Η επίσκεψη Ζελένσκι στη Βαρσοβία δεν είναι απλά μια επίσκεψη αλλά ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες.
Η Πολωνία, χώρα-κλειδί για την πρόσβαση της Δύσης στην Ουκρανία και την προώθηση στρατιωτικής βοήθειας, έχει δική της ατζέντα για την πολεμική σύγκρουση:
● Πρώτον, όταν σε κάποια στιγμή Παρίσι και Βερολίνο θα αρχίσουν να πιέζουν για εκεχειρία, η Βαρσοβία ακόμη και χωρίς υποκίνηση από τις ΗΠΑ θα στηρίξει χωρίς επιφυλάξεις τη σκληρή γραμμή του Κιέβου πρώτα να αποχωρήσουν οι ρωσικές δυνάμεις και μετά συζητάμε.
● Ετσι η Πολωνία θα μπορέσει να διεκδικήσει μετά τη Βρετανία τον ρόλο του προνομιακού συμμάχου των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και εκ των πραγμάτων να αναβαθμίσει τη θέση της στους ενδοευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
Πιο συγκεκριμένα η Βαρσοβία επιχειρεί να αποκτήσει ένα άτυπο βέτο στις σχέσεις της Ε.Ε. με τη Ρωσία.
Η Πολωνία μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα, οπότε ολοκληρώθηκε η διανομή της ανάμεσα στη Ρωσία, την Αυστρία και την Πρωσία, περιελάμβανε τις σημερινές Λιθουανία, Λευκορωσία και τα δύο τρίτα της Ουκρανίας.
Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 η Πολωνία που ανακτούσε την ανεξαρτησία της περιελάμβανε τη Δυτική Λευκορωσία και τη Βορειοδυτική Ουκρανία.
Τις περιοχές αυτές κατέλαβε ο Στάλιν καθώς στις 17.8.1939, σε εφαρμογή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ τα συγκεκριμένα εδάφη είχαν υπαχθεί στη ζώνη επιρροής της ΕΣΣΔ.
Από τότε μέχρι και τη Συμφωνία της Γιάλτας που έκλεισε το θέμα των συνόρων της Πολωνίας, η εξόριστη κυβέρνηση της Πολωνίας στο Λονδίνο βρισκόταν σε αδιάκοπη αντιπαράθεση με τον Τσόρτσιλ, ο οποίος είχε αποδεχθεί την προσάρτηση των επίμαχων εδαφών στην ΕΣΣΔ.
Στον Μεσοπόλεμο, ο δικτάτορας της Πολωνίας στρατάρχης Πιλσδούσκι διατύπωσε μια σύγχρονη εκδοχή της Μεγάλης Πολωνίας, μια ζώνη επιρροής από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα που την ονόμασε Intermarium.
To 1945 έγινε ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και την Πολωνία υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών με ένα εκατομμύριο Πολωνούς να εγκαταλείπουν τη σοβιετική επικράτεια και έναν αντίστοιχο αριθμό Ουκρανών να εγκαταλείπει τις νοτιοανατολικές επαρχίες της πολωνικής επικράτειας.
Το βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν της Ανατολικής Ευρώπης θυμίζει την μπαμπούσκα όπου μια ξύλινη ρωσική κούκλα περιέχει στο εσωτερικό της πολλές μικρότερες, τη μία μέσα στην άλλη.
Το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 στο όνομα της σταθερότητας προτίμησε την αυταρχική σταθερότητα από την εθνική χειραφέτηση, μια επιλογή που ανανεώθηκε στη Γιάλτα το 1945.
Από το 1989-91 μέχρι και σήμερα ένα νέο πλαίσιο σταθερότητας παραμένει ζητούμενο.
-320x213.jpg)
