Το θέμα με το εθνικό δυστύχημα στα Τέμπη πάει πολύ μακριά. Ξεδιπλώνει τις πολλές πτυχές του έως εκεί που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί, σε χρόνο, αλλά και σε είδος. Ομως, κακά τα ψέματα και χείριστο, αυτές τις ώρες της ανείπωτης θλίψης για τις οικογένειες των θυμάτων και για όλους μας, να παρασιωπάς το αυταπόδεικτο της μεγάλης αλήθειας. Που είναι οι σωρηδόν ιδιωτικοποιήσεις, σε ρυθμούς και με τρόπους τέτοιους, που κάνουν τώρα τραγικά κυριολεκτικό το… όποιον πάρει ο χάρος!..
Εχουν ιδεολογία οι ιδιωτικοποιήσεις. Εχουν σώμα και θέλουν αίμα. Εχουν Μολώχ, στον βωμό του οποίου θυσιάζονται παιδιά [το 80% των θυμάτων ήταν νέοι, οι περισσότεροι φοιτητές που ταξίδευαν με το τελευταίο τρένο, το φτηνό!]. Και αυτή η ιδεολογία έχει και φορείς, που τους λένε «κεφάλαιο» και «επενδυτές». Εχει και μεσάζοντες/διαμεσολαβητές, που τους λένε «αντιπροσώπους». Εχει, προπαντός, πολιτικούς εκπροσώπους, που κάνουν τους νόμους για τις ιδιωτικοποιήσεις.
Που προφανώς, στα δικά μας, τα ελληνικά, αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις τού «όποιον πάρει ο χάρος…» δεν φαίνεται να έχουν όριο, παρά μόνο το ακρότατο σημείο από το οποίο οι «επενδυτές» μπορούν να αντλήσουν κέρδη. Κάποτε είχαμε δημόσιους οργανισμούς κοινής ωφέλειας. Τώρα ο ΟΤΕ μάς τελείωσε, η ΔΕΗ τη βγάζει-δεν τη βγάζει, την ΕΥΔΑΠ πάνε να τη «δαγκώσουν»… Ο,τι το δημόσιο, εφόσον μπορεί να δώσει κερδοφορία, πρώτα απαξιώνεται μεθοδικά, χάνει δηλαδή σε πραγματική αξία. Μετά βγαίνει καταχρεωμένο. Και μετά ξεπουλιέται φτηνά στους «επενδυτές», καθαρό από χρέη, που τα επωμίζεται πάλι το Δημόσιο· επιπλέον και με επιδότηση των αγοραστών!
Ετσι πουλήθηκε ο ΟΣΕ. Με την ίδια διαδικασία πουλήθηκαν όσα «κοινωφελή» έως τώρα και όσα θα πουληθούν στο μέλλον. Στα παλιά τους τα παπούτσια των επενδυτών το κοινό όφελος. Κερδίζουν; Πάει καλά. Χάνουν; Ας πάει στα κομμάτια. Αυτή είναι η ιδεολογία: η ευθύνη της ανευθυνότητας!
