεν το έχω πει ποτέ πουθενά και που αισθάνομαι ότι πρέπει να σ’ το πω γιατί εσύ θα το εκτιμήσεις και θα το γράψεις κάποια στιγμή όπως πρέπει – γι’ αυτό και σ’ το λέω. Στο “Πιο λαμπρό αστέρι” τα χρήματα για τη μουσική που έγραψα ήταν φυσικά πολλά. Ομως φαντάσου πόσο πολύ περισσότερα ήταν τα χρήματα από τα ποσοστά της Αλίκης και του Δημήτρη όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος. Τότε οι δίσκοι των 33 στροφών δεν έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλον όπως σήμερα, και ειδικά το όνομα “Αλίκη”, ακόμα και στη δισκογραφία, πουλούσε σαν φρέσκο ψωμάκι. Θέλω λοιπόν να σου πω ότι όταν ο Δημήτρης και η Αλίκη έμαθαν ότι σπούδαζα και μάζευα λεφτά για να πάω στο εξωτερικό, μου χάρισαν τα ποσοστά τους από τον δίσκο για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Δεν ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα Ιάσονά μου…».

«Καλό ταξίδι» σε όλους τους – γιατί είναι πια πολλοί αυτοί που έχουν φύγει και καλό είναι να θυμόμαστε…