Νέα τραγωδία στην Καλαβρία, λείπει εκκωφαντικά η Αριστερά

Μια ακόμη «τραγωδία της μετανάστευσης» η οποία προκάλεσε συγκίνηση, θυμό και αναπόφευκτα σειρά ερωτημάτων. Στις ακτές της Καλαβρίας, κοντά στον Κρότωνα, έχασαν τη ζωή τους πάνω από εκατό «απελπισμένοι της θάλασσας» που την περασμένη Τετάρτη είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους από τη Σμύρνη της Τουρκίας. Το καΐκι στο οποίο επέβαιναν βυθίστηκε ύστερα από πρόσκρουση στα βράχια -λίγες δεκάδες μέτρα απόσταση από την ακτή- εξαιτίας της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Ανασύρθηκαν νεκροί εξήντα τρεις άνθρωποι, αλλά οι αγνοούμενοι ξεπερνούν τους σαράντα. Η ιταλική οικονομική αστυνομία και το λιμενικό, με τα ταχύπλοά τους, κατάφεραν να σώσουν πάνω από ογδόντα ναυαγούς. Λίγοι τυχεροί μπόρεσαν να φτάσουν στη στεριά κολυμπώντας, αλλά οι περισσότεροι δεν τα κατάφεραν, επειδή τα μάλλινα ρούχα που φορούσαν, τους παρέσυραν στον βυθό. Τα νεκρικά σάβανα, στο χωριό Κούτρο, κάλυψαν και τα πτώματα είκοσι ανηλίκων. Ανάμεσά τους και ένα μωρό μόλις λίγων μηνών.

Και όπως συμβαίνει πάντα -δυστυχώς- πριν ακόμη οι έρευνες για εντοπισμό τυχόν επιζώντων προλάβουν να ολοκληρωθούν, ξέσπασε έντονη πολιτική αντιπαράθεση. Ως γνωστόν, η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση με τις ΜΚΟ και προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να περιορίσει το πεδίο δράσης τους. Με τον νέο κανονισμό που ενέκρινε, επιτρέπει στα πλοία τους να κάνουν, κάθε φορά, μόνο μία επιχείρηση διάσωσης και αμέσως μετά να επιστρέφουν, ζητώντας παροχή ασφαλούς λιμανιού από τις αρχές – το οποίο, συχνά, βρίσκεται πολύ μακριά από το σημείο στο οποίο διασώζονται οι ναυαγοί.

Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις ζήτησαν την κατάργηση των νέων αυτών μέτρων και να τους επιτραπεί να επιχειρούν με μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. Η υπερσυντηρητική Ιταλίδα πρωθυπουργός, όμως, απάντησε ότι το ναυάγιο της περασμένης Κυριακής δεν πρέπει να τύχει πολιτικής εκμετάλλευσης και επέμεινε ότι στόχος της κυβέρνησής της είναι να σταματήσουν οι αναχωρήσεις παράτυπων μεταναστών και να καταπολεμηθούν οι δουλέμποροι.

Πολλές εθελοντικές οργανώσεις -και από τον χώρο της Καθολικής Εκκλησίας- θεωρούν ότι η κύρια απάντηση πρέπει να δοθεί από την Ευρώπη. Με μια νέα, ευρεία και συντονισμένη επιχείρηση της Ε.Ε., η οποία να επιτρέψει τη διάσωση και αρωγή όλων των μεταναστών και προσφύγων που προσπαθούν να φτάσουν στις ακτές της Γηραιάς Ηπείρου.

Στη φάση αυτή, πάντως, η κυβέρνηση της Ρώμης είναι αδύνατον να αλλάξει την όλη προσέγγισή της, διότι η «σκληρή γραμμή» στο μεταναστευτικό αποτελεί κύριο στοιχείο στο οποίο επιμένει η Μελόνι, για να δείξει στους ψηφοφόρους της ότι προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τη γραμμή του προκατόχου της, Μάριο Ντράγκι.

Οι όποιες μελλοντικές εξελίξεις, βέβαια, θα εξαρτηθούν και από το πόσο η κεντροαριστερή αντιπολίτευση θα καταφέρει να αυξήσει το ιδιαίτερο βάρος της και να βγει από την κρίση που διέρχεται. Μια νέα αρχή έγινε χθες, με την επισημοποίηση της εκλογής της τριανταεπτάχρονης Ελι Σλάιν στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος.

Αναδείχθηκε γραμματέας, με το 54% των προτιμήσεων, στο πλαίσιο εκλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετείχαν πάνω από ένα εκατομμύριο μέλη και φίλοι του κόμματος. Ο ανθυποψήφιός της, ο Στέφανο Μπονατσίνι (περιφερειάρχης της Εμίλια Ρομάνια, με πρωτεύουσα την Μπολόνια), δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 46% των ψήφων.

Με τη Σλάιν, οι Δημοκρατικοί κάνουν μια σαφή αριστερή στροφή: κύρια σημεία του προγράμματός της είναι η έγκριση του κατώτατου μισθού, η απόρριψη της πυρηνικής ενέργειας, η φορολόγηση των μεγάλων περιουσιών και η στήριξη της δημόσιας παιδείας και υγείας. Η ίδια έχει δηλώσει ότι διατηρεί δεσμό με γυναίκα, έχει μεγαλώσει στην Ελβετία και έχει πάρει μέρος, ως εθελόντρια, στην εκστρατεία του Μπαράκ Ομπάμα. Φέρνει στον χώρο των Δημοκρατικών έναν νέο, ελεύθερο και κοσμοπολίτικο αέρα.

Μετά τον Ενρίκο Λέτα (ο οποίος θεωρήθηκε υπερβολικά κεντρώος και φιλοΝΑΤΟϊκός) οι ψηφοφόροι της ιταλικής προοδευτικής παράταξης εκφράστηκαν υπέρ μιας «επιστροφής στις ρίζες». Η Ελι Σλάιν τώρα θα έχει στη διάθεσή της έναν χρόνο -μέχρι τις ευρωεκλογές του 2024- για να αναδιοργανώσει το κόμμα και να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του «λαού της Αριστεράς». Με δύο κύριες προτεραιότητες: να αποφύγει τη διάσπαση και την αποχώρηση των μετριοπαθέστερων στελεχών και μελών που προέρχονται από το καθολικό Κέντρο και να εξακριβώσει αν υπάρχουν ουσιαστικές δυνατότητες για μια μακρόπνοη συνεργασία με το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Τζουζέπε Κόντε, ώστε να μπορέσει να ανατραπεί ο συσχετισμός δυνάμεων με τη βαθιά συντηρητική συμμαχία της Μελόνι.