Ο Νείλος δεν είναι ένας κοινός, μεγάλος έστω, ποταμός, ο μεγαλύτερος σε μήκος στον κόσμο. Αυτά είναι… περιγραφικά. Ο Νείλος είναι όριο· γεωγραφικό, δηλαδή μετρήσιμο, αλλά και υπαρξιακό, που είναι αμέτρητο. Στο μέρος που το ορίζει η Αίγυπτος ή που ο Νείλος ορίζει την Αίγυπτο –αυτό τουλάχιστον που είδα– δεξιά καθώς κατηφορίζει από τον Νότο στον Βορρά και τραβάει για τη Μεσόγειο, είναι η βλάστηση και οι πόλεις, οι πιο πολλές, αριστερά, η έρημος, και όχι η όποια κι όποια έρημος, η Σαχάρα.
Οι Νούβιοι, που για χωριό τους στον Νείλο έγραψα χθες, είναι αρχαία αφρικανική φυλή, περασμένη στην Ιστορία τουλάχιστον από τα χρόνια της Νέας Βασιλείας των Φαραώ, που σημαίνει 1500 με 1000 προ Χριστού, και ζουν δίπλα ή σε ακτίνα του Νείλου, σήμερα στο, ας πούμε, τρίγωνο: Σουδάν, Αιγύπτου, Αιθιοπίας. Εκχριστιανίστηκαν με τον χριστιανισμό, εξισλαμίστηκαν με τον μωαμεθανισμό, φοράνε κελεμπία οι άντρες, καλύπτουν το πρόσωπο οι γυναίκες, είναι ξυπόλητα και πειραχτήρια τα παιδιά. Αρχαία βεντέτα τους, η πριγκίπισσα Νεφερτάρη, η πιο αγαπημένη (Νεφέρ, η όμορφη, το -τάρη, επιτατικό: η πανέμορφη) από τις εξήντα γυναίκες του μεγάλου Φαραώ, του Ραμσή του Β΄. Σύγχρονη βεντέτα τους, η Ναόμι Κάμπελ, της αιθιοπικής μεριάς.
Από τη μεριά της ερήμου το αιθιοπικό χωριό που επισκεφτήκαμε και το διατρέξαμε σε καμήλες! Ενας δρόμος όλος κι όλος, αμμώδης βεβαίως· κάπου καταβρεγμένος για τη σκόνη. Καμήλες που διασταυρώνονται με αυτοκίνητα και μηχανάκια. Εκεί και η αγορά, το παζάρι: απίστευτα χρώματα, φανταστική ποικιλία αντικειμένων προς πώληση και… ελληνική γλώσσα· δεν παιζόμαστε οι Ελληνες· δεν ξέρω αν υπάρχει παζάρι ανατολίτικο που η καταναλωτική μας φήμη να μην έχει αφήσει ζωηρό αποτύπωμα: «Καλησπέρα», «Καλημέρα», «Καληνύχτα», «Τι κάνεις;», ελληνικά του σωρού και ανακατεμένος ο ερχόμενος, μόλις οι Νούβιοι έπαιρναν χαμπάρι την εθνικότητα. Είναι τρόπος το ανατολίτικο παζάρι. Ες αύριον…
