Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, στην εκδήλωση του ΟΣΕ πριν από ένα χρόνο για «το 2021 ως Ευρωπαϊκό Ετος Σιδηροδρόμων», αφού εξήγγειλε ένα πρόγραμμα σιδηροδρομικών έργων ύψους 3,3 δισ. (τότε), διάνθισε με πολλές υποσχέσεις το μέλλον των μεταφορών στη χώρα μας. Μάλιστα υπερέβαλε εαυτόν κατά την ομιλία του λέγοντας ότι η κυβέρνησή του είχε ήδη λάβει την πολιτική απόφαση, το 2021 να είναι στην πράξη Ελληνικό Ετος των Σιδηροδρόμων.
Ομως ως αρμόδιος υπουργός απέφυγε να αποσαφηνίσει πώς μπορούν να συνδυάζονται οι εορτασμοί και οι κομπασμοί με τη σημερινή κατάσταση του σιδηροδρόμου. Πώς δηλαδή ολόκληρες περιφέρειες της χώρας στερούνται παντελώς θα λέγαμε σιδηροδρομικών υπηρεσιών, με προεξάρχουσα τη Θράκη, την περιοχή με τη μεγαλύτερη γεωπολιτική και γεωοικονομική αξία της χώρας από το 1991, μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας; Πώς, ενώ στη δεκαετία του 2000 και πριν κυκλοφορούσαν 10 επιβατικές αμαξοστοιχίες μεταξύ Αλεξανδρούπολης-Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων οι 4 συνέδεαν απευθείας τον Εβρο με την Αθήνα, σήμερα δεν κυκλοφορεί καμία, όσο εξωπραγματικό κι αν ακούγεται αυτό;
Σήμερα δεν μπορείς να ταξιδέψεις μεταξύ Αλεξανδρούπολης-Θεσσαλονίκης με τρένο! Βέβαια το πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε σήμερα αλλά σταδιακά από το 2008, κυρίως όμως από το 2010 και μετά, με αποκορύφωμα τα νέα δρομολόγια που χάραξε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τις 15 Μαΐου. Ενώ μέχρι τον νόμο 3891/2010 για την «εξυγίανση του ΟΣΕ», που διέλυσε τα πάντα, κυκλοφορούσαν 10 αμαξοστοιχίες με δρομολόγιο 4,5-5,5 ώρες, ανάλογα με τον αριθμό των σταθμεύσεων κάθε αμαξοστοιχίας στη διαδρομή, μετά τον νόμο ο αριθμός των αμαξοστοιχιών περιορίστηκε σε δύο δρομολόγια 6,5 και 7 ωρών αντίστοιχα, για να περιοριστούν εκ νέου σε ένα μόνο δρομολόγιο διάρκειας 8,5 ωρών! Πώς πραγματοποιούνταν; Από Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Δράμα με λεωφορείο αντί τρένου που δρομολογούσε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και εκείθεν μέχρι τη Θεσσαλονίκη με τρένο. Μετά τις 15 Μαΐου, μετά τη συμφωνία κυβέρνησης και ΤΡΑΙΝΟΣΕ για τις άγονες γραμμές καταργήθηκε και αυτό το δρομολόγιο.
Πώς μπορείτε να ταξιδέψετε σήμερα με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την Αλεξανδρούπολη στη Θεσσαλονίκη; Θα επιβιβαστείτε στον επιβατικό σταθμό του ΟΣΕ σε λεωφορείο αντί σε τρένο στις 6.00 π.μ. για να αφιχθείτε στον σιδηροδρομικό σταθμό Δράμας στις 11.30 π.μ. αντίστοιχα. Ομως, όταν θα αφιχθείτε στη Δράμα, το τρένο θα έχει ήδη αναχωρήσει για τη Θεσσαλονίκη στις 6.15 π.μ. και δεν υπάρχει άλλο δρομολόγιο! Θα πρέπει να διανυκτερεύσετε δηλαδή και να αναχωρήσετε την επομένη στις 6.15 π.μ. για να φτάσετε στη Θεσσαλονίκη στις 10.25 π.μ.! Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και στην αντίθετη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αλεξανδρούπολη. Ανάλογη είναι η κατάσταση στη σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης-Ορμενίου, η οποία έχει ανακαινιστεί πρόσφατα. Κυκλοφορούν ένα λεωφορείο αντί τρένου και μία αμαξοστοιχία ημερησίως, όταν μέχρι τη δεκαετία του 2000 κυκλοφορούσαν δέκα αμαξοστοιχίες.
Επαγγέλλονται σήμερα, για το απροσδιόριστο μέλλον, λειτουργία προαστιακού σιδηροδρόμου στον Εβρο, όταν προαστιακός υπήρχε ουσιαστικά με την κυκλοφορία των δέκα αμαξοστοιχιών επί δεκαετίες, υπήρχε αλλά καταργήθηκε. Μετά από όλα αυτά που ακούγονται ως αδιανόητα, πώς είναι δυνατόν να επαίρεται κανείς για το μέλλον όταν δεν έχει καν απολογηθεί για το παρόν και το παρελθόν; Διότι η Ν.Δ. δεν κυβερνά τον τόπο μόνον από το 2019 αλλά κυβέρνησε αυτοδύναμα από το 2003 έως το 2009, από το 2012 έως και το 2014 σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο και αυτό κυβέρνησε αυτοδύναμα το 2010 και 2011, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως τα μέσα του 2019.
Το ερώτημα που παραμένει χρόνια αναπάντητο και περιμένει ακόμη απάντηση είναι εύλογο: Τι συνέβη ξαφνικά και από τη μια μέρα στην άλλη εγκαταλείφθηκε σιδηροδρομικά η Θράκη, η περιφέρεια με τη μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία, αλλά και η Βόρεια Ελλάδα, με ενδοχώρα ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ενωση μας ενέταξε στον διευρωπαϊκό άξονα Ι.Χ. από Ελσίνκι μέχρι Αλεξανδρούπολη λόγω της γεωπολιτικής εκτόξευσης της Θράκης και του λιμένα της Αλεξανδρούπολης και το 2013 μας απένταξε;
Ολοι οφείλουν εξηγήσεις για τη σημερινή απαξίωση της Θράκης. Διότι η απουσία σιδηροδρομικών μεταφορών σε μια περιοχή αποκαλύπτει και την πλήρη παραγωγική της απαξίωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις βιομηχανικές ζώνες (Αλεξανδρούπολης, Κομοτηνής, Ξάνθης) έχουν μεταβληθεί σε ερείπια. Αυτή την απαξίωση φωτογραφίζει η κατάσταση του σιδηροδρόμου στη Θράκη. Διότι οι μεταφορές αποτελούν βασική παράμετρο του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα και προϋπόθεση ανάπτυξής τους.
Γιατί ανησυχούμε; Διότι, όπως έγραφε ο Τέρι Ιγκλετον: «Πρέπει να υπάρχει τρόπος να ακτινογραφούμε το παρόν, έτσι ώστε να μας δείχνει ποιο μέλλον περικλείει ως δυνατότητα. Διαφορετικά θα καταφέρουμε απλώς να κάνουμε τους ανθρώπους να ελπίζουν μάταια», διότι «με δεδομένο ένα συγκεκριμένο παρόν, δεν είναι πιθανό ένα οποιοδήποτε μέλλον».
