«Κομμουνιστική Αριστερά και εθνικά ζητήματα»

Με τον παραπάνω τίτλο, εδώ και κάποιες βδομάδες, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο ως ένθετο η εφημερίδα «Δημοκρατία». Συγγραφέας του βιβλίου εμφανίζεται κάποιος «Άριστος Καμπάνης ο νεώτερος». Ο γράφων τον αγνοεί. Γνωρίζει όμως καλά τον πρεσβύτερο. Τον Άριστο Καμπάνη (1883-1956), τον λογοτέχνη, τον κριτικό και δημοσιογράφο από την Αθήνα, στον οποίο συνήθως καταφεύγει και παραθέτει και ο αείμνηστος Γιάννης Κορδάτος.

Σε κείμενο του οπισθόφυλλου, μεταξύ άλλων, γράφουν και πως: «Από το 1974 και εξής, το καθεστώς του Κ. Καραμανλή (πρεσβύτερου) και όλων (!) των μετέπειτα ηγεσιών της Ν.Δ. παρέδωσε στην Αριστερά την ιδεολογική ηγεμονία της κοινωνίας». Έτσι, προσπαθώντας με αυτό το βιβλίο να «ισοφαρίσει», στη σελίδα 65 δημοσιεύει μια φωτογραφία με πολλούς αντάρτες και τη λεζάντα: «Συμμορίτες του πολυεθνικού 30ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία».

Στη σελίδα 76 αναφέρεται στην «οριστική και συντριπτική στρατιωτική ήττα των Κομμουνιστοσυμμοριτών από τον Ελληνικό Στρατό, τελούντα πλέον υπό την αρχιστρατηγία του Στρατάρχου Αλεξάνδρου Παπάγου, στον Γράμμο και στο Βίτσι (29 Αυγούστου 1949)».

Όπως βλέπετε, στα παραπάνω αποσπάσματα, το «συμμορίτες» και το «κομμουνιστοσυμμορίτες» πάει σύννεφο. Κι αυτά, όταν έχει αναγνωριστεί η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, η μόνη πραγματική Εθνική Αντίσταση στον κατακτητή, το ίδιο και ο Εμφύλιος και ο Δημοκρατικός Στρατός. Αλλά αυτοί το βιολί βιολάκι τους και πάει λέγοντας.

Και κάποιες ακόμα χοντρικές παρατηρήσεις:

Η Σοσιαλιστική Φεντερασιόν (Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία), που είχε τόσα εθνικά τμήματα όσοι και οι βαλκανικοί λαοί (ελληνικό, τούρκικο, εβραϊκό, σέρβικο, βουλγάρικο, αλβανικό) χαρακτηρίζεται ιουδαϊκή. Το ίδιο και οι ιδρυτές του ΣΕ(Κ)ΚΕ μετέπειτα (1924) ΚΚΕ.

Αυτό το «ιουδαϊκή» επιλέγεται ειδικά και έχει ιδιάζουσα (ρατσιστική) σημασία. Ο ιδρυτής της, ο Εβραίος τυπογράφος και δάσκαλος Αβραάμ Μπεναρόγιας, θεωρείται (όχι από τη «Δημοκρατία») ο παππούς του Βαλκανικού Εργατικού Κινήματος. Μια εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, «Η Αλήθεια», έγραφε κάθε τόσο παραμύθια εις βάρος του, που όμως, όπως ο ίδιος αναφέρει, κάθε τέτοιο παραμύθι-δημοσίευμα του στοίχιζε κάποιο δυάρι χρόνια εξορία. Αυτή η εφημερίδα εξακολουθούσε να υπάρχει ως το 1960. Και όταν είχα εγώ τη δίκη με τη Σύνοδο, έγραφε ανάλογα παραμύθια.

Ο Μπεναρόγιας «φιλοξενήθηκε» στη διάρκεια του πολέμου στο Νταχάου. Επέζησε και, γυρνώντας εδώ, ήταν μέλος της Κ.Ε. του Σ.Κ.-ΕΛΔ των Σβώλου και Τσιριμώκου. Εκεί, τον είχα κι εγώ ταμία στη «Μάχη», όταν το 1951 άρχισα να δημοσιογραφώ σ’ αυτή.

Το 1952 ή 1953 γύρισε στο Ισραήλ, όπου, όπως διαβάσαμε με τη γυναίκα μου στο περιοδικό «Γυναίκα» του Τερζόπουλου, στο εξωτερικό, μέσα της δεκαετίας του 1960, πέθανε στο Τελ Αβίβ, χωρίς σύνταξη, στον δρόμο, πουλώντας στραγάλια! Αυτή ήταν η «μοίρα» του παππού του Βαλκανικού Εργατικού Κινήματος.

Μετά, ο υποτιθέμενος Α. Καμπάνης αναφέρεται στις «ανδραγαθίες» του Γρίβα στην Κύπρο και κυρίως με την ΕΟΚΑ Β΄ που με βιαιοπραγίες έστρεψε τους γηγενείς Κυπρίους σε αλληλεξόντωση, πράγμα που ήρθε κουτί για την εισβολή των Χ. Κίσινγκερ και Μπ. Ετσεβίτ.

Και προς το τέλος, και δια φωτογραφίας, καταγγέλλεται ο Μακάριος πως «μετεβλήθη σε διώκτη της Ενώσεως».