Το τέλος του μαρτυρίου

Ο Παναθηναϊκός (11-22) δίνει απόψε (21.30, NS Prime) στο Βελιγράδι τον τελευταίο φετινό του ευρωπαϊκό χορό. Αντιμετωπίζει την Παρτίζαν (19-14) του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς και του Ιωάννη Παπαπέτρου, μια από τις πιο φορμαρισμένες, αυτή την εποχή, ομάδες της Ευρωλίγκας, η οποία έλαβε μέρος με wild card και μπροστά σε 20 χιλιάδες οπαδούς της θέλει να ολοκληρώσει με νίκη το εντυπωσιακό ντεμαράζ της και να πανηγυρίσει μαζί τους την επιστροφή της στην ελίτ της Ευρώπης. Φυσικά θα περιμένει να μάθει και τον αντίπαλό της στα πλέι οφ, από τον οποίο θα διεκδικήσει την πρόκρισή της στο φάιναλ φορ του Κάουνας (19-21 Μαΐου) με μειονέκτημα έδρας, 13 χρόνια μετά τη συμμετοχή της στο αντίστοιχο του 2010 στο Παρίσι (αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό στα ημιτελικά).

Από την άλλη είναι ο Παναθηναϊκός, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, δεν μένει απλώς μακριά από την οκτάδα, αλλά βρίσκεται σε μια από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, διανύοντας μια από τις πιο σκληρές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του, από την εποχή που ξεκίνησε να συμμετέχει σε φάιναλ φορ (1994) και εξελίχθηκε στην κορυφαία ομάδα της τελευταίας 30ετίας, με 6 τίτλους (1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011), εκ των οποίων τους πέντε τούς κατέκτησε με τον προπονητή που θα βρει απόψε απέναντί του στη «Σταρκ Αρενα».

Συνολικά οι «πράσινοι» συμπληρώνουν 11 χρόνια μακριά από τα φάιναλ φορ και το χειρότερο είναι ότι όλοι συμφωνούν ότι με βάση την εικόνα που είχαν όλη τη χρονιά πήραν αυτό που τους άξιζε.

Και παρότι φέτος με το μπάτζετ τους αλλά και το υλικό τους ξεκίνησαν μοιράζοντας υποσχέσεις, δεν κατάφεραν να τις τηρήσουν γιατί η ομάδα που δημιουργήθηκε από τους Πεδουλάκη – Ράντονιτς και ενισχύθηκε με την παρέμβαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου (επέβαλε τον Μπέικον) δεν βρήκαν ποτέ αγωνιστική ταυτότητα. Ειδικά για τους οπαδούς τους, το τέλος της ευρωπαϊκής περιπέτειας μοιάζει με λύτρωση, αφού τελειώνει το μαρτύριο της… σταγόνας, το οποίο γίνεται ακόμη πιο έντονο όσο υπάρχει η σύγκριση με τον «αιώνιο».

Είναι ξεκάθαρο ότι πλέον ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει στρέψει, με πείσμα, τις προσπάθειές του να δημιουργήσει μια νέα ομάδα που θα μπορεί να αφήσει πίσω την ανορθογραφία της τελευταίας τριετίας. Το φετινό ρόστερ, με προπονητή τον Χρήστο Σερέλη, θα προσπαθήσει να διεκδικήσει, έστω κι αν θεωρείται αουτσάιντερ, τον μοναδικό τίτλο που έχει απομείνει, το ελληνικό πρωτάθλημα.

Την ίδια ώρα ο ίδιος προσπαθεί να προσελκύσει έναν προπονητή με περγαμηνές και όνομα που θα προσθέσει ειδικό βάρος στο νέο ξεκίνημα. Ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι πλέον ο «Εξάστερος» των τελευταίων χρόνων δεν είναι τόσο ελκυστικός προορισμός και έχει συνειδητοποιήσει ότι θα πρέπει να πληρώσει περισσότερα χρήματα και να δείξει την υπομονή που δεν έχει δείξει ώς τώρα, για να τον ξανακάνει δυνατό.

Ο Λάσο φαίνεται να προτιμά την Μπάγερν, ο Αταμάν ζητάει πολλά κι ο Περάσοβιτς, που ολοκληρώνει τη συνεργασία του με την Ούνιξ, μοιάζει πιο εφικτή περίπτωση. Από εκεί και πέρα έχει ήδη προσεγγίσει παίκτες από το πάνω ράφι και φαίνεται ότι ο Αργεντίνος πλέι μέικερ του Ερυθρού Αστέρα, Λούκα Βιλντόζα, φέρεται να έχει συμφωνήσει για τρία χρόνια για να καλύψει τη βασικότερη «πληγή». Ουσιαστική παράμετρος είναι και ο ελληνικός κορμός, μιας και το συμβόλαιο του αρχηγού Γιώργου Παπαγιάννη λήγει το καλοκαίρι και η κίνησή του να αλλάξει γραφείο ατζέντη επιδέχεται πολλές μεταφράσεις. Παράλληλα συζητιέται το ενδεχόμενο να επιστρέψει από την Παρτίζαν ο Ιωάννης Παπαπέτρου και να αποκτηθεί από το Περιστέρι ο πλέι μέικερ Δημήτρης Μωραΐτης.

Το περσινό λάθος να αποκτηθούν παίκτες χωρίς την έγκριση του προπονητή λογικά έχει γίνει μάθημα, οπότε το ποιος θα φύγει ή θα μείνει από το υπάρχον υλικό θα είναι δική του απόφαση, αν και δύσκολα θα βρεθεί προπονητής να εμπιστευτεί τον Γουίλιαμς και τον επιρρεπή στους τραυματισμούς Γουόλτερς. Υπάρχουν και κάποιες ειδικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα, η πρόταση που έγινε στον δυναμικό Γάλλο σέντερ της Παρτίζαν, Ματίας Λεσόρτ, έφερε μια απάντηση που είναι ενδεικτική: «Αν η Παρτίζαν παίζει και του χρόνου στην Ευρωλίγκα δεν πάω πουθενά».