«Απεριόριστες ψυχοσωματικές δυνατότητες απαντούν…»

To βραβείο «Πούσκας», η αναγνώριση για το καλύτερο -πλέον θεαματικό- γκολ του προηγούμενου χρόνου, απονεμήθηκε στον 36χρονο Πολωνό Μάρτσιν Ολέκσι, ακρωτηριασμένο ποδοσφαιριστή. Ο πρώτος μη αρτιμελής παίκτης-κάτοχος του ίδιας πρωτοκαθεδρίας. Εν γνώσει μας πως ως Ελληνες πολίτες, βρισκόμενοι εντός οπισθοδρομικής -καθυστερημένης, σε μεγάλο τμήμα της- κοινωνίας, ήδη έχετε απορήσει για την ύπαρξη ακρωτηριασμένων ποδοσφαιριστών. Παικτών με ένα πόδι, κινούμενων με πατερίτσα στο ένα χέρι ή άλλες μορφές σωματικής δυσλειτουργίας, «αναπηρίας» όπως επισήμως ονομάζεται. Στην Πολωνία -και εκεί- διεξάγεται επίσημο πρωτάθλημα ακρωτηριασμένων ποδοσφαιριστών. Εδώ; Είμαστε, το λέμε και το ξαναλέμε επειδή η διατύπωση έχει την δική της σημασία-μήνυμα, η μόνη χώρα στον πλανήτη που αποκαλεί την ίδια κατηγορία συμπολιτών «άτομα με ειδικές ανάγκες»…

Αντίθετα, στην Πολωνία -και εκεί για την ακρίβεια- ικανοποιείται η γενική ανάγκη αξιοπρεπούς-ισότιμης διαβίωσης παρά το σωματικό πρόβλημα. Σέντρα από τη γωνία της μεγάλης περιοχής του (χρειάζεται να το τονίσουμε; Αν ναι, του επίσης ακρωτηριασμένου συμπαίκτη) Ντάβιντ Νόβακ, ο Ολέκσι στηρίχθηκε στην πατερίτσα με το αριστερό χέρι, απογειώθηκε το αρτιμελές τμήμα του σώματός του και με το δεξί πόδι έστειλε με γυριστό σουτ την μπάλα στα δίχτυα. Οποιος το δει θα αρνηθεί να το θεωρήσει γκολ υποδεέστερο όσων πετυχαίνουν αρτιμελείς ποδοσφαιριστές. Και η προηγούμενη δεν είναι συναισθηματική διατύπωση. Υποδειγματική η κίνηση, απογείωση, ναι, με υπαρκτό τον κίνδυνο να του κοστίσει η απουσία τέλειας ισορροπίας, δεν έχει να ζηλέψει το παραμικρό, σε αποτελεσματικότητα αλλά και θεαματικότητα, από γκολ αρτιμελών. Η ύπαρξή του στο διαδίκτυο θα σας πείσει.

«Νέοι κανόνες κίνησης»

Ο Μάρτσιν Ολέκσι ήταν εργάτης κατασκευαστικών έργων, αυτοκίνητο την ώρα που άνοιγε τρύπα σε δρόμο έπεσε πάνω του, έχασε το αριστερό πόδι του όταν ήταν 23 χρόνων (20/11/2010). Eπαιζε και τότε ποδόσφαιρο, ήταν τερματοφύλακας της ερασιτεχνικής ομάδας, τρίτης κατηγορίας, Αρκα Νόβα Σολ και περίμενε από μέρα σε μέρα το δεύτερο παιδί του. Από τότε; Του μιλήσαμε, αρχικά χαμογέλασε:

«Είχα ανάλογη θέληση να βρω νέο τρόπο άθλησης, αλλά οφείλω να πω ότι ο πρώτος γιος μου με παρακίνησε μετά το ατύχημα να συνεχίσω το ποδόσφαιρο. Και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Παίζω όπως μπορώ, μόνο κερδοφόρα είναι η προσαρμογή στους νέους κανόνες κίνησης. Βεβαιώνω πως και χαρά νιώθω αλλά και ενισχύομαι σωματικά επειδή το παιχνίδι έχει φυσικοθεραπευτική ιδιότητα. Ούτως ή άλλως το ποδόσφαιρο, από την εποχή που ήμουν τερματοφύλακας πριν από το ατύχημα, ήταν μέσο αυτοπεποίθησης. Ετσι και τώρα».

• Και είναι φανερό πως δεν πρόκειται κατ’ ανάγκη για «ηρωισμό», όπως υποθέτει η κοινή, ανυποψίαστη, λογική.

Ακριβώς. Οι πνευματικές και σωματικές δυνατότητες, όσες υπάρχουν ώστε να απαντούν στο απρόοπτο κακό που έχει συμβεί στο σώμα, είναι απεριόριστες.

• Τώρα επιθετικός, παλιότερα τερματοφύλακας.

Με ίνδαλμά μου τον Ικερ Κασίγιας.