Κάνουν θραύση και πάλι οι ιώσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα. Πλέον, δεν μιλάμε μόνο για τον Covid, αλλά και διαφόρων ειδών γρίπες που εμφανίστηκαν, ειδικά στα μικρά παιδιά, γιατί ο εγκλεισμός των προηγούμενων ετών δεν είχε επιτρέψει να αναπτύξουν αντισώματα. Προφανώς, η απουσία κανονικότητας στην καθημερινή ζωή μάς έχει δημιουργήσει επιπρόσθετα προβλήματα, όμως πλέον δεν δικαιούμαστε να δηλώνουμε ούτε έκπληκτοι ούτε απροετοίμαστοι.
Η εμπειρία των τριών τελευταίων ετών πρέπει να έχει αφήσει σε όλους μας κάτι. Να γνωρίζουμε βασικούς κανόνες ατομικής υγιεινής, πώς πρέπει να φερθούμε όταν είμαστε άρρωστοι για να μη μεταδώσουμε τους ιούς. Ο πανικός, λοιπόν, απαγορεύεται, όπως και η αστοχία στις κρατικές αποφάσεις για τα ζητήματα υγείας.
Προσωπικά, αυτό που κυρίως απαιτώ από τη συντεταγμένη πολιτεία είναι να είναι πολύ αυστηρή με φαινόμενα καταπάτησης των κανόνων προσωπικής υγιεινής. Να στέλνει το σωστό μήνυμα στην κοινωνία, ότι με την υγεία τη δική μας και κυρίως των άλλων (που δεν είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται τη δική μας αμέλεια στην προστασία από έναν ιό) δεν παίζουμε.
Κυρίως, όμως, εκεί που πρέπει να εστιάσουμε είναι στο τι κάνει ο καθένας μας. Στην προσωπική μας ευθύνη σε αυτό που λέγεται δημόσια υγεία. Πώς τοποθετούμαστε και λειτουργούμε στις κοινωνικές ομάδες στις οποίες συμμετέχουμε και πώς δείχνουμε έμπρακτα τον σεβασμό στα υπόλοιπα μέλη. Αυτό είναι ζήτημα παιδείας που αποκτούμε μέσα από την οικογένεια, τα σχολεία, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Αλίμονο, λοιπόν, αν έπειτα από αυτή την υγειονομική περιπέτεια που βιώσαμε δεν έχουμε διδαχθεί κάποια πράγματα. Από το να έχουμε μαζί μας μια μάσκα και ένα αντισηπτικό μέχρι να μην κυκλοφορούμε απερίσκεπτα όταν έχουμε έστω ένα κρυολόγημα.
