Τον πατέρα του τον γνώρισε μέσα από αφηγήσεις. Οταν τον έχασε μόλις πέντε ετών, βρήκε τρόπο να περάσει εκείνος στη ζωή του μικρού αγοριού μέσα από τις λέξεις. Πυρακτωμένες λέξεις που αφορούσαν κυρίως την αποστροφή που ο πατέρας ένιωσε στο θέαμα μιας εκτέλεσης. Εκτέλεση στο όνομα του κράτους, της δημοκρατίας ή του λαού, όπως χαρακτηριστικά ειρωνεύεται ο μοναχικός ήρωας στον Ξένο, κρίνοντας πράγματα πολύ ευρύτερα του περιστατικού της. «Το άσχημο με όλη την υπόθεση είναι πως πρέπει ο κατάδικος να ευχηθεί την επιτυχία του πρώτου χτυπήματος, τη σωστή λειτουργία της μηχανής», γράφει. Ενώ, στην Εξέγερση, σχεδιάζει έναν αποκρουστικό Μαρά («…κάψτε τους με πυρακτωμένα σίδερα, κόψτε τους τους αντίχειρες, σχίστε τους τις γλώσσες…»).
Αυτός ο διηγηματοποιημένος λόγος που αφορά την πιο έντονη ανάμνηση του μικρού Αλμπέρ από τον γεννήτορά του ίσως γέννησε μέσα του τον λογοτέχνη. Κι έναν λόγο με την περίφημη λεπτή ειρωνεία και την κρυμμένη οργή. Γεννά στο βάθος έναν και μόνο ήρωα, κρυμμένο πίσω από διαφορετικά προσωπεία, «σκαλισμένο» μέσα στις διάφορες σελίδες. Εναν προμηθεϊκό Μωυσή πέρα από χρόνο, μέρα και ώρα που προσπαθεί να συντρίψει τους ετεροκαθορισμούς του, σε μια προσπάθεια να μετατρέψει τον κόσμο σ’ αυτό που ο Σπινόζα αποκάλεσε «Causa sui». Δική μας υπόθεση.
Δεν είναι τυχαίο πως ο συνεργάτης του Σαρτρ Ανρί Ζανσόν σε μια «διάσημη σύγκρουση» στους Μοντέρνους Καιρούς κατηγόρησε τον Καμί για εξέγερση «σκοπίμως στατική». Οι Μοντέρνοι Καιροί ήθελαν να κυοφορήσουν το νέο, σε μια ιδεολογική προσπάθεια εξόχως απελευθερωτική. Αλλά για τον Καμί ο μακρύς αγώνας της ανθρώπινης απελευθέρωσης περνάει από το να γεννήσεις εσύ τον εαυτό σου, σκοτώνοντας μέσα σου το βλέμμα των άλλων, κι αποκτώντας μέσα από τη Θέληση Συνείδηση δική σου. Ο Σίσυφος του αρνιέται να παραδώσει το πνεύμα σε θρησκευτικούς ή πολιτικούς αντιπροσώπους εμμένοντας στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Οπως σημειώνεται, «δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση».
Ο Καμί στοχάζεται διαρκώς όχι τον δρόμο μα την κατασκευή του. «Αλλά τη Θάλασσα δεν μπορείς να τη δεις, πρέπει πάντα να πας να την αναζητήσεις…», γράφει στην Πανούκλα. Ο Σίσυφός του δεν στοχεύει ν’ ανεβάσει την πέτρα στο βουνό. Στοχεύει ν’ απελευθερωθεί από την πέτρα. Κι ας γνωρίζει πως αυτό δεν θα προκύψει. Οχι δίχως να πάψει να είναι Σίσυφος. Οχι δίχως να απολέσει την ταυτότητα-αποστολή του. «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο», έγραψε. Και πόσο επίκαιρο φαντάζει σήμερα…
