Στο ολοκαίνουργιο βιβλίο του «Ο παππούς στο τζάκι και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις Πόλις), ο συνάδελφος Δημήτρης Τερζής δημιουργεί ένα δικό του σύμπαν, για την ακρίβεια αρκετά παράλληλα σύμπαντα, όσα και τα διηγήματα που περιέχει ο μικρός αυτός τόμος.
Κάθε ιστορία του είναι και ένας αστερισμός προσώπων, όχι όμως απολύτως ευθυγραμμισμένων, καθώς η τροχιά του καθενός τους έρχεται πολλές φορές σε σύγκρουση με των άλλων, δημιουργώντας θεαματικές εκρήξεις, με άπειρα θραύσματα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Τερζής είναι επεξεργασμένη και στην τελευταία της λεπτομέρεια και ορισμένες φορές οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές του γίνονται πραγματική άσκηση στη φιλοσοφία.
Λέει, για παράδειγμα, ο πεθαμένος παππούς: «Εδώ δεν υφίσταται ο χρόνος με την έννοια που τον αντιλαμβανόμαστε ως ζωντανές υπάρξεις. Είναι σαν να βρίσκεσαι ταυτόχρονα παντού, σαν να κρατάς το βιβλίο του σύμπαντος στα χέρια σου και κάθε σελίδα που γυρίζεις σε μεταφέρει αυτόματα εκεί που θά ’θελες να είσαι… ο χρόνος είναι μέσα σου και εσύ μέσα στο χρόνο, αρμονικό μέρος του εις το διηνεκές» ή πάλι «ο χρόνος συμπυκνώθηκε σαν γάλα που σβολιάζει».
Στην ιστορία με τίτλο «Παλμός», βάζει έναν καρδιακό βηματοδότη να λέει: «Η ζωή είναι το παν, ο θάνατος είναι μια παρέκκλιση, ένα λάθος», αφήνοντας αιχμές για τη χρήση της τεχνολογίας και για την ιδεολογία του διανθρωπισμού (transhumanism), η οποία θέλει να δημιουργήσει cyborgs με τη μείξη σάρκας και τεχνητών μελών.
Ο συγγραφέας «πλάθει» τόσο ζωντανές εικόνες, που κάθε μικρή ιστορία θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ζωντανό σενάριο για μικρού μήκους ταινία. Και, φυσικά, δεν λείπει σε κανένα σημείο του βιβλίου το χιούμορ (ακόμα και «μαύρο»). Οσοι γνωρίζουμε τον Δημήτρη, ξέρουμε καλά ότι αυτό αποτελεί ένα βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του και της προσωπικότητάς του.
