Μάλλον πρόωροι ήταν οι πανηγυρισμοί για τη δήθεν διάλυση της διαβόητης «αστυνομίας ηθών» του Ιράν, που ανακοινώθηκε προχθές από τον γενικό εισαγγελέα της χώρας, Μοχάμαντ Τζαφάρ Μονταζερί: μια ανακοίνωση θεωρήθηκε από πολλούς σαν μια σημαντική υποχώρηση του θεοκρατικού καθεστώτος απέναντι στο πρωτοφανές κίνημα διαμαρτυρίας που συγκλονίζει επί δυόμισι μήνες τη χώρα, με θρυαλλίδα τον αδόκητο θάνατο της 22χρονης Κούρδισσας Μάχσα Αμίνι, που είχε συλληφθεί, επειδή δεν «φορούσε σωστά» τη μαντίλα της.
Στην πραγματικότητα, όπως έσπευσαν να διευκρινίσουν όσοι ξέρουν λίγο καλύτερα τη σκληρή πατριαρχική «κανονικότητα» της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ο αυστηρός ενδυματολογικός κώδικας που έχει επιβληθεί στις γυναίκες από το 1983 δεν πρόκειται να αντικατασταθεί -ακόμη κι αν οντως καταργηθεί η συγκεκριμένη «αστυνομία ηθών» (Gasht-e Ershad, δηλαδή «περιπολία καθοδήγησης», αποτελούμενη από φανατικούς άντρες με πράσινες στολές και γυναίκες με μαύρα τσαντόρ), κάτι ιδιαίτερα αμφίβολο…
Ο ίδιος ο Μονταζερί ξεκαθάρισε, άλλωστε, ότι «η περιπολία καθοδήγησης δεν έχει καμία σχέση με το δικαστικό σώμα και σταμάτησε από την ίδια αρχή που την καθιέρωσε στο παρελθόν (σ.σ. το υπουργείο Εσωτερικών)… Φυσικά, η Δικαιοσύνη συνεχίζει να παρακολουθεί τις συμπεριφορές των ατόμων σε επίπεδο κοινότητας». Με άλλα λόγια, είπε ότι η αστυνόμευση θα συνεχιστεί από τους «κανονικούς», δικαστικούς θεσμούς, αλλά χωρίς τις «υπερβολές» των διαβόητων «περιπολιών». Και τα κρατικά ΜΜΕ του Ιράν έσπευσαν να τονίσουν ότι τα δυτικά Μέσα «παρερμήνευσαν εσκεμμένα» τις δηλώσεις του γενικού εισαγγελέα, ώστε να «σπείρουν τον διχασμό».
Τι συμβαίνει λοιπόν; Ολα δείχνουν ότι το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης έχει πράγματι θορυβηθεί από τη διάρκεια και την ένταση των κινητοποιήσεων και γι’ αυτό έχει περιορίσει αισθητά τη δραστηριότητα των «περιπόλων». Για παράδειγμα, σε αρκετές περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια και τις πιο «κοσμικές» γειτονιές της βόρειας Τεχεράνης, πολλές διαδηλώτριες βγάζουν και καίνε δημόσια τις χιτζάμπ τους μπροστά σε μέλη της θρησκευτικής αστυνομίας, αλλά και Φρουρούς της Επανάστασης -χωρίς να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται. Ταυτόχρονα, ο σκληροπυρηνικός πρόεδρος, Εμπραχιμ Ραϊσί, και ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Μοχαμάντ Καλιμπάφ, ξεκινούν, από την Τετάρτη, επισκέψεις στα πανεπιστήμια της Τεχεράνης, με σκοπό να ανοίξουν διάλογο με τους φοιτητές που απέχουν από τα μαθήματά τους, πάνω στο καυτό ζήτημα των «κοινωνικών μεταρρυθμίσεων».
Θα διατηρηθεί άραγε αυτό το άτυπο «ηθικό μορατόριουμ», που (εν μέρει και κατά τόπους) είχαμε δει και επί προεδρίας του μετριοπαθούς Χασάν Ρουχανί; Το μόνο σίγουρο είναι πως το καθεστώς προσπαθεί ενεργά να διαχωρίσει τις «αυθόρμητες» κινητοποιήσεις ενάντια στη μαντίλα και τους ηθικούς καταναγκασμούς, από τον γενικότερο αντικυβερνητικό ξεσηκωμό για ανατροπή της θεοκρατίας, τον οποίο θεωρεί υποκινούμενο από ξένες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ισραήλ, Βρετανία και Γαλλία).
Εναν ξεσηκωμό που σε αρκετές βορειοδυτικές επαρχίες –και ιδίως όπου υπάρχει έντονο κουρδικό στοιχείο– έχει πάρει χαρακτήρα ένοπλης εξέγερσης, με δεκάδες νεκρούς διαδηλωτές και αστυνομικούς. Την περασμένη Τρίτη, μάλιστα, οι Φρουροί της Επανάστασης παραδέχτηκαν για πρώτη φορά ότι περισσότεροι από 300 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τέτοιες «τρομοκρατικές ενέργειες».
Η Τεχεράνη έχει ήδη προχωρήσει, από την προπερασμένη εβδομάδα, σε βομβαρδισμούς «τρομοκρατικών αρχηγείων» πέρα από τα σύνορά της, στο ιρακινό Κουρδιστάν, και απειλεί να προχωρήσει ακόμη και σε ένοπλη επέμβαση… α λα τουρκικά, προκειμένου να τσακίσει αυτό που βλέπει σαν μια «τηλεχειριζόμενη», εν εξελίξει «έγχρωμη επανάσταση». Δεν είναι τυχαίο ότι, τις τελευταίες μέρες, η ιρανική τηλεόραση παρουσιάζει διαδοχικά ρεπορτάζ για κατασχεμένα φορτία όπλων (ένα από αυτά έδειχνε 1.300 επαναληπτικές καραμπίνες και 24.000 φυσίγγια!) και συλληφθέντες ξένους πράκτορες – προβοκάτορες.
Να συμπληρώσουμε εδώ ότι, από χθες, ξεκίνησε στο Ιράν η μεγάλη, τριήμερη απεργία εκατοντάδων χιλιάδων φορτηγατζήδων αλλά και παράλληλες κινητοποιήσεις (και «λουκέτα») χιλιάδων καταστηματαρχών και μικροπωλητών. Οι απεργίες αυτές έχουν κυρίως οικονομικά και συντεχνιακά αιτήματα, όπως το «δελτίο» στα καύσιμα και οι κρατικές πιέσεις για απόσυρση δεκάδων χιλιάδων απαρχαιωμένων οχημάτων και, φαινομενικά, δεν σχετίζονται με τις κινητοποιήσεις κατά της χιτζάμπ: όμως, σε κάθε περίπτωση, ανεβάζουν κι άλλο το πολιτικό θερμόμετρο, καθώς φιλοκουρδικές οργανώσεις και αρκετοί πολιτικοί κρατούμενοι έχουν ταχθεί δημόσια υπέρ της κήρυξής τους, με αποτέλεσμα η Τεχεράνη να κάνει λόγο για «εκφοβισμό» και «χειραγώγηση» των απεργών από σκοτεινές ξενες δυνάμεις…
