«Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
σήματα οιωνών
φωλιές πνευμάτων
δωρητές σκιάς
αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία
με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό.»
Μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου, το φιλότεχνο κοινό θα έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί την φωτογραφική έκθεση του Τάσου Βρεττού, «Το αίνιγμα του δάσους», που διοργανώνεται από τον Δήμο Χαλανδρίου και την ερευνητική-καλλιτεχνική κολεκτίβα ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ, σε επιμέλεια Νάντιας Αργυροπούλου και Γιώργου Τζιρτζιλάκη.
Ξεκινώντας από το κέλυφος που στεγάζει την έκθεση, το υπό διαμόρφωση κτίριο Νόμπελ του Δήμου Χαλανδρίου, μοιάζει να αποτελεί το ιδανικό αστικό καταφύγιο που θα περιθάλψει με ασφάλεια τα ιερά δέντρα του φωτογράφου. Γυμνό από κάθε περιττή παρέμβαση, το επιβλητικό κτίριο που προορίζεται να αποτελέσει μελλοντικά σημείο φιλοξενίας και δράσης για τα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου, οδηγεί κατανυκτικά από τα πρώτα του βήματα τον θεατή στον μαγικό κόσμο του δάσους.
Όπως, αληθινά μαγικός, είναι και ο τρόπος που ο Τάσος Βρεττός συνέλαβε μέσα από τον φακό του και απαθανάτισε τα ζωντανά, πλάι στα πληγωμένα δέντρα της Αττικής. Δέντρα-οντότητες, που άλλοτε μοιάζουν με ζωντανές φιγούρες πρόθυμες να μοιραστούν απλόχερα το μεγαλείο της ύπαρξης τους, κι άλλοτε πάλι, εμφανώς ανυπεράσπιστα μπροστά στο καταστροφικό βίωμα της φωτιάς, έχουν μείνει στη θέση τους, βουβά να θρηνούν τον θάνατο και την απώλεια. Δέντρα με την γιγάντια μορφή προϊστορικών ζώων, δέντρα που ανασαίνουν στο σκοτάδι, δέντρα που μεταμορφώνονται σε άφοβα ξίφη, έτοιμα να πολεμήσουν το τέρας και να νικήσουν, δέντρα-ήλιοι, δέντρα-κάστρα απόρθητα, δέντρα στο μπλε της νύχτας, δέντρα-ανθρώπινες φλέβες που κυλά καυτό το αίμα εντός τους, δέντρα πληγωμένα από τη φωτιά, με έγκαυμα βαθύ στο δέρμα, δέντρα-πολεμιστές περήφανοι που βρήκαν την δύναμη να αντέχουν τον πόνο, δέντρα με θέληση ακλόνητη να αντισταθούν απέναντι στο κακό που έρχεται…
Με ενδιαφέρον αμείωτο, παρακολουθούμε σιωπηλά τον Τάσο Βρεττό, να οδηγείται συνειδητά-ασυνείδητα με αγάπη και σεβασμό, πίστη και αφοσίωση, σε αυτό το ταξίδι, στον μυστηριώδη τόπο του δάσους, εκεί που ζουν κι ανασαίνουν για εκατομμύρια χρόνια τα δέντρα. Να περπατά αθόρυβα ανάμεσα τους, να αφήνεται μόνος κοντά τους, να αφουγκραστεί τους φόβους τους, τα όνειρα, την ελπίδα που θρέφουν αιώνια στις ρίζες τους. Μόνος, με έναν σκοπό χαραγμένο βαθιά στην καρδιά, να καταφέρει στο τέλος να λύσει το αίνιγμα.
«Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
μένουν στην τέλεια θέση
με προσκαλούν- «γίνε όπως εμείς
μην ταξιδεύεις πια μες τις πράξεις
δέξου ανέμους, δέξου εποχές
άς’ τη ζωή να ξέρει»
Απόσπασμα από το ποίημα «Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα» του Στρατή Πασχάλη
*Εικαστικός
