Ο πολιτισμός στην προεκλογική ατζέντα

Το πρόσφατο ποστ του πρωθυπουργού και η χθεσινή ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξαν ό,τι ως πολιτιστικοί συντάκτες είχαμε υποψιαστεί: για πρώτη φορά ο πολιτισμός μπαίνει τόσο ευδιάκριτα και ισότιμα στην προεκλογική ατζέντα. Οχι ως ένα πιο ανάλαφρο, πιο ευχάριστο τμήμα της, όπου ασκούνταν έως τώρα οι πολιτικοί σε ανέξοδες επινοήσεις και εξαγγελίες που ξεχνούσαν την άλλη στιγμή. Αλλά ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης λόγω των σοβαρών ζητημάτων που τον αφορούν -όπως και κάθε άλλη έκφανση του κοινωνικού μας βίου.

Και δεν είναι μόνο η πρόσφατη αντιπαράθεση της κυβέρνησης με τη συντριπτική πλειονότητα των σωματείων, των φορέων και των προσώπων του σύγχρονου πολιτισμού μάρτυρας αυτής της διαπίστωσης. Είναι όλη η διαδρομή (και) στον πολιτισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη έως εδώ, διαδρομή που στον κλασικό πολιτισμό, σε μουσεία και μνημεία είδε ένα… πεδίο πρόσφορο για τη σύσφιγξη των σχέσεών της με τις επιχειρηματικές οικογένειες της χώρας και σε αμοιβαία συμφέροντα «αξιοποίησης». Στον δε σύγχρονο πολιτισμό… δεν είδε απολύτως τίποτα. Ούτε καν τον εκλεκτό της τις πρώτες ημέρες διακυβέρνησης Δημήτρη Λιγνάδη. Ούτε καν τη μαζικότητα της τωρινής κινητοποίησης που ασφαλώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τακτικισμούς και non paper.

Ετσι και ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο σε παλαιότερες προεκλογικές αναμετρήσεις ο πολιτισμός αφορούσε στην καλύτερη περίπτωση μία παράγραφο γενικόλογων εξαγγελιών και ευφάνταστων σχεδίων, ασχολήθηκε επί της ουσίας με το θέμα. Χθες στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα ο πολιτισμός είχε την τιμητική του σε ουσιώδεις διαπιστώσεις, όπως «είδαμε τους ανθρώπους του πολιτισμού και τον ίδιο τον πολιτισμό να απαξιώνονται». Σε αναφορές στο τσιμέντωμα της Ακρόπολης, στα αρχαία του μετρό Θεσσαλονίκης, στην υπόθεση της συλλογής Στερν, στο επίμαχο προεδρικό διάταγμα για τους καλλιτέχνες. Και στην ιστορία του Λιγνάδη βέβαια: «Είδαμε βιαστές να λαμβάνουν κρίσιμες θέσεις και μετά να ξεπλένονται, αλλά τα πτυχία των καλλιτεχνών να υποβαθμίζονται» είπε ο Αλέξης Τσίπρας.

Φυσικά όλα αυτά που αναφέρθηκαν δεν είναι ευχάριστα. Είναι ζοφερά. Ανακουφιστικό είναι το γεγονός της επισήμανσής τους όμως. Γιατί και ο πολιτισμός εκτός από ευχάριστος είναι και πάσχων.