Μία μία οι μαρτυρίες επιζώντων και συγγενών θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς στο Μάτι συνθέτουν εικόνες απόγνωσης και οδύνης που έζησαν κάτοικοι και παραθεριστές στις 23 Ιουλίου του 2018.
Με ένα μακρύ «κατηγορώ» για την έλλειψη συντονισμού και ενημέρωσης και την πλήρη απουσία των αρμοδίων, για ακόμη μια φορά χθες μάρτυρες παρέθεσαν το βίωμά τους, ζητώντας δικαιοσύνη για εκείνους που χάθηκαν στις φλόγες.
«Πεδίο μάχης»
Η Ελένη Αποστολοπούλου, μαζί με τους γονείς της, ήταν από εκείνους που αναζητώντας σωτηρία προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο από την πυρκαγιά στην ανοιχτή θάλασσα, όπου έμειναν αβοήθητοι για ώρες.
Εκεί έχασε τη ζωή του ο ιερέας πατέρας της και η μάρτυρας περιέγραψε εμφανώς συγκινημένη τις τελευταίες του στιγμές: «Ηταν μονόδρομος η θάλασσα. Είχαμε καλυφθεί από καπνό και φωνάζαμε για να μας ακούσουν οι διασώστες. Πρώτη φορά άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει “βοήθεια”. Ακούγαμε εκρήξεις, λες και ήταν πεδίο μάχης. Τα πάντα σκοτείνιασαν σαν να ήταν βράδυ. Δεν βλέπαμε τίποτα. Ξαφνικά άρχισε μεγάλη θαλασσοταραχή λες και είχαμε μπει μέσα σε δίνη».
Κανένα σωστικό όμως δεν πήγε να τους βοηθήσει από το λιμάνι της Ραφήνας. «Είδα τον πατέρα μου να κάνει εμετό. Μας ευχαρίστησε για ό,τι κάναμε για να τον βοηθήσουμε και πέθανε. Υψωσε τα χέρια, ζήτησε συγχώρεση και έφυγε. Του έκλεισα τα μάτια και είπα στη μητέρα μου να κάνει κουράγιο». Με ανατριχιαστική λεπτομέρεια η μάρτυρας κατέθεσε πώς η ίδια και η μητέρα της έδεσαν το νεκρό σώμα του πατέρα της στα σώματά τους. «Φορούσε το ράσο. Για να μη βυθιστεί έδεσα το ράσο με τη μάνα μου και της είπα να κρατηθεί από εμένα, θα πηγαίναμε κόντρα στα κύματα. Βρήκε τη δύναμη, δεν θα τον αφήναμε…».
«Κάποια στιγμή είδαμε τα φώτα της Ραφήνας. Ημασταν πλέον πολύ μακριά από τη στεριά. Πίσω μου άκουγα κι άλλες φωνές να λένε “περιμένετε, περιμένετε να φτάσουμε όλοι μαζί, μην αφήσουμε κανέναν πίσω”», συμπληρώνει. Τελικά τους έσωσε το επταμελές πλήρωμα ενός καϊκιού. «Η “Αγία Αννα”, το καΐκι, μας έσωσε. Ανεβήκαμε πάνω, μας έδωσαν κουβέρτες, νερά, μας έλεγαν να κάνουμε ησυχία για να ακούσουμε και άλλον κόσμο. Στο λιμάνι της Ραφήνας δεν υπήρχε κανείς να μας περιμένει, μόνο οι κάτοικοι».
Η μητέρα της Κασσιανής Πολίτου βρέθηκε απανθρακωμένη μέσα στο σπίτι της, στη λεωφόρο Μαραθώνα, στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα: «Η μητέρα μου δεν είναι πια εδώ. Είμαι εδώ γι’ αυτήν, για τα 104 θύματα και όλες τις ζωές που έχουν φύγει», κατέθεσε η μάρτυρας.
«Εκείνο το μεσημέρι οι γονείς μου είχαν ξαπλώσει όπως κάθε άλλη μέρα και τίποτα δεν προμήνυε τι θα γινόταν. «Γύρω στις 16.50 κάλεσαν την αδελφή μου ζητώντας βοήθεια. Τους είπε να φύγουν. Καλούσαμε την Πυροσβεστική επί ώρες και δεν απαντούσαν. Οταν τους βρήκα, μου απάντησαν γενικόλογα ότι “έχουμε λάβει κλήση”. Η μητέρα μου εγκλωβίστηκε στο σπίτι. Ο πατέρας μου, 87 ετών, βρισκόταν σε άλλο σημείο του οικοπέδου και ξέφυγε. Περπάτησε ένα χιλιόμετρο μόνος μέσα στις φωτιές».
Τους βρήκαν 2 μέρες μετά
Εκείνη τη μέρα έχασαν τη ζωή τους και οι δύο γονείς του Μιχαήλ Σκαραμαγκά. «Βρέθηκα σε έναν πόλεμο. Εχασα τους δικούς μου, έχασα το σπίτι μας, έχασα το σκυλί μου. Εχω μια αίσθηση: μήπως φταίω; Το σπίτι μας δεν ήταν αυθαίρετο.
Η μάνα μου είχε δηλώσει μέχρι και το τελευταίο κεραμίδι. Ημασταν δημότες εκεί. Οταν άκουσα ότι άνοιξε η Μαραθώνος, ανέβηκα προς το σπίτι. Στον λόφο είχε πέσει μια κολόνα της ΔΕΗ και δεν μπορούσα να περάσω. Είδα δίπλα μου ότι καίγονταν αποκαΐδια και τελικά ήταν μια γυναίκα απανθρακωμένη. Εφυγα σε σοκ. Πήγαινα από καϊκάκι σε καϊκάκι και έψαχνα», είπε με τρεμάμενη φωνή.
Την επόμενη μέρα έκανε ακόμη μια άπελπι προσπάθεια να βρει τους δικούς του. «Πήγα στο σπίτι και έψαχνα στα χαλάσματα. Δεν ήταν εκεί. Γυρίζω και βλέπω μια γυναίκα που είχαν σκεπάσει με ένα σεντόνι. Βλέπω ένα ύφασμα από κάτι που φορούσε και νόμιζα ότι είναι η μάνα μου. Τελικά δεν ήταν εκείνη. Τους βρήκαν και τους δύο μετά από 2 μέρες. Ηταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι. Βρήκαν τον πατέρα μου στο χώμα να σκάβει λαγούμι να κρυφτεί…».
