«Διότι εις τας ήττας των στρατών και διάφοροι άλε ατυχίε εδιάβασα ότι αθωούνται των στραταρχών κε τιμωρούνται οι λοχίε».
Αυτό το κομματάκι το έγραψε με τη «γνωστή» ορθογραφία του ο αξέχαστος Μποστ, το 1960, για μια από τις γνωστές του γελοιογραφίες. Και μάλιστα σε συγκεκριμένο σκίτσο του φαινόταν να το λέει για άσχετο λόγο η Ελένη Βλάχου. Εννοείται ότι πραγματικά εκφράζει 200 χρόνια ελληνικής πολιτικής ζωής, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και «πολιτειακών» συστημάτων.
Κατά τ’ άλλα, σε όλον τον κόσμο αεροπλάνα πέφτουν, καράβια βουλιάζουν και, δυστυχώς, τρένα συγκρούονται εν έτει 2023, λες και είναι δύο αυτοκίνητα μεσημέρι, γωνία Ακαδημίας και Βασιλίσσης Σοφίας.
Πάντως, αν ύστερα από 100, 200, 300 χρόνια κάποιος αποφασίσει και μπορέσει να γράψει μια σωστή ιστορία της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα, είναι σίγουρο πως μια από τις πιο περίοπτες θέσεις σ’ αυτήν και μάλιστα εξαιρετικό κεφάλαιο θα έχει τον τίτλο «Κωνσταντίνος Αχιλλέως Καραμανλής, ένας Καραμανλής που παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας και δεν έφυγε θυμωμένος π.χ. στο Παρίσι επειδή τα τρένα δεν τον ακούνε και τρακάρουν ή δεν έκανε εκλογές πριν κλείσει χρόνος από την προηγούμενη φορά για να πείσει τα τρένα να φέρονται καλύτερα και να τον ακούν».
Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό το Αχιλλέως στη μέση ονόματος και επωνύμου εξηγεί πολλά, γιατί όλοι θυμόμαστε τον «Αχιλλέως» και ως πολιτικό και ως άντρα. Την πολιτική οξύνοια, το αστραφτερό του μυαλό και κυρίως το χιούμορ του μεγάλου του αδελφού να τον κάνει και βουλευτή και υφυπουργό…
Τι φταίει, όμως, και ο «Αχιλλέως»; Ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος; Και δεν είναι και ο χειρότερος, άσε που κοιτάς το δέντρο και χάνεις το δάσος…
Μόλις σας έγραψα διάφορες βλακείες που ακούγονται σε τέτοιες περιπτώσεις και μάλιστα από αυτούς που συνήθως θυμώνουν και δεν τιμωρείται ποτέ κανείς. Επειδή όμως εμένα έχει χαλάσει το χειρόμετρό μου και επειδή ξέρω πως τα δάση από δέντρα αποτελούνται και, αν αρρωστήσει ένα, κολλάνε και τα άλλα, γι’ αυτό και χαίρομαι που έστω και αυτό το ένα, και μάλιστα από μόνο του, έφυγε.
Ποιος φταίει για το ατύχημα; Οπως πάντα, κανείς και οι πάντες. Οι πάντες, γιατί στην Ελλάδα όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι, γιατί όλοι ευθυνόμαστε στο κάθε κακό, γιατί βολευόμαστε με διάφορους τρόπους και συζούμε μαζί του και γιατί, βεβαίως, στις δημοκρατίες το ψάρι βρομάει από την ουρά. Οσο για το «κανείς», το χρησιμοποίησα με βάση τη γνωστή φράση-μνημείο πολιτικού αμοραλισμού που είχε εκστομίσει ο παλιός Καραμανλής, γνωστός και ως εθνάρχης, πριν από 35 χρόνια: «οι πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή, πάνε σπίτι τους».
Κατά τα άλλα, και κακές στιγμές υπάρχουν στη ζωή μας και το ανθρώπινο στοιχείο δικαιούται τα λάθη του και άνθρωποι μπορεί να «φύγουν» ξαφνικά με φρικτό τρόπο και όλοι αξίζουν μια συγχώρεση, όπως βέβαια και κάποιοι αξίζουν ένα «καλό ταξίδι»…
Είναι φριχτό αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες, αλλά, δυστυχώς, είναι σχετικά κοντά και η ιστορία στο Μάτι και ακόμα πιο κοντά με τις όποιες τιμωρίες ενόχων για εκείνους τους 100 νεκρούς. Οπότε, δυστυχώς, ξαναγυρίζουμε στον Μποστ…
«…Διότι εις τας ήττας των στρατών και διάφοροι άλε ατυχίε εδιάβασα ότι αθωούνται των στραταρχών κε τιμωρούνται οι λοχίε».
