Το ζήτημα της θέσπισης ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που θα υποχρεώσει κάποια στιγμή τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να επιβάλουν -εν όψει της υπερθέρμανσης του πλανήτη- έναν ειδικό «φόρο αλληλεγγύης» στους έχοντες και κατέχοντες εξαιρετικά μεγάλο πλούτο, έθεσαν χθες επί τάπητος προσωπικότητες του χώρου της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Ειδικότερα ανακοίνωσαν πως, κάνοντας χρήση του όχι ιδιαίτερα γνωστού δικαιώματος που παρέχει η Συνθήκη της Ε.Ε. στους πολίτες της να προωθούν ευρωπαϊκούς νόμους εάν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο εξ αυτών το ζητήσουν εγγράφως, ενημέρωσαν τις Βρυξέλλες ότι σκοπεύουν να ξεκινήσουν τη διαδικασία της συγκέντρωσης των υπογραφών. Πρόκειται για τις λεγόμενες Ευρωπαϊκές Πρωτοβουλίες Πολιτών.
Τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία συνυπογράφουν μεταξύ άλλων ο αριστερός Γάλλος καθηγητής Οικονομίας Τομά Πικετί, η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam, αλλά και η Αυστριακή -μάλλον πάμπλουτη- Μαρλέν Ενγκελχορν, κληρονόμος της BASF. Η πολιτική πρωτοβουλία ανήκει ωστόσο σε δύο Ευρωπαίους Σοσιαλιστές πολιτικούς, τη Γαλλίδα Ορόρ Λαλιούκ και τον Βέλγο Πολ Μανιέτ.
Επιχειρηματολογώντας ως προς την αναγκαιότητα επιβολής αυτού του φόρου, οι συνυπογράφοντες εξηγούν πως τα ερχόμενα χρόνια θα συσσωρευτούν κρατικές δαπάνες, αναγκαίες για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, οι οποίες δεν πρέπει να καλυφθούν από κρατικά δάνεια, δηλαδή μέσω της αύξησης του δημόσιου χρέους. Πολλές από τις δαπάνες αυτές είναι απολύτως απαραίτητες και δεν θα αποσβεσθούν, όπως σημειώνουν. Επισημαίνουν επίσης ότι τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα του ευρωπαϊκού πληθυσμού δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις ιδιωτικές δαπάνες που απαιτούνται για την εξοικονόμηση ενέργειας στις κατοικίες. Με βάση τα ανωτέρω προτείνουν τη θέσπιση ενός ευρωπαϊκού φόρου, ο οποίος θα αφορά το 1% του ευρωπαϊκού πληθυσμού – και ειδικότερα αυτούς που έχουν περιουσία, κατ’ ελάχιστον, πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Τη θέσπιση αυτού του φόρου δεν την υποστηρίζουν, ωστόσο, μόνον οι αριστεροί οικονομολόγοι. Εμμέσως πλην σαφώς την πρότεινε προ μηνών και η διόλου αριστερόστροφη ομάδα των «σοφών οικονομολόγων» που είθισται στο Βερολίνο να συμβουλεύουν την Καγκελαρία, ενώ στις 22 Μαΐου ο Ζαν Πιζανί Φερί, οικονομικός σύμβουλος του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και του Ινστιτούτου Bruegel, τάχτηκε υπέρ της προσωρινής επιβολής ενός φόρου στα χαρτοφυλάκια του 10% των πλουσιότερων Γάλλων, με κριτήριο την περιουσιακή τους κατάσταση. Δύο εβδομάδες αργότερα το απολύτως σεβαστό Ινστιτούτο Δημοσίων Οικονομικών της Γαλλίας απέδειξε πως 75 δισεκατομμυριούχοι Γάλλοι φορολογούνται δηλώνοντας ετήσια έσοδα 30 ή το πολύ 40 εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι περίπου 40.000 πολυεκατομμυριούχοι Γάλλοι φορολογούνται δηλώνοντας έσοδα μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.
Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν την επιβολή του φόρου αλληλεγγύης διά της ευρωπαϊκής οδού, η Ορόρ Λαλιούκ δήλωσε προ ημερών στη γαλλική εφημερίδα Le Monde ότι τα υπουργεία Οικονομικών των κρατών-μελών της Ε.Ε., κάθε φορά που τίθεται θέμα φορολόγησης του μεγάλου πλούτου αντιδρούν αρνητικά και κινδυνολογούν, ενώ στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι αναστολές είναι μικρότερες και υπάρχει η δυνατότητα διαβούλευσης. Για να ξεκινήσει ωστόσο αυτή η διαβούλευση θα πρέπει μέσα σε έναν χρόνο να έχουν συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο υπογραφές πολιτών από τουλάχιστον επτά κράτη-μέλη της Ε.Ε., οι οποίοι θα τάσσονται υπέρ της ειδικής φορολόγησης του μεγάλου πλούτου. Η Γαλλίδα ευρωβουλευτής εκτιμά ότι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί ώς τις ευρωεκλογές του 2024, θέτοντας ταυτόχρονα το θέμα προς συζήτηση στην ημερήσια διάταξη της προεκλογικής αντιπαράθεσης.
